awebsidestory

Να είσαι το πρώτο πράγμα που ζητάω μόλις ανοίξω τα μάτια μου.

Να σε ψάχνω, να σε βάζω στο στόμα μου,

Να σε κρατάω στα χέρια μου,να καίγεσαι.

-

Να είσαι λάθος, να θέλω να σε κόψω

αλλά να μη μπορώ

-

Να ανοίγω τα μάτια, να κοιτάζω τον ήλιο

να καίγεσαι, να χάνεσαι

στο χέρι μου, στο μυαλό μου

και να μένει ο καπνός σου

στον αέρα

πάνω μου

-

κάπως έτσι

Αφιερωμένο.

-

με κομμένη την ανάσα, εκεί βυθισμένος στις σκέψεις μου

με κλειστά τα μάτια, ξέρεις δε βλέπω όνειρα όταν κοιμάμαι

γιατί παίζουν μπροστά μου όλη τη μέρα

-

Και εγώ συνδιαλέγομαι με τη φαντασία, γράφω τις ιστορίες μου, κομψά λογοτεχνημένες λέει, μετά το ξανασκέφτομαι λέω τι κάνεις, τα σβήνω όλα, ξανάρχομαι.

Κύκλους κάνω που γίνονται ολοένα και πιο μικροί, ζαλίστηκα, αλήθεια.

Για τις στιγμές που ο κόσμος σε ξεπερνά

που πασχίζεις να βρεις την ουσία και το νόημα

- ή, για τις στιγμές που δεν πασχίζεις να βρεις τίποτα.

γιατί απλά δε θέλεις.

-

Γεμίσαμε τις εικόνες γράμματα, όλοι,

σα να φωνάζαμε,

πάντα σε αυτούς που δε θα ακούσουν ποτέ.

-

Λάθος νταραβέρια φίλε,

λάθος νταραβέρια.

αλήθεια τις μνήμες μας που τις κρεμάμε;

μέσα μας ε, λίγο πίσω απο το στήθος

σε μικρά καδράκια

-

αλήθεια, τις μνήμες μας πού τις κρεμάμε;

με καρφιά στη σάρκα, μέσα όμως,

να μη βλέπει κανείς

-

εσύ μόνο ξέρεις, εσύ ξέρεις

τι ειναι αυτό το τσίμπημα στο στήθος

αυτός ο πόνος

-

τα κάδρα σου, οι στιγμές σου

κρεμασμένες εκεί

μέχρι να τις σκονίσει ο χρόνος,

μέχρι να πέσουν κάτω να λυτρωθείς

να πάρεις ανάσα

-

Chaos

Αγάπη είναι χιλιάδες μικρά συναισθήματα που αθροίζονται σε ένα μεγάλο.

Μίσος, μια από τα ίδια.

*

Χιλιάδες γραμμές κειμένου μέσα από τα καλώδια. Έσβησε όλη η γη τα φώτα της – έμειναν δύο οθόνες και ένας παγκόσμιος ιστός να κοιμάται.

*

_Τι τέλειο κομμάτι αυτό που μου έστειλες

_Χαίρομαι που σου άρεσε

*

*

_Και εγώ σε χάνω μερικές φορές – αλλά ξέρεις τι – υπάρχουν φορές που βρίσκω το δικό μου χάος μέσα στο δικό σου.

*

Κάτι θα διαβάσεις, θα το καταλάβεις, θα χαμογελάσεις. Θα ξέρεις ότι κάπου ανάμεσα σε αυτές τις γραμμές είσαι εσύ. Μου είπες ότι θα κλάψεις. Δεν υπάρχει λόγος να κλάψεις.

Όχι, θα είσαι κομμάτι μου τότε.

*

Κάθε φορά πρέπει να σου περιγράφω  μια εικόνα για να φτιάξω τον καμβά πάνω στον οποίο θα ονειρευτούμε.  Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να βρεις την ταινία.

;-)

*

Η αλήθεια είναι τον έπιασα τον πάτο μου. Είτε πάνω από μια οθόνη, είτε πάνω ένα μίκτη, είτε σε ένα σκοτεινό στενό της Μασσαλίας, καπνίζοντας το τελευταίο τσιγάρο και κοιτάζοντας εκείνο τον τεράστιο ουρανό της Αθήνας, εκείνη την τηλεόραση που είχε κλειδώσει για πάντα λες, σε ένα ανύπαρκτο κανάλι.

