bleaky

Sinanay mo kong palagi kang kasama. Yung dating okay na kong lumalabas mag isa, bigla ko na lang na feel na iba pa rin yung saya kapag may kasama. TAPOS NGAYON BIGLA KANG AALIS??? Pinapalit mo ko sa U.S! Hahaha. Char. Pero nalulungkot ako. Isang taon din yun and we both know that a lot can happen within that one year. Pero gusto kong mag thank you sa pag sama sakin sa mga trip ko. Yung pag kumpleto ng lists ko. Pag ddrive anywhere kahit na ang layo sa inyo at hindi ka pa napadpad dun ever. Hindi pag galit tuwing binabara ko jokes mo. And for always reminding me that I am beautiful kahit feeling ko hindi. Halos ayoko na bitawan yung kamay mo pati pag yakap mo ko. Mamimiss kita ng sobra. Sobra sobrang sobra. Ingat ka dun sa US. Literal na you say good morning when it’s midnight na tayo starting Monday. Haha. But please know that I will always be here for you. Balik agad ha. Balik agad!!!!! :)

New monster article on farmlandmonsters.com!

Click here to learn more about what Farmland Monsters is.

Click here to visit the official page, or read more below. -appleatti

Monsters’ bodies can consist of a wide variety of tissues, from flesh to miasma to pure ectoplasm. The small and nimble desert monster known as Bleaky has a body made primarily of thick bone. Without skin, Bleaky’s tough exoskeleton is the only barrier between the harsh dry air of the Worracallo and Bleaky’s viscera. While Bleaky’s tough exterior protects it from larger predators, the open sockets in Bleaky’s chest lead directly to its organs, leaving it vulnerable to smaller parasites like Sidestitchers. Bleaky can regularly be seen picking parasites from its body cavity with its pincer-like beak. The beak is also used to pick small monsters out of the ground for food, although Bleaky can go for years without food, and never drinks.

Pagka gising ko kaninang umaga, may text agad siya na, “Jemmy, land na ako. Wait for 1 hour then flight ulit. Mag mobile data ka! Buti nagising talaga ko. Iniwan ko talagang naka vibrate phone ko kasi mararamdaman ko naman yun para alam ko rin kung nag message na siya. Nakausap ko naman siya saglit tapos nag flight na ulit siya. Pagdating niya Atlanta, twenty minutes ko lang siya nakausap kasi flight na niya ulit. Alam mo yon ang trabaho dapat nakabukas palagi mobile data ko kasi nga timezone sucks tapos yung internet pa namin ang saya say. Nadama ko na lang talaga yung layo niya nung nagsesend na siya ng pictures kung san sila mag stay. Tapos syempre mag tatanghali pa nga lang dun kaya lumabas sila and nag explore. While ako, matutulog na dito. Tangina ang hirap pala talaga. Hahahaha! :(

“Yo. Sorry super late reply ko. I’ve been thinking kasi…. Ang hirap pala magantay.”

“Sorry talaga. I didn’t think na it would be this hard pala.”

“I just wanna say na maybe if circumstances were different like if we met earlier to have a strong enough foundation or kung I never left maybe things would be different.”

“Okay. Take care.”

And those words you’ve said really did broke my heart.

I wanted to say that we can make it. That I can wait for you. Because if you wanted something to work out that much, you would do everything to make it work. So I held on to you. But too bad, I felt like you didn’t even try. When you got busy and we barely talk, you didn’t put any efforts to keep the communication.

I have always been afraid before you left. I always thought that what if you decided to just leave because we haven’t had so many memories together and we just started what we have weeks before you have to leave. What if you just decided to give up than fight for us since there’s not much of the memories you could remember. You can leave whenever you want kasi hindi naman tayo ganon katagal at sobrang dami ng pinagsamahan. Madaling iwan agad. Madaling bitawan agad. And it happened. Pinatunayan mo lang sakin na tama yung kinakatakot ko noon.

I know it will happen. I thought of this too. But I never thought it would be this soon. I was willing to wait for you. I was willing to wait for our right time. I know we might not work and I might end up hurting again but I dared took the risk because you also told me, that what we have was something that is worth it. But you chose to leave and gave up on us.

And all I could ever think was all those little memories left.

April 17, 2015

Ganto kasi yon. Puyat ako. Tapos habang review, nasa harap ko instructor, tulog ako! Hahahahaha. Galawan ko talaga shet nakakahiya sabi pa sakin nung nagtuturo, “cum laude pa naman ito tulog ng tulog” Nakakahiya talaga. Pero seryoso wala akong tulog nung gabi kasi may long exam kami. Nag aral talaga ko kainis. Oh edi tapos gumising ako maaga kasi nga aalis kami ni hahahaha. Yon. Nag ayos pa ko huy!!!! Dati pumapasok ako sa review na hindi nagsusuklay ng buhok tapos ngayong umaga nakapag plantsa pa ko dyusko effort!

