Kumplostwo w związku jest wtedy, kiedy możesz zabrać swoją dziewczynę na mecz, a po meczu zobaczyć z nią Iron Mana. Kiedy rozumie, co to znaczy, że wychodzisz dzisiaj z kumplami, a jak zadzwonisz w środku nocy pijany, to poda Ci numer na najtańszą taksówkę, zamiast drzeć się w słuchawkę, że palancie, od dzisiaj szlaban na seks. Kumplostwo jest też wtedy, kiedy Twój facet nie przewraca oczami na kolejną historię o kretynce Baśce, pomoże Ci czasem wybrać tę nieszczęsną sukienkę i – gdy spalisz kolację – przypomni Ci, że nie tylko od gotowania macie w kuchni ten pieprzony blat
—  ‘czego nauczyła mnie Anna Przybylska?’
Kumplostwo w związku jest wtedy, kiedy możesz zabrać swoją dziewczynę na mecz, a po meczu zobaczyć z nią Iron Mana. Kiedy rozumie, co to znaczy, że wychodzisz dzisiaj z kumplami, a jak zadzwonisz w środku nocy pijany, to poda Ci numer na najtańszą taksówkę, zamiast drzeć się w słuchawkę, że palancie, od dzisiaj szlaban na seks. Kumplostwo jest też wtedy, kiedy Twój facet nie przewraca oczami na kolejną historię o kretynce Baśce, pomoże Ci czasem wybrać tę nieszczęsną sukienkę i – gdy spalisz kolację – przypomni Ci, że nie tylko od gotowania macie w kuchni ten pieprzony blat
—  znalezione

A/N: Heading to Voss

<< Galaxy needs T7 + Jedi // T7 ready for next mission. >> The droid whirred softly and rotated his dome to face me.<< Jedi = ready for action? >>

I smiled gently at him and pat the top of his dome. “Soon, T7. I’m just taking a break right now.”

<< Jedi needs proper rest >>

“Indeed I do.” I laughed softly. “Has Doc been talking to you since I stopped coming to him for medical advice?”

T7 blatted back something rude that I didn’t quite understand.

I put my hands out in a gesture of protest. “Okay, okay. I’m sorry. I didn’t mean to imply you tolerate him.” Then I narrowed my eyes. “Though I did notice some of the newest additions to that holo-game you are making bear striking resemblances to stories he’s told us about his past.”

The astromech beeped innocently. I noticed him slowly rolling away from me.

“I see how it is, T7. We’ll see if I go easy on you next time I don’t like something in your game.”

<< Jedi tired // T7 will let Jedi rest. >> The droid rotated its body around and scooted away, fast enough to make me wonder if there was something else I should have been interrogating him about.

He means well, but some problems are beyond even the most cheerful and helpful of astromech droids. And, it seems, the Jedi Council.

I leaned back against the wall, closing my eyes and going through the regimen of Jedi relaxation exercises for the tenth time. I’d never been good at them, not on Tython and not when I was with Master Orgus. And once he’d been murdered, the Order simply hadn’t had time to have their Hero of Tython returning home to relearn techniques that were taught to brand new padawans.

No matter how much she needs it.

The Order needed its heroes with the war against the Empire begun anew. It needed its champion, returned from the ashes and the brink of disaster as proof of its resilience in the face of Sith evil. It did not need the public learning that the Emperor had spent the better part of half a year or the details of what he had made her do.

What he made me do.

I had known the mission was a mistake from the start – Master Braga’s intent had been good, but good intentions didn’t mean much when you were dealing with a creature like the Emperor. I liked to think that there was no one beyond redemption, but that was as wrong as Tol Braga had been. And we’d all paid dearly for it.

“Hey Ami.” Kira’s voice was softer than usual. “Just wanted to see how you were doing. I didn’t think cargo bays were your usual choice in hangouts.” She flashed a grin. “At least not for three hours in a row.”

“You’d be surprised. The crates are great for practicing telekinesis, and it’s hard to beat the ambience.” I waved her away gently. “Don’t worry about me. Just trying to avoid some of the crew for a bit.”

“Uh huh.” She ignored my unsubtle hint and stepped forward, closing the distance between us. “What’s going on, Ami?”

