bocht

Bocht’ Ynort, aka “Baby Horns” is a adult dragon who strove to become the best baker the kurosian people have ever heard of. previously enlisting for the military, he couldnt get very far due to his….baby horns. While Bocht grew up to become a strong kuros, his kuronium parts did not….and bearing the shame of his cute little baby horns, he had to settle for something like baking to offset the sadness. But the cakes he makes are very tasty, so it helps.

aah i had to make one, ive been following you for a long time, much respect ;v;

Omfg, oooooomfg. I love him. I love him so much it hurts. He’s so sad and cute I want to latch onto him like a leech and feed him hugs. 

He’s perfect, he is grace. This is such a clever and funny idea for a character I LOVE HIM. Also omg you make me blush  =/)3(\=

~Weird Hyenas

1. Ever tried.

Er is een meisje dat jouw handen weg duwt bij haar clitoris, omdat ze vindt dat ze niet snel genoeg klaar komt. Je bent nog geen vijf minuten bezig. Ze zegt het niet lief, ze vraagt niks. Ze kondigt alleen aan dat het sneller kan. Je kijkt naar haar uitgestrekte lichaam op het matras. Naar haar handen, een in de lakens geknepen, één op haar venusheuvel, naar haar verwrongen gezicht. Naar hoe ze alles samen knijpt. Hoe haar wijs- en middelvinger langs haar schaamlippen wrijven, cirkels maken, hoe ze haar clit schampt, als een motorcoureur die in de bocht naar de grond zakt en op zijn knie leunt –

Naar hoe precies het gaat, naar haar gestrekte arm en haar pols die in een gekke hoek beweegt. Naar hoe nat ze is, hoe haar huid glimt, alsof iemand honing heeft uitgesmeerd over een zwartgranieten tafelblad.  Naar hoe ze alleen is, hoe ze los van je komt. Letterlijk, figuurlijk.  Je bent een bezoeker in een museum. Handen op je rug. Achter de lijnen blijven, de werken niet aanraken.


2. Ever failed.

Het lijkt of mislukken iets is wat je alleen in je eentje kunt doen. Maar mislukken doe je heel vaak samen: in de nacht als je met je vrienden een kroeg in wilt, maar er precies op dat moment een vechtpartij in de deuropening uitbreekt; wanneer je roept dat je samen op wereldreis gaat, maar je niet verder komt dan vijftig tabbladen in je browser; als je niet weet hoe je je hand op de schouder van een rouwende vriend moet leggen.  

Dat troosten mislukt niet vanwege jou, dat mislukt in jullie allebei, in het moment waarop de spontaniteit spaak loopt, of een samenkomst van omstandigheden, of geluk, of toeval. Misschien mislukt er niets, maar is dit hoe het loopt. Hoe het gaat. Dat jij het bent, met je schaamte, je euforie, je onvermogen.


3. No matter.

Vraag je af: gebeurt er iets tussen ons.


4. Try Again.

Je hoorde eens: ‘niets geeft een angstig mens meer moed dan de angst van de ander.’

Je kijkt homevideo’s. Mensen scheuren door daken, terwijl ze aan het timmeren zijn, klappen voorover op hun motor, steken vuurwerk af in hun gezicht. Je bescheurt je.

Niets geeft een mens meer gemoedsrust dan de mislukking van de ander.


5. Fail again.

De voetbalsupporter zegt vaak: wij hebben gewonnen En als de club geen winst boekt, zegt de supporter: zij verliezen. Niet wij. Niet ik. Falen hoort niet bij ons. Dat hoort bij de ander.

Verlies etaleer je niet. Je stopt het in je achterzak in de hoop het ergens halverwege kwijt te raken, of dat het verfrommelt in de wasmachine en er als pulp weer uit komt. Versplinterd en ondefinieerbaar.


6. Fail better.

Houd jezelf voor: elke anderhalf uur duurt even lang. Altijd vijfduizend vierhonderd seconden. Denk: wat kan ik in die tijd voor elkaar krijgen?

In voetbal, als je met je gezicht naar het doel van de tegenstander staat, precies op tijd kunt starten en een mogelijkheid ziet tot scoren, kijk je niet meer achterom. Je behoudt je tempo. Je steekt je hand op en je gaat. Dat heeft weinig te maken met sport. En al helemaal niks met mislukking. Dat heeft alles te maken met vertrouwen. Vijfduizend vierhonderd windows of opportunity.


Ik schreef deze tekst voor de GYM, TAN, POETRY avond van Perdu. Er werd ons gevraagd voor te lezen bij een sportvideo - of deze nu uit een film kwam, of een werkelijk sportfragment was. Het fragment moest zonder geluid, wij waren de nieuwe ‘narrator’, de Benshi, bij deze video. Ik koos voor dit fragment, van mijn jeugdheld Marc Overmars.


Loop niet zo snel,
schreeuw ik naar de tijd

Ze slaat een bocht in,
en ik ben haar alweer kwijt

Blijf nou een keer hier,
zeg ik nu kwetsbaar zacht

Ze antwoordt, ietwat spottend
morgen weer een nieuwe dag