binnenpretje

Gevoel voor humor

Binnenpretjes zijn soms mooier dan samen lachen, hoe raar dat ook klinkt. Iets van gisteren wordt direct geassocieerd met iets van vorige week, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Ontelbaar maal heb ik mensen raar zien opkijken als ik bijna proestend in de supermarkt een doodgewone meloen, of wat dan ook, aanschouw. Hun gedachten lezen is dan erg makkelijk. Maar aangezien de mens als een sociale diersoort wordt gezien, uitzonderingen daargelaten, is het delen van plezier doorgaans erg fijn. Zelf houd ik vooral van improvisatievermogen. Mijn mankement is echter dat ik meestal te laat die geniale ingeving krijg, waardoor het alle kracht zou verliezen. Anderen kunnen dat beter. Je zult je beroep ervan kunnen maken! Dat moet toch magisch zijn.

Een theaterzaal is het decor voor de overtreffende trap van samen lachen. Het mooiste vind ik als je, zelfs van ruime afstand, ziet dat de cabaretier pretoogjes heeft. Niet alleen veel humor en improvisatievermogen hebben, maar ook overduidelijk plezier in wat je doet. Zonder mensen echt te kwetsen, schijnbaar achteloos de juiste opmerking maken op iets dat in de zaal gebeurt. Sommigen vertonen een beschouwende blik. Over hoe burgerlijk de mens kan zijn. Of dat wij ons allemaal zó speciaal willen voelen, dat we eigenlijk allemaal hetzelfde zijn. En daar lachen wij dan om, betrapt als we ons voelen. Anderen geven pijnlijk treffende antwoorden op vragen waar veel mensen in de zaal mee zitten. Toch zal één prangende vraag voor altijd onbeantwoord blijven. Wat ruiste daar nu door het struikgewas?