bocht

Gypsy Fortune Telling Traditions

Traditionally, throughout history the Gypsy people have been associated with fortune telling, common methods of fortune telling included palmistry, tea-leaf reading, cartomancy, tarot reading and crystal ball amongst others.

The Gypsies, who call…

View Post

Smak

De dame in de Audi TT heeft terwijl ze langzaam de bocht omgaat niet door dat ik verbijsterend vanaf mijn fiets naar de darmen van een duif kijk. Het is verbazingwekkend en ik uit dit door hardop “getverderrie” te zeggen. Stiekem vind ik het mooi, ranzig en fascinerend tegelijkertijd. Het klinkt als een zachte *flats* of als een harde *smak*. De opengereten duif maakt het geluid van twee lippen die iets te overdreven twee andere lippen een kus geven. Hartstochtelijk, heftig, oprecht en kort. 

Foto;s: Glen Hoekstra - 112hoogeveen.nl/Cuzzo.nl.

Meer foto’s volgen.

Een Peugeot 206 is total loss doordat deze zondagmiddag om even voor twee uur tegen een boom botste.

De bestuurder reed over de Diepweg weg en verloor in een bocht de macht over het stuur. Als gevolg hiervan botste de wagen met de rechtervoorzijde tegen een boom en kwam ondersteboven op de rijbaan tot stilstand.

De bestuurder kwam met de schrik vrij.

Een berger zette de wagen weer op de wielen en voerder deze af.

Foto;s: Glen Hoekstra - 112hoogeveen.nl/Cuzzo.nl.

Meer foto’s volgen.

Een Peugeot 206 is total loss doordat deze zondagmiddag om even voor twee uur tegen een boom botste.

De bestuurder reed over de Diepweg weg en verloor in een bocht de macht over het stuur. Als gevolg hiervan botste de wagen met de rechtervoorzijde tegen een boom en kwam ondersteboven op de rijbaan tot stilstand.

De bestuurder kwam met de schrik vrij.

Een berger zette de wagen weer op de wielen en voerder deze af.

Ostago

Geschreven door Rick Kewal.

In het vliegtuig bleek het rumoerig van inzittenden, die schreeuwden uit paniek. Vanuit de gordijnen kwamen stewardessen om passagiers gerust te stellen. Het haperde nou immens, alsof een storm het overnam en de piloot een foute bocht maakte. Christina vond haar eigen manier te ontsnappen aan alle commotie. Ze tuurde vanuit haar raam om het uitzicht te verkennen. In de…

View On WordPress

De portretten van Hals

Tien tinten zwart zag Vincent van Gogh in de schilderijen van de Vlaamse Haarlemmer Frans Hals (1583-1666); schrijver Jan Wolkers ontwaarde er honderden en prees een overzichtstentoonstelling aan met de uitroep ‘Wie dit niet gaat zien is een dief van zijn eigen ogen’. En zwart was maar een van de velen kleuren waarin Hals excelleerde. Neem zijn beroemde schilderij De vrolijke drinker (1630), dat je ultrakort door de bocht zou kunnen omschrijven als een studie in oker en zacht bruin maar dat vooral opvalt door de levendigheid van het gezicht van de licht aangeschoten pimpelaar. Frans Hals, die in Antwerpen het werk van Rubens en Anthony van Dyck in zich had genomen, was een meester van de portretkunst. Zijn losse schildertoets (pre-impressionistisch), zijn subtiele stofbewerking (kragen in alle soorten en maten) en zijn vele kleurcontrasten maakten hem tot de ideale schilder van het rijke Hollandse leven. Maar ook van het leven in de marge. Dankzij het gelijknamige lied van Lennaert Nijgh is de Haarlemse zwerfster Malle Babbe voor de Nederlanders zijn beroemdste model; maar Hals is ook de schilder van het rondborstige zigeunermeisje en het huilende zigeunerjongetje die in gedegenereerde vorm gelden als archetypen van het kitchrepertoire. Zodat Hals niet alleen de erflater is van de kunst van Judith Leyster, Gustave Courbet, Edouard Manet , James Whistler & Lovis Corinth, maar ook van tal van zondagsschilders en kleine krabbelaars.

Oude vrienden

Canberra, deel twee.

Op zondag besluit ik te wandelen. Ik doorkruis de stad, wandel over het water en ga naar de ‘officiële’ kant van Canberra. Doordat Canberra een aangelegde stad is, is alles georganiseerd. Elk gebouw, elke plant, elke bocht in de weg, is er omdat iemand het zo wilde. Toch vind ik het op de een of andere manier verwarrend. Het is niet zo dat ik verloren loop, maar veel scheelt het niet.

