batmas

  • Tim: I'm not Batman. I have friends.
  • Ra's: You sure about that?
  • Tim: Yeah! Like Conner.
  • Ra's: He died.
  • Tim: Oh yeah. Well what about Bart?
  • Ra's: He died too
  • Tim: Lonnie?
  • Ra's: Coma
  • Tim: Steph?
  • Ra's: Faked her death without telling you and now you can't trust her
  • Tim: *scratches head* Well I guess I still have my siblings-
  • Ra's: Two of them hate you and the other one has no time for you
  • Tim: ...
  • Tim: ...
  • Tim: ...
  • Tim: Okay but at least I'm still not Batma-
  • Ra's: Out of all your siblings you are the one most similar to Batman in skill, emotional distance, intelligence, and traumatic experience
  • Tim: *cries and stomps away in frustration*
A Lasting Memorial: Part 3

AN: This is the third and final part of the I Love you trilogy. The response to this series has been amazing. I hope you enjoy the finale.

Part 1, Part 2


    Selena stares at the picture; she just stares. Life had never been fair, she had learned that early, but this was downright  cruel. To have one’s child taken from them was a cruel and horrible punishment. And though she knew it wasn’t her fault, Selena blamed herself.

           She had left you with Bruce not long after you were born. A series of nights had led to your conception. She had been young then, only twenty, and she had not been ready to be a mother. Her lifestyle didn’t allow for it. You couldn’t be a cat burglar with an infant at home.

           She had placed you in a stunned Bruce’s arms, and thought that would be it. She’d had no intention of seeing you again, or going back. Your presence was left as a mystery to the public.

           And then one night, she had snuck back in. Through the window and into your nursery. You had been awake, staring up at s kitten mobile. Bruce had been snoring in the chair near your bed. She had picked you up and cuddled you. You had been her kitten.

           Over the next eighteen years she had come in and out of your life a various times. She had always made sure to bring something with her. She had snuck into your birthday parties as a member of the help, to watch you blow out candles. She had followed behind on your first date.

           She had been there for big moments, and Bruce Wayne, man that he was, never said a word. He had allowed her the access you needed. He had allowed her to be a mother from afar. But she wasn’t a mother anymore, because her daughter was dead.

           “Selena.”

           She doesn’t turn around; her fingers just clutch the picture tighter. “Selena.”

           A light green hand lands on her shoulder, and Selena can’t help it, she lashes out. Her fist flies, and she hisses. Harley catches it. Slowly she lowers her fist but Harley doesn’t let go. That’s what does it, the tears start to roll, followed by sobs, and gasps for air. Harley holds her as she sobs, as she fights, and screams, and lets the emotions run through.

    It takes upwards of an hour before she simply collapses. They sit in silence for several hours, when the first vine comes through. Ivy follows a second later. She joins the silence as she sits on the window sill.

    “She didn’t do anything wrong.” Selena’s voice is rough from crying. “She was a good girl, an amazing student. She didn’t steal or do anything bad. She got citizen of the month, and perfect attendance. It’s not right. She had a life ahead of her.”

    “This world is screwed up Selena. We know that better than anyone.”

    Selena nods, “Still, it should have been me. She was good, I’m bad.”

    Ivy stares out at the window, “The world is rarely that black and white. Remember the night she was born?”

    Selena lets out a laugh, “I remember being scared out of my mind.”

    Harley laughs, “We were all scared. You were screaming, and had fluids coming out of you. But that first cry …” Harley smiles at the memory.

    Ivy smiles, “We vowed to keep her safe.” There’s another moment of silence before she asks, “Have you talked to Bruce?”

    Selena shakes her head, “Not since he told me. I doubt he’ll ever want to speak to me again, I clocked him pretty bad.”

    “You were upset. You’d just lost your daughter.”

    “So had he.”

    “Yeah, but he got to say goodbye.”

    Selena nods her head, “He raised her, was there for her. He deserved a goodbye. I didn’t even give her a way to contact me. She only saw me when I wanted her to.”

Harley places her hand over Selena’s, “You need to say goodbye.”

“I’m too late Harley.”

She shakes her head, “No, you’re not.”

It doesn’t take much to break into Wayne Manor. Selena had been doing it for years after all. Harley and Ivy follow behind her, right to the headstone. Selena stares at it for a moment, before her eyes flicker to her friends. They both give slight smiles before backing slowly away.

Alone, she faces her daughter. “I’m fashionably late … like always. This time I missed the party. I’m sorry I wasn’t there. I’m sorry that I couldn’t hold you, or reassure you. You must have been so scared. My little kitten. You deserved a better mother than me. Better than a woman who snuck in your window to read you a bedtime story, or talk about boys. Someone who could have celebrated your birthdays with you, or at the very least attended your funeral. I’m so, so sorry.”