Τώρα – αν θεωρώ τον εαυτό μου πιο επιτυχημένο από την εποχή που μετρούσα το pitch μεταξύ Black Legend και Funky Green Dogs, δεν μπορώ να σου πω. Ξέχασα, έχασα τον τρόπο με τον οποίο μετράς την ευτυχία. Μάλλον ήταν καλύτερα τότε.

*

Όταν έχεις να διαχειριστείς κάτι πολύ μεγαλύτερο από σένα, κατά κάποιο τρόπο ανεβαίνεις κάπου ψηλά, το βλέπεις όλο από πάνω. Σε ένα επίπεδο δεν σε αγγίζει. Και ναι, εκεί γίνεσαι κάπου καλύτερος. Ωστόσο κουβαλάς τη μαυρίλα που σε έσπρωξε εκεί. Έχεις τις βαλίτσες δίπλα σου.

Κάπου το είχες διαβάσεις αυτό. Ναι, στις voltes.

*

Όλοι οι πραγματικά εμπνευσμένοι άνθρωποι έχουν ένα σκοτεινό κομμάτι μέσα τους. Κάτι που τους κυνήγησε εκεί  όταν απλά, δεν ήταν έτοιμοι. Και τους πέταξε βίαια μέσα στη θάλασσα και τους έκανε να κολυμπήσουν για να σωθούν και να συνεχίσουν.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που θαυμάζουν τις τρικυμίες, αφουγκράζονται το σφύριγμα του ανέμου και δεν εξετάζουν καν το ενδεχόμενο να πνιγούν.

Zero Sum Game – Κάποιος χάνει αυτό που κερδίζει κάποιος άλλος.

_Είναι τα πάντα οικονομικά ;

Όχι, αλλά εκεί καταφεύγω όταν θέλω να βάλω τάξη στο χάος. Ξέρω πλέον ότι η οικονομική επιστήμη είναι το υπέρτατο ψέμα. Αλλά προσπαθώ να σκεφτώ τα πάντα με όρους, με ορισμούς, με εξισώσεις,  με καμπύλες.

Πάντα με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρω να εξηγήσω κάτι.

Δεν τα καταφέρνω πάντα.

*

_Ήθελα να γίνω…

_Και εγώ ήθελα να γίνω….

*

Λες να φύγουμε ; Να εξαφανιστούμε, να χαθούμε σε κάποιο νησί και να γράφουμε ονόματα σε κόκκους ρυζιού για τους περαστικούς τουρίστες ; Να μην υπάρχει τίποτα – μόνο εγώ και εσύ, να βουλιάζουμε αγκαλιά μέσα στην παρακμή μας. Και όσο βουλιάζουμε να αγαπάμε όλο και περισσότερο ο ένας τον άλλο.

Η πραγματική αγάπη χτίζεται στα ερείπια που άφησε πίσω της η απομυθοποίηση.

*

_Το κομματάκι σου παίζει ακόμα ε

*

Όχι, δεν κοιμήθηκα σήμερα. Χάθηκα κάπου στον ιστό, χάθηκα στα λόγια, χάθηκα στα soul pings, χάθηκα στις αμέτρητες επαναλήψεις του mad world.

Έχω ένα δέντρο ακριβώς απέναντι μου, έξω από το παράθυρο. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα δει ποτέ αυτή την ώρα.

Το πρώτο φως του ήλιου του δίνει ένα ονειρικό πορτοκαλί χρώμα.

Καλημέρα.

-

-

-

http://awebsidestory.gr/dark-side-stories/

_Μα, μα

_Σκάσε

_Ξέρεις τι, μπορώ να σου δείξω τη θάλασσα.

_Σκάσε και γράφε.

_Μα, σ αγαπώ.

_Μη μου το λες. Να το γράφεις. Και όχι μόνο αυτό. Να γράψεις κι άλλα.

_Μα, δεν είμαι μόνο τα κείμενά μου.

_Εγώ αυτά αγάπησα. Αυτά θέλω να βλέπω.

_Μόνο ;

_Ναι, αυτά με τράβηξαν. Σταμάτα τώρα και γράψε μου κάτι.