Uiteindelijk kom ik toch aan waar ik wil zijn: het oude parlementsgebouw. Toen ik hier gisteren passeerde met de bus vond ik het er wel mooi uitzien, dus besloot ik vandaag een kijkje te komen nemen. Natuurlijk had ik er niet op gerekend dat het vandaag Paaszondag is. Met andere woorden; er is een gigantische paaseitjes zoekactie aan de gang in het gebouw.

De eerste tien minuten kan ik de verleiding weerstaan. De kinderen en ouders rennen langs me heen, op zoek naar de tekenplaatjes die hen op het einde van hun zoektocht paaseitjes zullen opleveren. Maar, ach, niemand kent me hier en, ach, het lijkt zo verschrikkelijk leuk. Voor ik mezelf de kans geef me te bedenken, ga ik terug naar de inkomhal en vraag of ik ook mag meedoen. 

Laat ons zeggen dat ik anderhalf uur later het gebouw verliet met nieuwe kennis over de Australische regering en een zakje met vijf chocolade eitjes. En ze waren lekker.

Nadat ik een warme chocomelk drink en geniet van de paaseitjes, trek ik naar de National Library of Australia. Er loopt op dit moment een tentoonstelling over Gallipoli, de plaats waar het overgrote deel van de Australische troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog vochten. Ik loop hier even rond, neem alles in me op en ga dan verder, naar de National Portrait Gallery.

Zoals de naam verraadt, bevat dit museum enkel portretten. Maar, wat de naam niet verraadt, is dat het een museum met enkel portretten een heel andere wereld is dan een museum met allerlei kunstvoorwerpen. Ik ben veel langer in de National Portrait Gallery dan ik oorspronkelijk had verwacht, maar het stoort me niet, ik heb tijd.

Later ga ik ook nog naar de National Gallery en ben nog maar eens verrast over wat ik er aantref. In de ene ruimte is er enkel Aboriginal kunst te vinden, terwijl in de ruimte ernaast, je je in een heuse tijdcapsule bevindt, die je van impressionisme, naar fauvisme, naar surrealisme, naar pop-art en terug naar impressionisme brengt. Het is best wel mooi.

Voor ik het goed en wel besef, begint de avond te vallen en wordt het tijd dat ik terug richting het hostel ga, ik heb nog een lange wandeling voor de boeg. Tijdens het wandelen geniet ik van het uitzicht, dat extra speciaal wordt wanneer de zon ondergaat en haar zachte licht reflecteert op het Burley Griffin Meer dat Canberra in twee verdeelt.

Wanneer de avond valt, val ook ik in slaap-modus. Mijn oogjes knipperen vaker dan nodig, mijn spieren worden slap terwijl ik nog wat probeer te lezen. Ik leg mijn boek naast mijn hoofdkussen en sluit mijn ogen. Morgen moet ik namelijk op tijd zijn voor mijn vliegtuig, en dat zal niet wachten omdat ik te moe was om uit bed te kruipen.

Maandagmorgen zit ik in zombie-staat op de achterzetel van een taxi. De chauffeur doet een poging een gesprek aan te gaan, maar beseft al vlug dat het een verloren zaak is en geeft op. ‘Sorry’, zeg ik, maar al vlug besef ik dat ik het alleen maar gedacht had.

Het eerstvolgende moment dat mijn brein helder genoeg is om mijn gedachten te interpreteren, is wanneer de piloot aankondigt dat we over vijf minuten zullen landen in Brisbane. Dankbaar dat ik de volledige vlucht geslapen heb, begin ik mijn spullen bij elkaar te rapen en wacht tot het vliegtuig veilig op de grond is. De deuren gaan open en verwondering vult mijn hoofd wanneer ik besef dat het in Canberra echt wel een heel pak kouder was dan in Brisbane.

Ik begin de temperatuur in Brisbane na bijna acht maanden echt wel te appreciëren, merk ik. Het is pas acht uur ‘s morgens, en toch voel ik hoe de hitte haar warme armen om me heel slaat en me verwelkomt als een oude vriend, alsof ze zegt, ‘Welkom thuis, ik heb je gemist.’

Canberra, 3 April 2015 - 6 April 2015

Week 1

Na een week lag ik eruit. Het was klaar en mijn hoofd bonsde heftig. Met een microfoon had ik het moeten opnemen, er zat een stevige beat in.
Terug naar het eruit liggen, eigen keuze dus niet zeuren. Het enige waar ik moe van werd was het acteren. Mijzelf niet zijn maar iemand anders. Elk masker liet iets anders van mij zien. En daar ben ik klaar mee. Verdomme.

De eerste week is eigenlijk net achter de rug. In de trein is het een verademing. Niet meer stoer doen met een krantje, een kartonnetje Starbucks en een aktetas. Nu luister ik muziek, staar ik naar buiten en die bocht van de Starbucks heb ik vervangen door de bocht van de supermarkt to go. Het leven is stukken rustiger zo.