“Nothing, really. I’m just tired.” I shrugged. “Been awhile since we had time off, you know?”

She furrowed her brow and scowled at me like she usually did at Doc. “C’mon Ami, this isn’t a time to be coy. I don’t need the Force to know there’s something wrong.” I felt her hand on my shoulder. “You always tell me that I need to be honest about things and that you’re here to help. That goes both ways.”

“I know.” I swallowed hard. It was hard to hide things from your best friend when she was a Jedi and always nearby. “It’s nothing, though, really.”

“Of course.” The redhead snorted and planted her hands on her hips. “The same nothing that’s caused you to hide from the rest of us for weeks now.”

I started to make another excuse, but the look in her eye made it clear it wouldn’t work. I took a deep breath. “Kira, I’m wondering…do you…do you still remember what it was like to feel the Emperor’s presence?”

“Of course.” She gave me a weird look. “You’re still hearing his voice, aren’t you?”

“More than that. I can feel his presence even though he’s no longer there.” I frowned. “I know he’s not. But that feeling like there’s something icky inside of me won’t go away, no matter how much I try to ignore it.”

“Hey, you went through a lot.” Kira wrapped her arm around my shoulder. “Nobody’s expecting you to bounce back from something like that like it was nothing.”

“The galaxy isn’t going to save itself, Kira. You know as well as I do that the Order and the Republic need us out there more than ever. I can’t really tell them I need time off to decompress. There are people out there fighting and dying who are going through just as much as I did.”

“Ami - you know I love you like a sister, right?”

“Of course.”

“Then you know I’m only saying this because I care”

“Of course.” I could tell she was about to say something unpleasant.

“You need to stop acting like an idiot. You’re running yourself ragged worrying about everyone else’s problems and ignoring what’s affecting you. It isn’t like you sprained an ankle or had a bad breakup. You had the Emperor in your head, influencing and controlling you. That sounds like a pretty good reason to focus on self-care.”

“I am caring about it.”

“By isolating yourself in a cargo bay and levitating empty crates? I guess I should be happy you’re not pigging out on chocolate” There was an edge to her I hadn’t seen before. “I don’t blame you for not wanting to talk to Doc about it, but you could have talked to me. You should have talked to me.”

“There’s a lot going on – “

“Ami, shut up.

“Okay,” I squeaked.

“The Emperor never affected me like he did with you, and even I struggle sometimes even though I have you helping me. What do you think’s going to happen if you don’t take a step back and make sure you get the help you need?”

“Nothing good,” I admitted. “But I am trying to get the help I need.”

“Not from me,” she shot back. She sounded angry about it…and hurt.

“Well I asked Master Satele first, but she was busy and ended up giving us that mission on Dantooine instead. I tried again, but she has too much on her plate. I can’t expect her to put that aside to be my counselor.”

“And she can’t expect you to put aside what you’re going through to be the Order’s mascot,” Kira shot back.

“I guess.” I paused, but the awkwardness of the silence that followed forced me to keep going. “Olympia introduced me to a healer named Atros Finn, but it turned out that it was beyond anything he’d done.” I sighed. “And this isn’t exactly the kind of thing I can talk to my parents about. ‘Hey mom, can I tell you about the time I was possessed by a malevolent Sith entity?’”

“How about Olympia herself? She’s the best healer the Order has.”

“She tried something she’d read about in one of her holocrons. It helped for a bit but..” I frowned. “The last time we talked she said she was going to research a few things, but I know she’s busy with her new padawan.” I grinned at Kira. “I guess not everyone is as lucky with their Jedi sidekick as I was.”

“I could say the same,” Kira snickered. Then she turned serious. “Why didn’t you ask me, though?”

“I guess…I guess I didn’t think you needed to be burdened with it. Especially after all that Child of the Emperor stuff. “I shrugged. “I dunno.”

“You’re never a burden to me. Even when you have Doc talk to me instead of dealing with him yourself.” Kira punched me in the shoulder. “And I’m here to help you get through this. Or at least help until you find someone who knows how to help.”

“That might take a while.”

“That doesn’t matter. Being there for my friend – for you – does.” Kira’s grip on my shoulder tightened. “We’ll get through this. But we have to do it together and -.”