“Selena.” Bruce’s voice is soft, as his arm wraps around her. And for the first time in years, she allows him to hold her. She curls into his chest, and allows herself to fall apart, and like always Bruce supports her.

When she can’t cry any more, he hands her a tissue, and piece of paper. Hesitantly, she takes it, and begins to read,

Mama,

We’ve had an unconventional relationship my entire life, it seems only right that we should have an unconventional goodbye. I want you to know that you were enough. That I love you, and I know you loved me. You did what you could to give me my best shot and I’m so grateful.

Thank you for being my mama.

    Selena clutches the letter to her chest, and turns to Bruce. He opens his arms and she walks into his embrace. Silently they feel the ground begin to tremble and watch as a tree slowly comes to life behind the head stone.

    Selena smiles at Ivy, “Thank you.”

    The woman nods, “It seemed appropriate. A lasting memorial.”

6

DC/Looney Tunes Solicits:

  • BATMAN/ELMER FUDD SPECIAL #1 - Cover by LEE WEEKS
  • JONAH HEX/YOSEMITE SAM SPECIAL #1 - cover by MARK TEXEIRA
  • LEGION OF SUPER-HEROES/BUGS BUNNY SPECIAL #1 - cover by TOM GRUMMETT and SCOTT HANNA
  • LOBO/ROAD RUNNER SPECIAL #1 - cover by KELLEY JONES
  • MARTIAN MANHUNTER/ MARVIN THE MARTIAN SPECIAL #1 - cover by AARON LOPRESTI
  • WONDER WOMAN/TAZMANIAN DEVIL SPECIAL #1 - Art by BARRY KITSON

Ben atlatıyorken en yüksek köprülerden

Şiir olup akıyor mısralardan adın

Yoluyor saçlarımı

Terk edecek gibi yapıyor vuruyor kırbacı özlemlerin

Ve yalan söyletiyor durmadan

Dost oluyor sabah, günbatımında eğiyor çehresini

sonra bir şiir düşer kalemimden beyaz sayfalara

En çok sevdiğin acıtır canını diye

Ve en çok sevdiğine kırılır insan

Çünkü yüreğinde en büyük yere sahiptir

O yüreğin kıymetini bilmediği için üzülür

Sen bu denli severken o nasılda incitir

En sevdiğinin sözleri hep daha itinalı olmalıdır

Sen gözün gibi bakarken onun alelade söylediği söz sende ne yaralar açar

En sevdiğinken en vazgeçilmezinken o anlamıyorsa seni

Bu yüzdendir nefes alırken ki göğsünde ki batma hissi

Ve anlamadığı için değil kırgınlığının, gözündeki yaşın sebebi

Yüzünde anlamaya çalışmadığı için bulunan surat ifadesi

Yerle bir eder sol yanında sakladığın kalbi

En çok sevdiğin acıtır canını

Ve en çok sevdiğine darılır insan

Gözlerine manalı bakmayıp ya da gözlerini kaçırmasından alınırsın

Oysa tek bir bakışıyla oracıkta canın vermeye hazırsın

Sen gibi hissetmediğine üzülürsün, sen gibi sevmediğine

Uyanınca ilk duymak istediği ses sen olmayınca

Elinde telefonla senin kadar heyecanla beklemediğine kırılırsın

Ve karşında soğuk tavırlarıyla kemirirken tenini acı

Boğazında ki yumruk darbeleri çoğalır aniden

Hissiyatsızca duruşun da kaybolur gülüşlerin

O bilmez oracıkta yaktığın hayallerini

Oysa en çok ona muhtaçken ona darılırsın

En çok sevdiğin acıtır canını

Ve en çok sevdiğine alınır insan

Sen ondan bir adım öteye gidemezken

Onun her gün senden gitmesinden

Yastıklara gömülüp yaşlar dökülen gözbebeklerinden

Yan yana bile çekilen hasretinden

En kötüsü bunlarda bir haberliğinden

Üzülür.. kırılır.. darılırsın..

