bespi

Mijmeren

Woensdag 18 oktober 2017

Elk seizoen heeft z’n charme … zeker hier in Hongarije!

Ik hou van de winter wanneer je mijlenver kunt kijken doordat er geen blaadjes meer aan de bomen hangen.  Als de mist rondom de takjes en struiken bevriest en zo prachtige kantwerkstukjes maakt. Zeker mooi wordt het als de zon elk ijskristal laat schitteren! Wanneer je adem wolkjes vormt en je oren pijn gaan doen.  Hoe de takken van de bomen haast zwart aftekenen in een prachtig sneeuwlandschap. Iemand noemde het onlangs een ‘Anton Pieck- plaatje’ … en terecht.  Als eerste buiten te komen ’s morgens en ontdekken dat er een dik tapijt sneeuw is gevormd.  De eerste voetafdrukken kunnen maken of een engeltje.  Het kopje van Thor op en neer zien gaan boven de sneeuw of hem soms helemaal kwijt zijn! De Galgo’s die dankzij hun lange poten met hun buik net boven de sneeuw blijven. De talrijke soorten vogels die dankbaar onze voedertafels bezoeken, niet beseffend dat ze achter de ramen bespied worden!

Ik hou van de lente wanneer alles opnieuw ontluikt door de eerste warme zonnestralen.  De geur van verse plantjes en vochtige aarde.  De vijftig tinten groen – als het er niet meer zijn – waarmee de natuur zich tooit. De eerste bloemen die druk bezocht worden door de eerste hommels en daarna ook bijen en andere insecten.  De vlierbloesems die hier zo talrijk zijn en waarmee je siroop kunt maken om later je watertje of bubbels een extra toets te geven. De bloesems op de fruitbomen die een belofte vormen voor een goede oogst in het najaar.  Het klaar maken van de moestuin … het opruimen van de groentebedden, het maken van een zaai- en teeltplan.  De eerste zaden die de grond in mogen.  Het opkweken van zaadjes tot jonge plantjes en deze dan uitplanten. Het baltsgedrag van vogels, elke soort op een eigen manier.  ‘Hertrude’ die met haar pasgeboren jong achter onze tuin komt smullen van het verse groen.

Ik hou van de zomer wanneer de verzengende hitte ons verplicht om ’s morgens vroeg in de moestuin te werken. En het daarna tijd is voor luieren aan het zwembad.  Tot de avond valt en we weer verse groentjes kunnen oogsten die meteen op ons bord belanden. Wanneer Hongarije geel kleurt door het koolzaad en nadien de zonnebloemen. Zo ver het oog reikt! Wanneer familie en vrienden ons gastenhuisje opzoeken en we heerlijk kunnen bijpraten … tot de vroege uurtjes soms.  Want het blijft lekker zwoel!  Wanneer we dan knus bij de vuurplaats de gitaar boven halen en we ‘kampuuravond’ houden … ons buikje gevuld met lekkere pörkölt waar alle gasten aan mee geholpen hebben. Wanneer de appelmoesboom zijn grote appels richting aarde stuurt en je soms maar net aan zo’n projectiel ontsnapt.  Wanneer je verwonderde snoetjes van je kleinkids ziet als ze ontdekken dat er potten appelmoes in die boom groeien … echt!!!

Ik hou van de herfst wanneer de bladeren van de bomen verkleuren … geel, rood, bruin … en zo een prachtig mozaïek maken van de bossen.  Wanneer de ochtendnevel de belofte inhoudt van alweer een stralend mooie dag met een helblauwe lucht.  De geuren van de herfst!  Overal paddestoelen die je mag plukken en eten (als je er iets van kent).  De laatste bloemen die nog genieten van de herfstzon.  Het ‘s morgens frisjes vinden om enkele uren later in je topje en short toch nog te warm te hebben! Het oogsten van de laatste tomaten, laatste paprika’s, laatste boontjes, laatste meloenen en de eerste pompoenen.  De vuurtjes die overal opduiken om de afgevallen blaadjes te verbranden (jammer want composteren zou beter zijn).  De kachels in huis die weer aan gaan en hun zalige warmte verspreiden. Noten rapen en te drogen leggen om tijdens de wintermaanden olie te persen. Wanneer je ’s avonds overal het luide burlen van de herten kunt horen en ‘Hertrude’ zich aansloot bij een kudde.

Ja alle seizoenen zijn mooi … zeker hier in Hongarije!