There was a loud crash from somewhere else in the ship, followed by some shouting from Doc and outraged beeping from T7.

“And we’ll do it once we figure out what Doc did this time.”

Kira still looked worried, but she still smiled. “Maybe we can let T7 shock him again.”

  • Bruno: Aquele dia lá na exposição, eu fui um babaca, devia ter falado desculpa, só isso... na verdade eu não acreditei que você apareceu, o que você foi fazer lá?
  • Amanda: Não sei até agora se eu fui lá te dar um soco na cara ou falar pra você que eu te amava.
  • Bruno: Como é que a gente nunca falou isso um pro outro?
  • Amanda: Sei lá... acho que amar é coisa de outros tempos, né, dos tempos daqueles velhinhos que a gente conheceu naquela festa.que você me levou."

30 September 2016 / Austin City Limits Festival (WK1) / Austin, USA
lozzle804’s photo
raphph’s photo
erina_uemura’s photo
erina_uemura’s photo
mortega263’s photo
mortega263’s photo
mortega263’s photo
mortega263’s photo
mortega263’s photo
mortega263’s photo


To my foreign followers:

Okay, so now imma post my second rivamika fanfiction BUT in polish. I can’t promise translated version but I will try my best to make it happen. So yeah. 

Do moich polskich obserwatorów:

Tak więc jest to mój drugi fanfic z Levi’m i Mikasą Ackerman. Od razu dodam, że inspirowałam się piosenką alt-J Breezeblocks (włączcie sobie w innej karcie). 

Tytuł: Breezeblocks

Paring: Rivamika (Levi & Mikasa Ackerman)

Fandom: Shingeki no Kyojin/Attack on Titan

Raiting: T

Liczba słów: ponad 2 370


Kiedy się obraca, jest już za późno. Ta z ostrym nożem w ręce napiera na niego i próbuje przewrócić. On uderza biodrami o blat, jedną dłonią się przytrzymując, a drugą zatrzymując jej nadgarstek. Ostrze drga przed jego twarzą, kiedy się siłują. W końcu resztki dezorientacji znikają z jego umysłu i odzyskuje kontrolę. Odpycha się od blatu i łapie ją za oba nadgarstki. Przetaczają się przez pokój i szarpią. W końcu zatrzymują się na półce z książkami, jej plecy i ręce przyciśnięte do skórzanych grzbietów. Sapie, kiedy niektóre rzeczy spadają. On wykorzystuje to i wytrąca jej nóż z ręki. Ten z brzękiem ląduje po drugiej stronie salonu.

Próbuje go kopnąć i wyrywa się, ale on przyciska ją całym ciałem i czeka, aż zrozumie swoją przegraną. Jednak ten moment nie następuje. Uderza swoim czołem w jego, sprawiając, że oboje widzą przez chwilę czarne plamy, i podskakuje, kopiąc go w brzuch. On przelatuje w stronę kanapy i, kiedy tylko czuje jej miękkość, podnosi się. Ona już biegnie w jego stronę. Wpada na niego, łapiąc jego ramiona i przechodzą przez kanapę - on w butach od garnituru, ona na boso. Razem lądują na blacie, zrzucając parę butelek, i on próbuje jakoś ją obezwładnić spod niej. Szarpią się, ona wyrywa mu włosy i targa koszulę, on jej sukienkę. Nagle zaciska dłonie na jej biodrach i przetacza się w drugą stronę. Spadają z impetem i jej zduszonym krzykiem na podłogę. Leżą bez ruchu i przez chwilę łapią swoje oddechy.

On wstaje jako pierwszy.

Jednak, kiedy tylko się podnosi, jej chuda dłoń łapie jego kostkę i zaciska się niczym kajdan. Ciągnie, a on traci podparcie. W ostatniej chwili staje drugą nogą i kopie ją w ramię słysząc jej jęk, uwalniając się. Biegnie w stronę noża niedaleko kanapy, kiedy słyszy świst tuż koło swojej głowy. Szklana butelka roztrzaskuje się o ścianę milimetry od niego. Odwraca się i widzi ją stojącą między lodówką, a blatem z furią w oczach. Właśnie sięga po drugi pocisk, więc on chowa się za kanapą. Następna butelka roztrzaskuje się o ścianę. Nawet nie celowała. Albo upadek miał na nią wpływ.

