antlars

gördüğüm en vahim mevzu insanları ezmişsiniz. insanlar birbirini inandırmak için yeminler ediyor, antlar içiyor. buna zorunlu hissediyor.. hatta bir çoğu öyle pasif ki bu konuda, üzerine vazife olmayan kişilerin sordukları soruya bile cevap verip inandırmak istiyor. insanları ezmişsiniz, hem de ne biçim.. sevgili olmuşsunuz, dost olmuşsunuz hatta ve hatta “ben senin en yakınınım” demişsiniz ama insanlara insan olamamışsınız.

açıkçası ben gördükçe üzülüyorum. insanların bu hayatta dimdik duramadığı, çekindiği, ufakken zincirlenip büyüyünce o zincirleri kırabilecek güce gelse dahi kırmasını engelleyen her nokta beni üzüyor.. mahvetmişsiniz hepsini, özgüvenlerini almışsınız. senin yüzün güzel değil, yüzün güzel ama fiziğin değil, paran yok, sosyal değilsin falan demişsiniz. ben de bir iyilik meleği değilim ama bu yaptığınız hiç düzelmezse o insanı öldürmüşten farkınız yok..

yazık..

ama buna ah vah etmeyeceğim. bunu yüce gösterip ezilen herkese yeri övmeyeceğim. mağdur edebiyatına izin vermeyeceğim. eğer bu durumda olup, olduğunu bilip, bildiğini uygulamayan kim varsa en az buna göz yuman kadardır benim için.. çünkü bu kafada olan herkes bir başkasına bunu uygulayacak, bu daha yazık..