asgj

Hekurudha e shpetimit

Qielll i perenduar nga mallengjimi e ngjyra  qe te le qershia pas shijimit e ka mbeshtjellur te terin.Po fal nje qetesi tronditese.

Pse tronditese?

-Sepse aty gjendet nje metro dhe nje tabele qe lexon:“dalje” e drita paradoksi qe shkelqejne ne krahe te saj.Nje rruge qe do doje shume te ecje e te te perpinte.Dicka po ndodh aty,mbase jane hije qe nuk po duan te duken!Por vendi eshte kaq bosh.Kush do donte te ikte nga nje peisazh shpetues,i tille.

Nga cfare?!

Dicka do e kete  ndotuar ajo asgje-ne.Nga ato re qe qendrojne aq larg dhe as nje pershendetje te vaket me dore nuk duan te ta urojne,drita nuk po te tregon c'hije po shkelqen dhe metroja po mban ne brendesi trupa te gjalle qe nuk denjojne as koken ta afrojne per nje shkrepje.

Arrati,nje ze pas veshi,u degjua.

Dhe je brenda aty e ngjeshur nga turma dhe po ndjen turpin te ec me shpejtesine hekurudhore.Ajrin qe te pershkon e kockat qe ti mbeshtjell tubi mbajtes.Nuk di c'te thuash me dhe hedh syte jashte dritares.Dy shok qe po pershendeten nga ana-anes.Peshq qe notojne me nje ritem te pjerret.Telefona qe driten i shikon.Kujtimet qe hidhen tej ne drita parajse.Zogj qe fluturojne dhe metroja ecen e ecen si e perveluar per te te ndaluar ne stacionin e fundit. Ate te shperqendrimit autoritar ose ndryshe ne prag te “atij”.  

Nostalgji, si rralle here per gjera te mireqena e te verteta. Arkitektuara dhe artdashesi, tatuazh i nje simboli kinez i bere ne kohem e gabuar. “E ke pare nymphomaniac?” “Jo se mu duk i papershtatshem.” Emer i tmerrshem femre, tipare, tipare por qe nuk bashkohen ne nje figure te vetme. Ua sa i ngjan Hazel Grace! Furrey qe mendon pse pelqente Moby Dick, Barry e pelqen Moby Dick. Hapsire e vogel mbytese per pese ore ne te cilen ndanin dijet 2 pseudo intelektuale, 1 shurdh- memec, nje intelektual e nje furrey si observante. A ndjen dot dikush nostalgji per te ardhmen? Mallkuar qofsha qe nuk mbaj mend mbiemrat nga karta e identitetit! Oh, pese ore mbytese per nje takim me dermatologun dhe nostalgji per asgje! Dikush te me qelloje!

Hekurudha e shpetimit

Qielll i perenduar nga mallengjimi e ngjyra  qe te le qershia pas shijimit e ka mbeshtjellur te terin.Po fal nje qetesi tronditese.

Pse tronditese?

-Sepse aty gjendet nje metro dhe nje tabele qe lexon:“dalje” e drita paradoksi qe shkelqejne ne krahe te saj.Nje rruge qe do doje shume te ecje e te te perpinte.Dicka po ndodh aty,mbase jane hije qe nuk po duan te duken!Por vendi eshte kaq bosh.Kush do donte te ikte nga nje peisazh shpetues,i tille.

Nga cfare?!

Dicka do e kete  ndotuar ajo asgje-ne.Nga ato re qe qendrojne aq larg dhe as nje pershendetje te vaket me dore nuk duan te ta urojne,drita nuk po te tregon c'hije po shkelqen dhe metroja po mban ne brendesi trupa te gjalle qe nuk denjojne as koken ta afrojne per nje shkrepje.

Arrati,nje ze pas veshi,u degjua.

Dhe je brenda aty e ngjeshur nga turma dhe po ndjen turpin te ec me shpejtesine hekurudhore.Ajrin qe te pershkon e kockat qe ti mbeshtjell tubi mbajtes.Nuk di c'te thuash me dhe hedh syte jashte dritares.Dy shok qe po pershendeten nga ana-anes.Peshq qe notojne me nje ritem te pjerret.Telefona qe driten i shikon.Kujtimet qe hidhen tej ne drita parajse.Zogj qe fluturojne dhe metroja ecen e ecen si e perveluar per te te ndaluar ne stacionin e fundit. Ate te shperqendrimit autoritar ose ndryshe ne prag te “atij”.