Podczołguje się w stronę noża i podnosi go. Powoli wstaje i pozwala jej zobaczyć, że ma przewagę. Jej oczy rozszerzają się w przerażeniu. Jej usta bezgłośnie wypowiadają “nie”. Chwiejnym biegiem kieruje się w stronę korytarza i - co za tym idzie - drzwi wyjściowych.

Rusza za nią, mijając kanapę od przodu i ślizgając się odrobinę na dywanie. Kątem oka na niego zerka i wzdryga się. Mijają półki z książkami, które leżą porozrzucane na podłodze, i ona krzyczy, kiedy on łapie ją za kawałek sukienki. Wpada na ścianę i odpycha go rękami i łokciami, nie oglądając się. Skręca w prawo do łazienki, kiedy czuje jego zimną dłoń na ramieniu, i wyślizguje się mu. Stara się zatrzasnąć drzwi, ale on blokuje je stopą i bokiem uderza w białe drewno. Pod wpływem uderzenia zostaje odbita od drzwi i wpada na umywalkę. Po prawej napełnia się wanna z wodą, a za nią jest duże lustro z szafką. Szybko ją otwiera i szuka czegokolwiek, co by pomogło się bronić.

Kiedy wchodzi, zatrzymuje się we framudzę. Ciężko oddycha, tak jak ona, włosy ma w nieładzie, ubrania potargane, ślady paznokci na szyi oraz kawałki szkła na koszuli. Powoli do niej podchodzi, kiedy ta wyjmuje z szafki stary, tępy nożyk do golenia. W porównaniu z jego to nic, ale nawet tym może mu wyrządzić krzywdę. Jej oddechy robią się coraz bardziej nierówne i to nie tylko z powodu walki. Odpycha się i celuje nożykiem w jego twarz. Z łatwością ją łapie i stara się przycisnąć do ściany. Jednak ona się wyrywa i gryzie go w szyję. Mocno.

Kiedy jej zęby przebijają skórę, stęka, a ona wykorzystuje jego moment słabości i obraca nimi, ustawiając siebie plecami do wyjścia z łazienki.

Jednak on nie pozwala jej uciec. Otacza ją rękami i niemal dusi, przyciskając do siebie. Oba ostrza pomiędzy ich ciałami spadają z brzękiem na kafelki. Kiedy próbuje go odepchnąć, on odciąga ją od drzwi i zamyka je nogą. Ona wkłada stopę za jego piętę i napiera, próbując go przewrócić, ale on to wykorzystuje i wzmacnia uścisk. Woda się wylewa, kiedy razem wpadają do wanny. Ona panikuje, kiedy on znajduje się nad nią. Krzyczy i wyrywa się, jednak na nic. Jej dłonie przyciśnięte do brzegu wanny, nogi pod jego. On ramieniem przyciska jej szyję do dna, przez co woda zatyka jej uszy i zamazuje widzenie. Bezbronna. Bezsilna.

Mimo to ona zaczyna się desperacko szarpać, chlapiąc wodą robiąc okazowe wdechy. Delikatne łkanie opuszcza jej usta, kiedy naparcie na jej szyję się zwiększa, jakby ostrzegawczo. Przez wodę nie widzi twarzy, ale jego szyja krwawi, barwiąc wodę w wannie.

Po chwili zamyka oczy i zaczyna płakać. Zaciska mocno powieki i zaczyna szlochać, kiwając z niedowierzeniem głową. Była tak blisko.

Łzy mieszają się z wodą, kiedy on nachyla się i całuje jej powieki. Jego palce, wciąż trzymające nadgarstki, delikatnie zataczają koła na wierzchu jej dłoni.

- Kocham Cię - szepcze, a jej łkanie zmienia się w szloch. Jej usta drżą, a mięśnie wiotczeją. On delikatnie ją unosi i oplata jej plecy ramionami. Ich mokre ubrania stanowią cienką barierę między nimi. Ona ma przyciśnięte dłonie do jego piersi, którą dobrze widać przez białą koszulę. Czuje jego oddech między swoją szyją, a ramieniem.