_Μα δεν μπορώ τώρα. Φίλα με.

_Δε θέλω, δε μου βγαίνει. Μα τι έπαθες ; Έλα ταλεντάρα μου, γράψε κάτι.

_Δε μπορώ.

_Κοίτα ρε, μουλαρώνει κιόλας.

_

_Καλά, όταν το αποφασίσεις πες μου.

_Δεν υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τα κείμενα ;

_Μπορεί. Αλλά εμείς τα κείμενα αγαπάμε. Αυτά θέλουμε.

_Μόνο;

_Μόνο. Οι άλλοι είναι για τα υπόλοιπα. Ωχου, άναψε ένα κερί, πιες κάτι, θα σου ρθει.

_

_Δέξου το, πώς να στο πω, κάνε αυτό που ξέρεις καλά, άσε τα υπόλοιπα.

_Μα, δε μπορεί να μη θέλεις τον άνθρωπο πίσω από το κείμενο.

_Δεν τον θέλω όταν δεν είναι το κείμενο. Δεν είσαι το κείμενο.

_Μα δε μπορώ να είμαι. Δε μπορώ.

_Δε με νοιάζει.  Στο καλό τότε, να μας γράφεις. Καλό ε; Να μας γράφεις. Ακολούθησε τη συμβουλή μου λοιπόν.

_Κι αν σταματήσω να γράφω ;

_Δε θα υπάρχεις ρε φίλε. Κατάλαβέ το.

_Ας μην υπάρχω.

-

-

-

http://awebsidestory.gr/2012/07/21/the-curse/


και τα όνειρά μας θα στοιχειώνουν

εκείνους που έφυγαν

και δε γύρισαν να κοιτάξουν πίσω

εμάς που περιμέναμε εκείνη την τελευταία ματιά

εκείνη την υπόσχεση

-

λάθος νταραβέρια

ψυχές σε λάθος χέρια

ψυχές δοσμένες στο πουθενά

ψυχές στη φωτιά

-

λάθος όλα

τι κι αν έρθουν χειμώνες - εγω θα ειμαι εκεί στην άκρη στη θάλασσα, θα σε περιμένω - να το ξέρεις, αγκαλιά με τα καλοκαίρια μας -

άλλο ενα  ηλιοβασίλεμα ανάμεσα σε τόσα άλλα.

Ίσως - αυτό ειναι δικό μου όμως και στο χαρίζω

Να σε ζεστάνει λίγο

-

Ωπ, χαμογελάς σε βλέπω

Κάτι ειναι - μια αρχή

-

Φιλί στον ήλιο

Ακους

Αλλά και τι να πεις.

Σε φαντάζομαι να κοιτάζεις το χαρτί μπροστά σου.

Αμίλητη, κενή.

Να ανάβεις το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.

Να είσαι μακριά.

Να προσπαθείς να θυμηθείς τι και πώς.

Να κυνηγάς την κάθε λέξη, να εκλιπαρείς για μια πρόταση.

αλλά δεν.

Το χαρτί παραμένει κενό κάτω απο το φως.

Πάλεψα να κρατήσω το χρώμα μου

Πάλεψα με το χρόνο, δε χάθηκα στο κάδρο

και ξέρεις τι

θα ταξιδέψω πάλι μια μέρα

-

Με εκείνες τις παιδικές φωνές μέσα μου

με την αίσθηση της θάλασσας γύρω μου

και θα ειναι όλα όπως πριν

σαν παλιό καλοκαίρι

Patterns

Κάποια στιγμή ξυπνάς και όλο αυτό δε σου κάνει: Οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιες μουσικές, οι ίδιοι χώροι εξαφανίζονται σε ένα τίποτα που δε σε αγγίζει πλέον. Και μαζί με όλα αυτά εξαφανίζεσαι και εσύ: Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και βλέπεις πίσω από σένα, έγινες κάπως άυλος, αόρατος. Τρομοκρατείσαι, ανάβεις τσιγάρο ελπίζοντας να δεις την κάφτρα να αναβοσβήνει στο σκοτάδι – αλλά ακόμη και εκείνη, εξαφανίστηκε.

-

http://awebsidestory.gr/2012/05/20/pattern-recognition/