bezoeker

Ik dacht dat mijn vakantie door mijn operatie helemaal verpest zou zijn, maar man wat heb ik geluk dat het tegendeel bewezen is. 

Mijn ouders hebben me in de voorbije weken superveel geholpen en ik heb zoveel bezoek gekregen van mijn vrienden. Uit dat tweede heb ik een ontdekking gedaan: iedereen van wie ik had gehoopt dat ze zouden afkomen hebben dat ook degelijk gedaan, dat maakt me zo gelukkig. 

Een van die leuke bezoekjes had een aangename twist: een meisje waar ik o zo stiekem op verliefd was bleek mij die liefde terug te willen geven. Zo ontstond er een wisselwerking van liefde, van een prachtige jongedame - die ik nu mijn lief, schat of lieverd mag noemen, van mijn vrienden - waarvan ik nu weet dat het echte zijn en van mijn ouders - die ik zo dankbaar ben. 

Deze vakantie is desondanks die verdomde operatie toch best wel geweldig geweest. 

Nagenieten ....

Zondag 21 oogst 2016

Wat is het stil hier … Geen kinderstemmetjes meer die roepen dat ze een bidsprinkhaan gezien hebben, dat er weer veel slakken zijn, krekels in het gras zitten of ‘mollenspaghetti’ …  Gisterenochtend vertrokken Wouter en de kindjes terug richting Budapest naar het vliegtuig dat hen terug naar huis zou brengen.

Donderdag was opnieuw een mooie zomerse dag en dus brachten we het beloofde bezoek aan de zoo.  Een groot deel van deze dierentuin is helemaal vernieuwd en dat zie je.  De aquaria hebben ramen die laag genoeg zijn om een kind van drie jaar toe te laten alles goed te zien.  Waw oma, ik zie zeehonden voorbij zwemmen!

Ook de apen hadden veel bekijks.  We hadden geluk … een cameraploeg was aan het werk en overal waar zij kwamen, kregen de dieren net een lekker hapje toegestopt.  Dat maakte het nog extra boeiend!

Natuurlijk moest ook de ‘inwendige mens’ versterkt worden … een ijsje hadden die flinke kindjes wel verdiend.  De zoo ligt immers op een heuvel en om alle dieren te zien, mochten ze flink klimmen!  Thuisgekomen begint Lavinia meteen weer te snoepen van de citroenmelisse!  En van de bieslookstengels maken ze allebei ringen en armbandjes voor ons.

Vrijdag zou er een kinderfeest zijn in het dorp.  De kindjes keken er naar uit … allerlei activiteiten, behendigheidsspelletjes en tot slot nog vuurwerk!  Intussen zou opa voor de pörkölt zorgen.  

Maar … na de pizzalunch begon het te onweren en te regenen.  Opa maakte wel pörkölt, maar veel water hoefde hij niet toe te voegen …. Het vuur ging net niet uit!  De kindjes maakten zich niet druk en amuseerden zich prima onder het afdak!

En … terwijl wij voor alle zekerheid toch maar binnen gingen om te eten, verscheen zowaar de zon weer. Daarom waagden we het er op en wandelden naar het feestterrein om nog even mee te genieten.  

En genieten hebben de kids wel gedaan!  Het diner werd, ondanks de pörkölt nog gesmaakt door Eirik en Lavina liet zien dat ze een ‘dansmarieke’ eerste klas is!

Toen het begon te donkeren, wandelde ik met Lavinia terug naar huis. “Ik ben nu wel moe, oma”.  Dus … oma mocht haar dragen terwijl we in het donker naar beneden strompelden.  Maar eens in huis was ze weer helemaal fris en wilde door het raam naar het vuurwerk kijken.  Dan vlug nog een ‘kattenwasje’ en het bedje in.  Tegen de tijd dat ik de babyfoon kon aanzetten in huis, was ze al in dromenland! Even later kwamen Eirik, papa en opa er ook aan.

En zaterdagmorgen moesten ze dus vroeg opstaan.  Terug naar huis, terug naar mama.  Maar met een koffer vol met fijne herinneringen!  Ook wij vonden het een heerlijke week.  We hebben er heel erg van genoten, al was het erg intensief en voelen we nu dat we toch wel moe zijn.