Ona nie wytrzymuje i zaczyna wydawać dziwne dźwięki, przypominające wycie rannego zwierzęcia.

- Tak bardzo Cię kocham, - powtarza do jej ucha, - Mikasa. - kiedy ją pochłania ciemność.


Kiedy się budzi, jego już nie ma. Są za to ciasne węże, oplatające jej ciało. Rozgląda się, mimo, że znajduje się w ciemności. Rozpoznaje kształty pojedynczych pudeł i porusza palcami. Tym razem je złączył i unieruchomił. Wzdycha i przechyla się w lewo i prawo. Dwie betonowe ściany o białym kolorze. Mają chropowatą powierzchnię, więc czasami, jak chce się podrapać to świetnie się sprawują.

Poprzedniego dnia była tak blisko. Niemal czuła powiew wiatru na skórze.

Zaciska szczękę tak mocno, że czuje jak jej zęby pulsują. Wciąż za słaba. Wciąż bezsilna. Nieważne jak bardzo się stara, wszystko idzie na marne. Czekanie, aż straci czujność, przełykane łzy wstydu, godziny planowania. Na nic. Wystarczyło tylko, że wtedy wrócił wcześniej. Tyle. Czemu akurat w ten dzień? Nigdy nie kończył pracy o trzy godziny przed czasem. Więc czemu?!

Ma ochotę krzyczeć, aż jej gardło nie zacznie krwawić. To takie niesprawiedliwe. Powinna teraz być gdzie indziej z kimś innym, robiąc coś innego. Uderzyła tyłem w głowy w ścianę.

Nagle drzwi trzaskają, a odgłos kroków w dobrze jej znanych butach wypełnia cały dom. Zamyka oczy, udając, że śpi. Ale jej oddech nie chce się uspokoić. Furia i wstyd wypełnia ją całą. Zastyga, kiedy staje przed drzwiami. Klamka zostaje przekręcona w prawo, a drzwi powoli otwierają się, wpuszczając oślepiające światło. Stara się nie marszczyć czoła.

Przez dłuższą chwilę wszystko zamiera. Wzdryga się, kiedy nagle czuje zimne palce odgarniające kosmyki jej kruczoczarnych włosów z czoła.

Wie, że ją przejrzał i z wahaniem obraca głowę w jego stronę i otwiera oczy. Kuca koło niej. Jego wzrok jest miękki. Niemal dający jej ukojenie. Dzięki światłu widzi, że ma na sobie tę samą sukienkę co wczoraj. On natomiast nosi czarną koszulę i tego samego koloru spodnie. Marynarka zapewne wisi na wieszaku w korytarzu. Jej wzrok spada na jego szyję, gdzie zauważa plastry i opatrunki w miejscach, gdzie zostawiła ślady. Przez chwilę do jej ucha szepcze poczucie winy, ale złość szybko je ucisza. Odwraca gwałtownie głowę w stronę ściany i odsuwa się od niego na tyle, ile może. Nawet nie musi patrzeć, aby wiedzieć jaki ma teraz wyraz twarzy. Słyszy jak wzdycha i wstaje. Ma wzrok wbity w białą ścianę, kiedy on zapala światło w salonie, idzie do kuchni i wraca po chwili. Siada naprzeciw niej i sięga obiema dłońmi do więzła z tyłu jej głowy i rozwiązuje go. Kiedy uścisk na jej policzkach znika, bierze wdech i patrzy na niego kątem oka. Ostrożnie, ale zwinnie pozbywa się sznurów z jej dłoni i ramion. Już po chwili Mikasa rozmasowywuje czerwone i lekko zdarte ręce oraz obserwuje, jak szatyn podnosi się. Po chwili orientuje się, że jej nogi wciąż są skrępowane. Już ma coś powiedzieć, kiedy on bierze jej dłonie i podciąga ją do góry. Staje na stopach niemal sklejonych ze sobą. Stara się nie okazywać braku czucia w zdrętwiałych kończynach i wyrywa się z jego dotyku. Stoją tak przez chwilę w ciszy, jego wzrok wbity w nią, jej w drewniane panele.

