bozuk plak

Bir anı zihninden kaybolmasın diye sürekli tekrarlanarak ezberleniyor, bozuk bir plak gibi baştan alıp bütün en ufak detayları bile işte böyle düzinelerce anı biriktiriyorum

aga ıssız adam'da bi sahne vardı ya
kız bağıra bağıra “ağzına sıçayım senin. senin ağzına sıçayım.” diye ağlayarak her şeyi kırıp döküyordu hani. şu an içimde o sahne bozuk plak gibi takılı.

aralık 24, 2015 7 saat 24 gece

konu sen olduğunda
nefes alıyor her şey bir anda
ağaçlar çiçek döküyor saçına sakalına
bulutlar mora çalıyor bakışlarından utanınca
mevsimler bile bozuk bir plak gibi
sarıyor hep en başa
sen güldüğünde bana
çimenler susuyor yağmurlara
geceler sarhoş oluyor bardak dolu biralarla
ve bir küllük taşıyorsa
bilinmeyen bir saat gölgesi vurunca duvara
bir çocuk öpüyordur güneşi
karşıdaki dağların ardında
gün boyuyorsa göğü şeftali kırmızısına
bir sigara daha yanıyordur
güneşten arda kalanla
ay ışık saçmıyorsa asla eski hızıyla buralara
gökkuşağı renk vermiyorsa siyah camlı binalara
ve yıldızlar dökülmüyorsa şehrimin semalarına
zihnimin kalbine saplanmıştır bir ok daha
kusura bakma
titriyor ellerim seni kaleme aldığımda
baharını kaybetmiş bir kış gibi
sürüsünü kaybetmiş bir kuş gibi
kalıyorum öylece
fikrimce sen yine
yine bakmıyorsun resmine
üstelik özlemiyorsun bile
buradan görülmüyor ama
hissediliyor epeyce
bu şiirde bitince
zihnime düşecek yine aynı bilmece
nasıl oluyorda
ölemiyoruz isteyince
oysa gömülüyoruz biz
7 saat 24 gece