Vandaag is het speelgoed opgeruimd, de tuin leeg …  het is weer oorverdovend stil … tot de buurman zijn grasmaaier boven haalt!

Onze hondjes vormen een hecht roedel .. dat weten we nu wel zeker.  Met enig afgrijzen moet ik konde maken van hun eerste gezamenlijke jachtpartij. Blijkbaar was een kat wat overmoedig geweest en op zoek gegaan naar muizen in de hellingtuin.  Met heel veel kabaal heeft het roedel de rangen gesloten en het beestje vermoord.  Luc heeft haar nog over de omheining  gezet en ze liep nog een eindje weg.  Maar vanmorgen lag ze dood onder een struik …. De hondjes houden er allemaal enkel wat schrammen aan over.

Vandaag, zondag, was het rustdag … een dagje om weer te wennen al de stilte.  Was het niet van die wesp die via Luc’s glas in zijn mond terecht kwam en een venijnige prik gaf in zijn lip en tong.  Tu-ta-tu-ta … ambulance Hilde zorgde meteen voor ijsblokjes om de zwelling tegen te gaan.  Dus, buiten een pijnlijke lip en tong was dat euvel vlug verholpen!  Tja, je moet kijken naar wat je drinkt, hé!  

Wij smulden van onze tomaatjes, in de zon gerijpt en dus boordevol vitamientjes!  En vanavond maken we de warmoes klaar … eentje … wat denk je … zullen we genoeg hebben?

engeltjemaeli  asked:

Hoi! Ik ben vandaag naar de Fundatie in Zwolle geweest. Ga jij wel eens naar musea? Wat is je favoriet?

Dat klinkt echt super leuk! Ik hou enorm veel van musea, en zeker beeldende kunsten of alles wat rond kunst draait. Ik bezoek ze vooral als ik op reis ben want doorheen het jaar vind ik nooit echt de tijd jammer genoeg. Ik ga volgende paasvakantie richting Nederland en dichtbij Amsterdam dus ik zou super graag het Van Gogh museum zien! Bedankt voor je berichtje en hopelijk had je een leuke dag!

9

Onze laatste dag zit er ook weer op! Vandaag hebben we gewerkt rond lucht.

We begonnen de dag met het maken van een windslang. Ook hebben we vliegtuigjes gemaakt uit papier. Die moesten we natuurlijk buiten uittesten. We deden een wedstrijdje voor het verste gooien. Wat was dat leuk!

Toen hebben we enkele spelletjes gespeeld met de ballonnen en de parachute. Zo maakten we veel wind door met de parachute te wapperen. Maar we maakten ook even tijd om op onze parachute rustig naar de wolken te kijken in de lucht.

Daarna gingen we op bezoek bij het politiekamp die ons hielpen op hun parcours. Dit parcours legden we zo snel als de wind af, dat vonden we super leuk!

Namiddag maakten we nog zelf wolkjes met scheerschuim.
Dan was het alweer tijd om ons klaar te maken voor het toonmoment. Toen iedereen er was, was het tijd om ons gedichtje op te zeggen. Dat hebben jullie super goed gedaan lieve vriendjes!

Bedankt voor de supertoffe week op planeet aarde!

Moni Ianthe

Tot stoppen

Tussen de stapels ongeopende post
niet onder alle vuile was, op de kast
onder lagen stof, buiten het zicht
en bij alle troep op bed al helemaal niet.

Of aan de muur, door een kleerhanger
gestoken achter het behang

zeker naast mijn sleutels niet, geenszins waar ik kijk
of – waar ook – buiten zicht ook echt niet

waar ik het het laatste zag:

de opgehoopte sferen, weggehangen spanning
verstopte keren dat het faliekant mislukte
de versleten jaren en gebakken lucht
het bleke licht aan eindes van gesloten tunnels

het nooit verstuurd bericht – hooguit in de blikken

de momenten, het contact, de tijd die ik heb uitgezeten
onweersbuien die ik hoorde, het woelen ’s nachts

het bezoek dat ik heb weggekeken, de stem
waarmee ik me tot stoppen maande.

Hoe wat ik nooit zei aankwam.