On jest pierwszym, który się porusza. Podchodzi do małej klitki, w której spędziła zdecydowanie za długo, i wyjmuje z niej miękkie, puchate kapcie. Klęka na jedno kolano i delikatnie dotyka jej stóp. Mikasa przez dłuższy czas rozważa kopnięcie go i ucieczkę, ale węzeł jej na to nie pozwala. Kiedy unosi jej nogę, odruchowo chwyta się jego ramienia, aby nie upaść. On nawet się nie wzdryga, jak odpycha go odrobinę, niczym poparzona. Ubiera jej jedno, a potem drugie obuwie. Jego zimne dłonie nigdy nie były problemem, jednak teraz wywierają na niej ogromne uczucie dyskomfortu. Kiedy kończy, o parę sekund dłużej trzyma jej prawą kostkę i przejeżdża w dół do bladych stóp i posiniaczonych palców wystających spod kapci w kształcie balerin. Jego usta zaciśnięte w wąską linię. Kosmyki włosów zakrywają jego twarz, ale ją już przestało obchodzić, co on myśli. I chyba vice versa.

- W ten sposób nie będzie Ci już zimno - szepcze tak cicho, że waha się, czy się nie przesłyszała. W końcu cisza, z jaką każdego dnia się zmaga w tym szczelnym miejscu, często doprowadza ją do szału.

Nie odpowiada i unika jego spojrzenia, kiedy staje przed nią. W końcu obraca się i idzie dalej korytarzem w kierunku kuchni i salonu. Jej wzrok mimowolnie wędruje do drzwi wyjściowych. On stoi do nich jak i do niej tyłem, więc może…

Robi krok do przodu, zapominając o pewnym utrudnieniu. Spada przed siebie i czuje, jak jej kolana obijają się o podłogę. Nie mogła ich nawet skręcić.

Podpiera się na rękach i podnosi się. Kiedy z trudem wstaje, dostrzega wyciągniętą w swoją stronę dłoń. Ona tylko prycha i podpiera się ściany. Wędrując rękami wzdłuż niej, przesuwa się w stronę kuchni. On śledzi ją wzrokiem, aż podchodzi do kanapy i opada na nią. Poduszki podskakują pod jej ciężarem. Podciąga kolana pod brodę i naciąga podartą sukienkę, aby zasłonić chociaż odrobinę ciała. Nie podnosi wzroku, kiedy on przechodzi koło niej i staje za nią, przy blacie. Słyszy, jak otwiera jakieś siatki, podchodzi do niej od drugiej strony i wyciąga rękę w jej stronę. Na jego przedramieniu jest zawieszona biała tkanina i jakaś niebieska bawełna. Przez chwilę się waha, ale w końcu, niespojrzawszy na niego, wyrywa obie części garderoby i przyciska je do piersi. Czeka, aż opuści pokój, ale to nigdy nie następuje. Nie chce, aby się przebrał? W końcu spogląda na niego z uniesioną brwią.

- Nie mogę Cię tu zostawić samej - mówi bez cienia jakichkolwiek emocji w głosie. Wkłada ręce do kieszeni, kiedy ona przybiera ten sam wyraz twarzy. Kładzie stopy na podłodze i odpycha się od miękkości kanapy. Łapie równowagę i kieruje się w stronę sypialni. Mija kuchnię, kiedy nagle się ślizga na posadzce i zaczyna spadać. W ostatniej chwili łapie się framugi drzwi. Bierze wdech i nie musi się oglądać, aby wiedzieć, że on stoi niecałe trzy kroki za nią. Kiedy widzi, że daje sobie radę, prostuje się i odwraca.

