bespi

Happy Birthdaaay ulit, Bespi! @dianecudia ❤ yung last picture talaga ang nagdala eh. Hahahahahaha! I miss you naaa. Alam mo na message ko sayo ah? I love you! Godbless. ☺ #hbd #bespi

Recensie: Geachte heer M

Geachte heer M,

Ik wil beginnen met u te zeggen dat het inmiddels beter met mij gaat. Ik doe dat omdat u waarschijnlijk helemaal niet weet dat het ooit slechter met mij is gegaan. Veel slechter zelfs, maar daar kom ik later op terug. In uw boeken beschrijft u regelmatig gezichten, maar ik daag u uit om het mijne te beschrijven.

Dit fragment komt uit het boek: Geachte heer M, een meesterwerk van Herman Koch. Dit boek heeft een ingewikkeld perspectief en is onwijs lang en heel serieus, het boek is mysterieus en spannend daardoor komen er heel veel vragen in je op. En daardoor wil je blijven doorlezen in dit heel knap geschreven boek.  

De hoofdpersonen zijn: Herman, hij is de buurman van de schrijver M en de schrijver M. Het verhaal gaat erover dat de buurman de schrijver bespied, intussen schrijft de schrijver een boek over de buurman. Klinkt heel lastig maar als je het eenmaal aan het lezen bent, wordt je meegesleept in de situatie. Maar eerlijk is eerlijk, ik had veel moeite met het lezen van dit boek. Dat kwam omdat ik steeds vragen had: Waarom bespied de buurman de schrijver? Weet de schrijver dat hij een boek schrijft over zijn buurman? Ook is er een stukje in het boek dat om aandacht vraagt, het boek gaat dan een stukje terug in de tijd en dan weer naar ‘nu’. Doordat alle namen worden afgekort in het boek raak je ook soms in de war bijvoorbeeld: Schrijver M met zijn vrienden en collega’s C,D,K,N. Het boek is een boek voor volwassenen, daardoor was het perspectief veel ingewikkelder voor mij denk ik, gelukkig heeft mijn vader me heel goed geholpen.


Het boek is mysterieus en spannend door onder andere het perspectief. Het perspectief roept veel vragen op waar je eigenlijk geen antwoord op krijgt. Ook is het boek spannend door de moord die wordt beschreven in het boek. Het gaat heel veel over de ‘lerarensterfte’ zo noemt Spinoza klas 5 hun jaar, dit komt omdat er dat jaar veel leraren overlijden. In deze jaar laag zitten Herman, Laura, Stella, Miriam en nog wat vrienden van Herman. Het wordt pas echt spannend en mysterieus als het blijkt  dat de schrijver M gaat schrijven over de lerarensterfte. Hij gaat zich bezighouden met de verdwijning van de geschiedenis leraar: Jan Landzaat. Jan had een relatie gehad met een leerling van hem Laura, terwijl hij getrouwd is en 2 jonge kinderen heeft. Hij wordt voor het laatst gezien bij het vakantiehuisje van Laura. Waar zij verblijft met haar vriendje. Dan wordt het echt spannend: Wie heeft de leraar vermoord? Is de leraar wel vermoord? Wie is haar vriendje? Wat heeft de buurman hier mee te maken?

 Het boek heeft geen humor naar mijn mening. Op de achter en voorkant staat: ‘Geachte heer M, heeft alles: spanning, humor,  ergernis en comporistische perfectie’ – De Limburger en ‘Niet alleen spannend, maar ook goed voor een schaterlach.’ – Het Parool. Zo zie je maar meningen verschillen! Het ligt er denk ik ook aan, dat het een boek is voor volwassene, met grappen over en voor volwassene. Het boek is heel serieus, het is heel realistisch, toch kon ik mezelf niet vinden in het boek. Wel zijn de onderwerpen dagelijks voor de meeste mensen: liefde, vriendschap en carrière.

Dit boek was één van de eerste volwassene boeken die ik heb gelezen. Een uitdaging dacht ik, nou dat was het zeker. Ik stond er niet bij stil dat als het lezen moeilijk zou zijn, dat er een recensie over schrijven nog lastiger zou worden. Het was lastig door het perspectief. Door sommige stukjes opnieuw te lezen, het stuk hardop lezen en hulp aan mijn vader te vragen, werd het boek steeds duidelijker en daardoor logischer. Er kwamen ook veel onderwerpen aan bod  die naar mijn mening niet echt geschikt zijn voor een meisje van 13: moord, vreemdgaan, vermissing, lerarensterfte. Maar dan nog, ik heb het boek met veel plezier en aandacht gelezen. Met veel aandacht omdat ik het een best lastig boek vind, qua perspectief dan. Hierdoor moest ik stukjes 2 keer maar soms ook wel 3 keer opnieuw lezen. Het resultaat hiervan was dat ik het steeds beter begreep en dat ik het verhaal niet snel vergat. Mijn lievelings boek word het niet maar wel een boek dat ik niet zal vergeten en wat ik met veel genot heb gelezen. Dit was mijn boek recensie over het boek: Geachte heer M van de schrijver: Herman Koch.

venenosaxlupus asked:

"Yo, kid, is Sao or Dama here?" Galen asked, carrying a large box with holes in the sides of it to allow the animal inside to breath. ((Totally time for Chikara to know where the shop gets most of its animals xD))

—The redhead turned his head, olive green ocluars bespying the body that the voice had been exuded from, expression overcoming his features into one of curiosity. Of course people knew Sao and Damaris, who wouldn’t? It was a shp after all with many customers coming in and out. Sao and Damaris obviously had lots of friends. Well, Sao… maybe not. But Damaris surely should have.  “They’re not in, can I take a message for them?” The redhead queried, hands resting by his sides as he stared at the box.