En çok sevdiğin acıtır canını

Ve en çok sevdiğine alınırsın…

10

“ÜÇÜNCÜ REMİZ: Ey insan! Fâtır-ı Hakîmin senin mahiyetine koyduğu en garip bir hâlet şudur ki:
Bazan dünyaya yerleşemiyorsun, zindanda boğazı sıkılmış adam gibi “of, of” deyip dünyadan daha geniş bir yer istediğin halde; bir zerrecik, bir iş, bir hatıra, bir dakika içine girip yerleşiyorsun. Koca dünyaya yerleşemeyen kalb ve fikrin o zerrecikte yerleşir. En şiddetli hissiyatınla o dakikacık, o hatıracıkta dolaşıyorsun.
Hem senin mahiyetine öyle mânevî cihazat ve lâtifeler vermiş ki, bazıları dünyayı yutsa tok olmaz; bazıları bir zerreyi kendinde yerleştiremiyor. Baş bir batman taşı kaldırdığı halde, göz bir saçı kaldıramadığı gibi; o lâtife, bir saç kadar bir sıkleti, yani, gaflet ve dalâletten gelen küçük bir hâlete dayanamıyor. Hattâ bazan söner ve ölür.
Madem öyledir, hazer et, dikkatle bas, batmaktan kork. Bir lokma, bir kelime, bir dane, bir lem’a, bir işarette, bir öpmekte batma. Dünyayı yutan büyük letâiflerini onda batırma. Çünkü çok küçük şeyler var, çok büyükleri bir cihette yutar. Nasıl küçük bir cam parçasında gök, yıldızlarıyla beraber içine girip gark oluyor. Hardal gibi küçük kuvve-i hafızanda, senin sahife-i a’mâlin ekseri ve sahaif-i ömrün ağlebi içine girdiği gibi, çok cüz’î küçük şeyler var, öyle büyük eşyayı bir cihette yutar, istiab eder.”

“Nefsini ittiham eden, kusurunu görür. Kusurunu itiraf eden, istiğfar eder. İstiğfar eden, istiaze eder. İstiaze eden, şeytanın şerrinden kurtulur.“

“Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah istiğfar ile çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir manevî yılan olarak kalbi ısırıyor.”

Tevbe aczini anlamaktır. “Evet, emr-i  كُنْ فَيَكُونُ ’e mâlik bir Sultan-ı Cihana acz tezkeresiyle istinad eden bir adamın ne pervası olabilir? Zira en müthiş bir musibet karşısında اِنَّا ِللهِ وَاِنَّاۤ اِلَيْهِ رَاجِعُونَ deyip itminân-ı kalble Rabb-i Rahîmine itimad eder. Evet, ârif-i billâh aczden, mehâfetullahtan telezzüz eder. Evet, havfta lezzet vardır. 

Eğer bir yaşındaki bir çocuğun aklı bulunsa ve ondan sual edilse, “Enleziz ve en tatlı haletin nedir?” Belki diyecek: “Aczimi, zaafımı anlayıpvalidemin tatlı tokatından korkarak yine validemin şefkatli sinesine sığındığım halettir.” Halbuki, bütün validelerin şefkatleri, ancak birlem’a-i tecellî-i rahmettir.”

Senin mahiyetine öyle manevî cihazat ve latîfeler vermiş ki;

bazıları dünyayı yutsa tok olmaz.

Bazıları bir zerreyi kendinde yerleştiremiyor.
Baş, bir batman taşı kaldırdığı halde; göz, bir saçı kaldıramadığı gibi; o latîfe, bir saç kadar bir sıklete, yani gaflet ve dalaletten gelen küçük bir halete dayanamıyor.

Hattâ bazan söner ve ölür.

Madem öyledir; hazer et, dikkatle bas, batmaktan kork. Bir lokma, bir kelime, bir dane, bir lem'a, bir işarette, bir öpmekte batma! Dünyayı yutan bütün letaiflerini onda batırma.

Çünki çok küçük şeyler var, çok büyükleri bir cihette yutar.


Mesnevi-i Nuriye - 177

“Devlet malı belirli çevrelerin menfaati yapıldığı, emanet kelepir ve zekât angarya sayıldığı, ilim dinden başka gaye için tahsil edildiği, kişi karısına itaat edip annesine âsi olduğu ve dostunu kendisine yaklaştırıp babasını uzaklaştırdığı, mescidlerde gürültüler başgösterdiği, fâsık kimsenin kabilenin başına geçtiği ve aşağılık adamın milletin lideri olduğu, şerrinden korkulduğu için kişiye ikramda bulunulduğu, şarkıcı kadınlar ve çalgı âletleri türediği, şaraplar içildiği ve bu ümmetin sonunda gelenler evvel gelenleri lânetlediği zaman; işte o zaman kızıl bir rüzgâr, zelzele, yere batma, şekil değiştirme, taşlanma ve ipi kopan bir kolyenin tanelerinin birbiri ardı sıra gitmesi gibi birbirini takip eden alâmetler beklesinler.”
18.BİN ÂLEMİN MUSTAFASI HZ. MUHAMMED
(Tirmizî: 2308)