Wat opvalt na een week is dat je andere mensen ineens anders gaat bekijken in het openbaar vervoer. Gister zag ik een man, netjes in pak, doen alsof hij geraakt was door het nieuws in de krant. Af en toe keek hij dan plechtig om vervolgens zijn iPad te controleren op nieuwe berichten.

Een week verandert nog niet zoveel. Eigenlijk ben ik nog steeds de acteur, de nar die voor anderen een kunstje uitvoert en voor een nieuw publiek een ander gezicht op zet. Ik ga het gewoon maar bijhouden, hier. De ontwikkeling van een acteur. Nu alleen nog de ballen vinden.

Overbeladen houttruck gekanteld op de weg

Een truck met grote houtblokken is vanmorgen omgekanteld te Moengo nabij clockhouse. De houtblokken liggen verspreid over de straat, waardoor het verkeer nabij deze kruising is gestremd. Bij nader onderzoek is gebleken dat de truck overbeladen was. Bij het beschrijven van de bocht bij de kruising … http://news.surinam-unity.com/9ZrnmQ

Doden bij busongeluk Marokko

Doden bij busongeluk Marokko

In Marokko zijn zeven doden gevallen en veertien mensen gewond geraakt bij een busongeluk. De bus vloog uit de bocht. Hoe dat kon gebeuren is nog onduidelijk, zegt het Marokkaanse ministerie van Transport.

Het ongeluk gebeurde vanochtend in het zuiden van Marokko. De bus was op weg van Meknes naar Ouarzazate. De route staat bekend als een van de gevaarlijkste wegen in Marokko. Op zo’n vijftig…

View On WordPress

De viering van het artificiële

Ik ben diep geïnteresseerd in de werking van dingen buiten de mens om. Ik doe hier veel onderzoek naar, en lees me in. Hoe meer ik leer over deze zaken, hoe meer ik me realiseer dat de mens en zijn handelen hier een niet meer dan logisch onderdeel van zijn. Dit is een simpel feit. De kwestie over cultuur (dat wat de mens veroorzaakt) versus natuur (dat wat de mens niet nodig heeft) is al sinds jaar en dag door de kunst verkent. Arte Povera is hier een goed voorbeeld van.
Het gaat hierin om het effect van het handelen van de mens in het alles. Met ‘het alles’ is het universum waarin wij leven en deel van zijn. Toch maken we in een thema als ‘cultuur tegenover natuur’ een onderscheid. Je hebt de mens, en je hebt de rest van de natuur. Dit is een verdeling waar ik in het verleden moeite mee heb gehad. Het is kort door de bocht om ons als mens zo individueel te positioneren in het alles. Vanuit die optiek kun je zeer goed van mening dat cultuur een logisch onderdeel en gevolg is van de natuur. 
Door de tijd heen heb ik een mentaal proces afgelegd dat te zien is in het werk dat ik heb gemaakt. Dit heeft overigens niet als een proces gevoeld. Elk werk is een materiële uiting van de huidige/moment-specifieke conclusie die ik trok. Dit proces ging gelijk op met de mate waarin ik mijn kennis verbrede. Dit dekt een gebied tussen en buiten kunstfilosofie, algemene filosofie, kwantummechanica en klassieke wetten der natuur.

Hierdoor is mijn kunst steeds minder onderhevig geworden aan mening. Waar ik eerst nog een specifiek statement wilde uitdrukken, positioneer ik mezelf nu liever op neutraler gebied. Ik ga het liefst uit van de waarheid van de wereld om mij heen. Illusie in de vorm van representatie van iets anders wat niet met het materiaal te maken heeft is momenteel in mijn werk daarom een afgesloten gebied. Ik neem materiaal uit de werkelijkheid en presenteer dat in zijn complete eigenheid. Dit heeft als gevolg een onvermijdelijke verplichting van onderzoek naar materiaal, vorm en inhoudelijke gevolgen de perceptie van het werk. 
Dit betekend niet dat het werk geen inhoud mag hebben buiten het zijn wat het is. Het werk gaat ook over de omgeving. Hoe reageert het werk op de omgeving? Factoren als licht, zwaartekracht zijn hier primaire voorbeelden van. Op dit vlak is mijn recente werk wel een representatie. Echter, het is enkel een representatie van het feit dat wat het werk is, ook ergens anders op de wereld gebeurd, hetzij in een andere vorm of omstandigheid.