Mikasa wchodzi do środka i zamyka za sobą drzwi. Pokój jest czysty, jak zawsze. Czuć w powietrzu zapach jego perfum. Niebieskie ściany w białe pasy i ciemne, drewniane meble nie zmieniły się praktycznie wogóle od jej ostatniego pobytu w tym pokoju. Spogląda na prawą ścianę i na pościelone, wyglądające, jakby niedługo po zakupie łóżko. Szara kołdra i białe poduszki są w tym samym kolorze co lampki nocne po obu stronach materaca. Szafeczki nocne z niemal czarnego drewna oraz z dwiema szufladkami, są puste. Tak naprawdę nigdy nie były potrzebne do niczego innego niż podtrzymywanie lampek. Naprzeciw nich stoi biały regał z książkami. Większość z nich to te typu “Jak dbać o porządek w domu”, “Perfekcyjny Pan Domu” i “Herbaty świata”. Zaraz obok stoi wysoka szafa z ubraniami. Oprócz tego w pokoju znajduje się pełne segregatorów biurko i krzesło. Podchodzi do niego i siada na poduszce przywiązanej do siedzenia. Kładzie ubrania na kolanach i chwytając za rękawy sukienkę, unosi ją przed sobą. Jest z jedwabiu, delikatna w dotyku. Prześlizguje jej się przez palce, kiedy dotyka dołu. Nie ma na sobie żadnych zdobień, czy wyszyć. Ale takie właśnie Mikasa lubi.

Przyciska ją do ciała i zauważa, że rękawy są długości trzy czwarte, a nie na ramiączka. Zdejmuje przez głowę starą oraz rzuca ją na podłogę i zakłada nową. Jest dłuższa, za co Mikasa jest bardzo wdzięczna, a wcięcie w dekolcie nieduże. Sukienka jest ciasna do bioder, a potem luźna aż za kolana. Trudno jej zaprzeczyć, że jej się podoba.

W końcu podnosi niebieską kulkę bawełny i zauważa, że to zwykły szalik. Owija go wokół szyi i od razu zauważa, że potwornie gryzie. Kolor też jej się średnio podoba. Zrywa go z siebie i przewiesza przez oparcie krzesła.

Kątem oka dostrzega coś na biurku. Podnosi wzrok i widzi małą, czerwoną buteleczkę. Przez chwilę się nie rusza. Myślała, że się wszystkiego pozbyła. Ale jednak.

Wyciąga rękę po przedmiot, który odbija czerwone światło na jej dłoń. Unosi go do nosa i wącha znajomy jej od lat zapach. Na dnie wciąż jest jeszcze trochę płynu.

Jej wzrok nagle pada na ramkę ze zdjęciem, która jest oparta o ścianę i zastyga. Przełyka gulę w gardle, oddech jej przyspiesza, a krew wrze. Wstaje gwałtownie od krzesła i - tak szybko na ile sznur jej pozwoli - wychodzi z pokoju. On stoi oparty o blat i obiera jabłko. Podnosi wzrok, kiedy słyszy jej ciężki oddech. Patrzy na nią, wyczekując jakiś słów, a kiedy one nie nadchodzą, ogarnia wzrokiem jej sylwetkę. Odstawia nóż na bok, a jabłko wkłada do miski. Myje ręce w zlewie i podchodzi do niej. Jest odrobinę niższy, ale nie przeszkadza mu to w tym, aby odgarnąć samotny kosmyk i wsunąć go za jej ucho.

Mimo, że umył ręce ciepłą wodą, te wciąż są zimne. Jego palce zostają na jej policzku, a kciuk zatacza koła pod jej lewym okiem. Mikasa ma teraz ochotę wybuchnąć płaczem, tak jak dawniej, kiedy to robił. Wtulić się w niego, schować twarz w jego szyi i zacząć krzyczeć. Ale tego nie robi. Zamiast tego stoi w bezruchu. I tak żadne z nich nie rusza się ani o milimetr.   

Like most Slavs in memes, I love to start my day by squatting in my Adidas tracksuit. Or screaming cyka blat’ in internet games. Or drinking vodka with my friend, Ivan.

Ha! According to science, most Slavs don’t have time for any of that.

Fifty seven percent of us don’t squat for more than 30 seconds a day.

Twenty one percent of us has NEVER played a single online game.

Only nine percent of us knows someone named Ivan personally.

Twenty one percent of us considers Adidas tracksuit the lamest outfit of the 21st century.

Only sixteen percent of us would describe their mornings after drinking vodka as #blessed - and that seems kinda high.

Fifty eight percent of us will never say “cyka blat’“ out loud in their whole lifetime.


✨🌿Was asked to do a Groot and Rocket Raccoon commission, how could I say no?! Had a blat with these guys - thanks again Chad! A limited amount of prints are available in my Etsy shop🌿✨