Mga 1pm, tapos na review e sabi ko sakanya pumunta ng two pm kasi nag eextend talaga minsan review namin ayoko naman siya mag antay. Sinundo niya ko malapit sa FEU. natatawa pa ko sabi niya, “Alam mo yung Morets?” Sa Taft nga kasi school niya kaya di siya napupunta sa may amin. Pero sorry taga dun ako pero di ko talaga alam saan yung Morets. Haha! Ending nagkita kami sa may Shakeys UST. Hahahaha! Nasa tapat ako tapos may tumigil na puting kotse sa harap ko. Tumalikod pa ko kasi baka nagpapacute yung driver nun tapos nakita ko na lang pagbaba niya ng bintana, sabi niya, “Jem! Tara na.” Siya pala yun -_____- Hahahahahahaha! Edi yon sakay ako. Natatawa ko sa friends ko kasi text ng text na, “Jem, akina plate number.” “Jem wag kang papayag dalhin ka niyan kung saan. Kung Trinoma, trinoma lang.” “Picturan mo siya. Isend mo sakin sa Messenger  para pag kinidnap ka may picture ako.” HAHAHAHAHAHAHA tangina ng friends ko mahal na mahal ako. Pati si ano natatawa na lang sakanila e. Hahahha lol

So ayun. Punta kaming trinoma. Traffic pa. Yung half hour drive naging almost one hour. Tapos natatawa siya kasi sinasabayan ko yung mga pinapatugtog niya. Hehehehehe. Ang kyot niya guys chinito hehehehe. One hour pa yung nakuha naming movie kaya tumambay muna kaming SB. Kwentuhan. Hahahaha! Ayon tambay kaming SB tapos nagtatanong tanong siya about sa plans ko after grad. Tas siya naman nagkukwento about pagpunta niya ng US next month. Edi yon nga. Hahaha. Pero natatawa din ako kasi sa tapat ko siya nakaupo tas tinititigan ko, ang gwapong nilalang niya nga po. Hahahahaha!

Ayun. Nood kami Fast and Furious 7. Nung huli pa tumingin siya sakin sabi, ‘Oh sabi mo hindi ka iiyak!” E hindi naman talaga ko umiyak pero nakakalungkot hays. Si Paul Walker talaga e hays. Tapos nung pauwi na, nagtatalo pa kami saan kami lalabas kasi di namin matandaan san pinark yung kotse. Naghihilahan na kami ng “Hindi diyan, dito” “Dito talaga e. Dito. Nadaanan natin to kanina.” “Hindi kasi. Dun sa kabila.” HAHAHAHAHAHA. Yon. Hinatid niya ko hanggang sakayan ko pauwi. Di rin naman ako papayag ng Bulacan kasi ang layo na masyado sa kanila. Haha! Ayun. Nakapark pa rin kotse niya kung san niya ko binaba tapos di siya umalis hanggat di ako nakakasakay. :) Ayun. Ano pa ba. Hahaha!

Nakwento ko kasi na may listahan ako ng cafe na gusto kong puntahan. Isa isahin ko talaga yun. Tapos tonight, magkausap kami. Sabi niya, “Nga pala, just tell me if you want to go out, kahit saan, puntahan natin yung mga cafe na sinasabi mo :)” Edi natuwa na ako kasi OMG GUYS planado ko ng puntahan yun kahit ako lang mag isa. Hahahahahaha!

Okay nakakakilig hindi ko yun itatanggi. Ang tagal ko mag isa ngayon ko na lang to naramdaman ulit. I mean, capable pa pala akong maramdaman to. Akala ko forever na kong pusong bato. Hahaha!

Sige goodnight :)

I just keep on reminding myself whenever I remember all the things you’ve said and the promises you’ve made, that if you really mean what you’ve said, you wouldn’t leave. That you value us more than what you think. That the short period of time that we were together before you leave doesn’t matter as long as you know yourself that you wanted us as much as I did. But you left. You chose to leave than fight for me… for us. Sorry, I like you enough to wait for you but obviously, you didn’t want me enough as much as you’ve said. You’re not strong enough to stay and fight the distance with me and you’re not man enough to mean what you’ve said. I know my worth so I am letting you go and I wouldn’t settle for less.