Voorbeeld: Een ronde schaduw kan op vele manieren ontstaan, één van die manieren wordt gedemonstreerd in het werk dat gezien word. Het functioneert als herinnering of eye-opener voor het gegeven feit dat de ronde schaduw bestaat. Door de geïsoleerde presentatie in de vorm van kunst, is de focus directer op deze fenomenen. Er gebeurd iets soortgelijks als elders op de wereld, dichtbij of ver, maar word nu als belangrijk gepresenteerd. Hiermee geef ik aandacht aan de complexiteit van het simpele, alledaagse en de wereld waarin wij leven. Wat er te zien is herinnert aan de wereld buiten het werk, en maakt daarmee het werk een onlosmakelijk onderdeel van de wereld en zijn wetten. Één van mijn beweegredenen in het maken van kunst is dan ook het onderdeel voelen van het alles, doormiddel van het proces waar ik doorheen ga in het maken van het werk, het theoretiseren over het werk en bijkomende onderwerpen, en het bekijken van het uiteindelijke werk. 
Het uiteindelijke werk is niet perse een documentatie van mijn persoonlijke proces. Wat ik heb geleerd is niet het hoofdonderwerp. Het uiteindelijke werk heeft als doel de toeschouwer een kans op soortgelijke rondleiding door perceptie en theorie te bieden. Wat deze rondleiding inhoud stuur ik niet, ik bied enkel een aanleiding. Deze aanleidingen zijn overal te vinden, maar met mijn werk probeer ik de toegang te versimpelen, en tot op zekere hoogte concretiseren. 

Hiermee kom ik terug op mijn eerder verklaarde gedachtes over cultuur/natuur. Mijn momentele conclusie hierin werd goed verwoord door Herman de Vries:

“Neem deze steen. Je kunt je afvragen: mag ik dat zien als een sculptuur? Is dit cultuur of natuur? Ik zeg: het is beide. Het is een natuurlijk sculptuur, want cultuur is een menselijke aangelegenheid. Dat ligt in de waarneming.”

Dit heeft mij het volgende geboden: Ja, mens is een onderdeel van natuur. Maar we hebben gedachtes, een brein, en daarom een perceptie. Dit is een andere perceptie dan de perceptie van bijvoorbeeld dieren of buitenaards leven, maar het is de enige perceptie waar we vanuit kunnen gaan. Het is de enige die we hebben. Daar uit volgt: Omdat ik een mens ben en enkel kan handelen vanuit de limitaties van mijn menselijkheid, kan niks wat ik produceer worden uitgesloten van mijn natuur als mens. Wat ik maak delen wij dus onder in cultuur, want ik kwam er aan te pas voor het kon ontstaan. 
Daarbij komt dat ik mijn werk maak bedoeld voor de menselijke perceptie. Voor andere mensen. Ik presenteer natuurlijke waarheden in de vorm van artificialiteit, zonder figuratieve representaties te bieden. Hiermee is mijn werk een viering van het artificiële. Het komt voort uit mijn interesse voor de waarheid, en de mythische en onwetende weg daar naar toe. Ik vier mogelijkheden van de mens als ontdekking, verspreiding en perceptie. De menselijke natuur is vooruitgang, en dat zit genetisch in ieder mens. Je ziet het door de hele menselijke historie heen. Mijn werk is daar opnieuw een voorbeeld van, ditmaal op een zeer directe manier. Het verspreiden van het genot van het ontdekken. 

Blogpost 3 “De voorspelling”

Tijd:

1) Mijn boek speelt zich af in het heden:

  • Sander voelde hoe de auto een scherpe bocht naar rechts nam.
  •  De trein was inderdaad vol, en nog steeds kwamen reizigers de trappen af.
  • Een computer van de modernste soort glansde in het lamplicht.

2) Het boek is chronologisch,

al de gebeurtenissen volgen op elkaar in chronologische volgorde, alles loopt hetzelfde zoals in het echte leven.

Tempo:

1) Verteltijd = 265 bladzijden

2) Vertelde tijd = ± veertien dagen

3) Er is sprake van tijdversnelling

Ruimte:

·         Zijn appartement is een belangrijke plaats, want dat is waar hij Hadek ontmoet.

·         Het huis waar Lodewijk woont, dat is waar de brand plaats vond.

·         De trein, dit is waar hij het meisje genaamd Daniëlle ontmoet.

2) In het appartement van Lodewijk, tijdens de brand, wordt er duidelijk angst opgeroepen.

3) Hij creëerde deze sfeer door te schrijven dat mensen begonnen te brullen en door duidelijk te maken dat mensen niet wisten wat ze moesten doen.

DE MENSHEID KENT HEDEN GEEN GEDULD MEER 

Deze  “chauffeur” die door ongeduld heel snel over een doorgetrokken streep een U-bocht wilde maken, werd subiet aangemeld voor een EMG cursus (Educatieve Maatregel Gedrag en verkeer). Hij zal bij een CBR-locatie de kosten (lesgeld € 1100) direct moeten betalen.