April 28, 2015

Galing akong FEU para kunin yung program and ticket seats ng parents ko for grad. Tapos mga 1pm nagtext siya na nasa tapat na siya ng FEU kaya lumabas na ko tas pumunta na sa kotse niya. Hahahaha! Kabisado ko na :( Dati nanganganga pa ko kung asaan. Haha! So yun. Kwentuhan sa kotse. Natatawa pa ko kasi nababadtrip siya sa traffic. Sabi pa, “Pag nag drive kana, maiintindihin mo rin.” At paulit ulit kong sinasabing ayoko mag drive kasi wala akong pasensya sa traffic. Haha!

Pumunta kaming UP Village. Pinuntahan namin yung isa sa cafe list ko. :) Yung app sa phone niya sabi andon na daw kami. Pag tingin namin sa tapat, wala naman dun yung cafe. Hahaha! Hanggang sa nakita na din namin tapos tumambay kami dun. Kwentuhan. Nakakabadtrip lang kasi ang lakas niya mang asar. Masarap upakan talaga. Sus. Kung alam ko lang mamimiss din ako ng lalaking to. Nararamdaman ko talaga. Nararamdaman ko! Hahahahaha!

After nun, nag yaya siya kumain ng rice meal. Hanap kami ng pwedeng kainan tapos nauwi kami sa Crazy Katsu. Masarap yung Katsudon!!!! Puro gulay nga lang :( Hahaha. Natatawa pa siya sakin kasi kahit maliit na piece lang ng gulay, hinihiwalay ko. Tapos tawa ko ng tawa sakanya kasi palaging may nalalaglag na tubig or natatapon na tubig. Sabi ko na lang tuloy, “Anong meron sayo at sa tubig?” Tas natawa na lang siya tapos uminom ulit ng tubig. Haha -____- Nagkwentuhan kami dun. Nakakatawa kasi nasa tapat ko siya nakaupo tas lahat na ata napansin. “Brown pala buhok mo?” “Mahaba nga buhok mo akala ko maiksi” “Maganda ka pa rin naman kahit walang make up ha? Mas okay nga yang ganyan” Tanginuh. Yung feeling ko dun alam mo yun natadtad na ko ng hiya. Hahahaha! Pero natuwa ako kasi nag ayos talaga ko ngayong araw. Ang effort ko mag ayos seryoso. Syempre gusto ko naman ma appreciate niya na na nag aayos ako pag magkikita kami. Haha. Kahit ang gulo pa rin pero seryoso, ayos na yon para sakin. Nag kulot pa ko diba. Haha

Hinatid niya ko sa may sakayan. Tapos bababa na sana ko ng kotse bigla niyang sinabi, “Jem, one last thing.” kaya napatigil ako. Tas sabi niya, “Ang ganda mo.” Natawa na lang ako sabay sabi ng “bye” hahahahahaha kingina natameme ako. Sige sige magkikita kami ulit bukas. Yeheeeeeey!!!! Okay bye :)

It’s always the “What if’s” that keeps me grounded. It’s like we both planned on doing those things when we finally reached our right time and then somewhere along the journey, you just chose to have your own way and leave me hanging. I can’t understand how someone could show how much they wanted you then you’ll just wake up one day and feel like they have forgotten you already. That you were just only dreaming. But it hurts. It hurts inside so you know it wasn’t just a dream. But what if we made it through? What if we found our way and we’re still together? What if you didn’t leave? What if you fought for me? And I just can’t help but think of all the things we used to do and I know one day, when I am doing one of the things we planned, I would think of how I would feel if I am doing those things with you. Wondering if you would ever think about me too.

May 2, 2015

Kakatapos lang ng grad party ko kagabi. Pool party kasi yun. Masakit ang ulo ko sa dami ng drinks tapos puyat pa ko pero huling araw na kasi namin magkikita ngayon kaya umalis talaga ko ngayon kasi ayokong masayang yung araw.

Natatouch ako na ang layo ng nararating niya para makapag kita lang kami. Ayaw na niyang mapalayo ako kaya sa Fairview Terraces kami nagkita.

Naghanapan kami dun kasi di niya kabisado yung Terraces kaya pinuntahan ko siya sa greenwich kasi andon daw siya. Pagdating ko dun wala naman siya tapos may biglang umakbay sakin. Siya pala. Tapos niyakap ko siya agad. Hahahahaah! Ang clingy ko kasi nga last na to bwisit pag napapansin kong lumilipas yung oras, lalo akong nalulungkot.

Ayon. Punta kaming Starbucks. Di na niya kailangan tanungin kung ano yung akin kasi alam niya na yon agad. Kwentuhan kami dun. Ang tagal. Hahahaha. Dami namin napagusapan. Tas natatawa pa siya kasi ang cute ko daw pag nag eexplain or nag kkwwento kasi may actions pa. Haha! Palipat lipat kami ng pwesto kasi gusto namin dun sa couch para tabi kami. Yung chairs kasi na naupuan namin nung una magkatapat. Ayun. E ayoko siya sa tapat. Tabi kami forever. Haha

Alis kami Starbucks. Umulan pa ng slight. Badtrip yang ulan na yan nalungkot ako lalo e parang nakikisabay lang. Haha. Haha. Libot kami sa Terraces tapos di talaga ko bumibitaw sakanya. Maya’t maya ko niyayakap. Wala na kong paki please. Hahaha. Tas yung hawak ng kamay niya ayokong bitawan. Maski nga pag CCR natawa siya kasi sabi ko bawal humiwalay. Hahahaha! Pero wala eh. kailangan. May mga bagay talagang…. um okay ititigil ko na tong kakahugot ko. Hahahaha! So yun. Upo kami sa mga bench kasi paikot ikot lang naman kami. -___- Hahahahaha!

Nung mga 4pm, balik na kami sa kotse niya kasi nga 4:30 kailangan na niyang umalis kasi may dinner sila ng family niya. Habang nasa kotse nalulumbay na ko pag nakikita ko yung oras yun pabawas ng pabawas yung minutes. Tanginuh parang may countdown e. Hahahaha! :(((((( Tas ang tagal naming magkayakap. Hindi rin naman ako bumibitaw. Feeling ko nga nakatulog ako ng mga 5mins sa tagal e. Hahaha! Pati ang sarap sa shoulders niya. Ayoko na humiwalay. -_____- Ayun.

Nagpunta na ko sa may sakayan. Tapos siya umalis na din. Habang pauwi dami kong naiisip. I mean, bakit ngayon lang? Kung kailan kailangan na niyang umalis. Tangina Monday na siya aalis :( Ano bang klase. Ano bang klase :( Hahahahaha hayssssssss. Mamimiss ko talaga yun. Seryoso. Yung mga jokes niyang palagi kong binabara. Hays. Hays. Hays. Isang taon pa brad. Isang taon. Hayssssssssssss

April 29, 2015

Actually maaga ako dapat uuwi kasi diretso na kami sa Makati for Grad ng April 30 pero kasi gusto ko talaga makasama si ano kaya yon. Umalis kami. Hahaha. Saka naka plan na yon. As much as possible ayoko mag waste ng single day na pwede kaming magkasama kasi malapit na nga siya umalis kaya sinusulit ko yung every moment.

Pumunta kaming FEU after review tapos sinundo niya ko dun tapos punta kaming Trinoma. Naghahanap kami ng makakainan nung andon kami tapos nauwi kami sa Yellowcab. Hahahaha! Kwentuhan. Tapos kinuha ko yung pictures niya tas nag save siya ng selfies ko sa phone niya. Dami naming napag kwentuhan. Ang tagal nga naming nakatambay sa Yellowcab. Yung kinain namin pwede na hanggang bukas. Hahahaha. Grabe ang busog ko nun. May lumapit pa saming nagbebenta ng ballpen. 50 isa. Para daw sa pag aaral niya chuchu. Dalawa yung binili niya. Hahahaha :( Nakatulong naman daw. Pero nanghihinayang ako dun sa 100php niya para dun sa dalawang ballpen na pwede kong mabili ng sampung piso isa. -___- Hahahahahah hays

Libot kami after kumain. Sinamahan ko siya bumili ng earphones. Nakatingin lang ako sakanya habang bumibili tapos napatingin siya. Ngumiti siya. Ngumiti din ako hahahaha! :“> Upo kami sa may couch tas yon libot na ulit kami after. Actually wala kaming magawa. Kaya parang nalibot na namin buong trinoma. Hahahaha! Natatawa ko kasi twice niya parang tinatry na akbayan ako, tapos tatanggalin niya rin hahahahah! (Nung nakausap ko siya nung gabi, nahihiya daw siya kasi) Hahahahahaha! Yung truli High school ata kami :”> Hahahaha!

After nun, punta kaming Coffee Bean. Hinanap pa namin ng bongga yun kasi puno sa Starbucks. I know i know. Nonstop kain namin, Hahahaha! Nakakatawa pa kasi yung pwesto namin may naiwan na isang coffee. Nung pinalinis ko, lumabas lang daw yung may ari. Nag yosi. Tapos asa tapat lang pala namin. Umalis na lang kami. Naghanap kami upuan sa may loob ng mall pero wala pa rin kaming nahanap hanggang sa naubos na coffee namin. Hahahaha! Hanggang sa tumambay kami sa NYFD, bumili ng fries tapos nag kwentuhan kami dun hanggang mag 5pm. Hahahaha!

Hinatid niya ko sa sakayan. Tapos bago bumaba ng kotse sabi ko, “Payakap ako.” Tas sabi niya, “Paano?” pero niyakap niya pa rin ako. Hahahahahaha. Okay bye :“> <3