ange-is-gabe

Tula #6

Maglaho

Nais kong maglaho sa mundong ibabaw
Sapagkat lungkot ay patuloy na umaapaw
Walang pinipiling panahon sa gabi’t araw
Sa buhay ako ay unti-unti nang bumibitaw.

Kailan ba matatapos ang lahat ng ito?
Gabi-gabing lumuluha ang pagod kong puso
Patigilin na ang ikot nitong mundo
Sana ay maalala kung ako ay maglalaho.

Remembering Past Heroes

Let’s call this the prologue to:  Heroes Never Die 


A small grimace crossed Winston’s face as he joined his teammates at the table.  He wasn’t really going to join them in eating, but rather keep a watchful eye on their expressions.  This was the week leading up the dreaded death of their beloved companion, Jack Morrison.  And this?  Well, this was the first time the gang was together again.

As he kept an observant eye on all his friends (old habits die hard), he knew how they behaved.  Most would grieve alone, drink with friends, or spend a few hours wandering the Overwatch Exhibit at the museum.  You know, reliving the good old days.  But there was one in particular whose emotions caused him some concern.

Mercy.

Being with her old friends was the medicine she needed but…

Well, just looking at her, you could see the scars she wore.  The incident that took the lives of Jack and Gabriel still burdened her.  And now that the group was eating together, sans those two, he could only imagine what her mind was thinking.  How she failed Jack.  How she failed Reyes.  How she lost HQ and couldn’t do a damn thing about it.

Angela was strong, impressively strong.  Her stomach was lined with lead or something as little phased her, especially in the gore and horror department.  But when it came to past crushes….

She sighed, looking at the meal before her.  It was the same old, same old.  Chicken, carrots, and beans.  Her folk glided her chunk of chicken around the plate until she reluctantly took a bite of it.

“We should do something,” Tracer said.  She meant no harm by it.  The sweet girl was always trying to do something that could bring the group together.

“A tournament,” D.Va was quick to add.  That large, sly smirk on her face.

“No, not that kind of something.  I mean in honor of the lives lost.”

Silence filled the room before Mercy spoke.

“I think it’s a wonderful idea,” although her words seemed riddled with sorrow, her eyes seemed hopeful.  "A memento to give thanks to those who lost their lives so we could return again.“

"Exactly,” Tracer purred before turning to the rest of the table.  "Dish to pass?  Our personal favorites?“  Her accent as cute as always.

D.Va’s eyes went wide.  "How about we leave you on cleanup.”

What!”  Tracer’s brown fringe fell flat in her face.  "Are you saying I can’t cook?“

"She’s just saying that the last time you grilled burgers, they were still mooing.”  McCree cracked a grin. Tracer, being the speedy type, might have forgotten that just because she can manipulate time didn’t mean food could.  She had the burgers done in record time only to find out she hadn’t cooked them at all. “Not that I mind but I’m pretty sure D.Va still has nightmares about them.”

The shorter brunette’s face had a slight green hue to it.  Her fingers covered her lips.  "So…much…b-“

Beer,“ McCree cut her off, seeing the paling faces of the others.  "A lot of beer.”

D.Va’s head instantly nodded.  "Yes, all of it.“

"Whoa,” Mercy’s finger pointed down the table to the little lassie, “someone’s not old enough yet.  You’ll have to leave the drinking to us.”  

McCree, who was sitting beside Mercy shook his head no.  He would sneak the gamer girl some drinks while Mercy wasn’t watching.

“Don’t think I can’t see your nodding, Jesse,” her lips curled up into a coy smirk.

Jaw dropping, the cowboy sank in his seat some.  How the hell did she know he was nodding?!

“I have eyes on the back of my head,” she looked over her shoulder, “it’s how I keep you kids out of trouble.”  Her cheeky wink followed.

Kids?”  Reinhardt’s bellowing laugh filled the room, immediately drowning out any thought of sadness.  "Last time I checked, I had a good few years on you, Ang.“

"My apologizes,” her hand pressed lightly against her chest, “it’s how I keep you kids and grandparents out of trouble.”

Junkrat, amused by the whole lot, soon joined in with the laughter and added a few little sly comments here and there about how Mercy was all right, save for being a hardass when it came to post-battle inspections.

“You’ll thank me for them,” she added in a mockish, sing-song tone.  "You all know what happened to Jesse.“  The way she flitted her lashes made the cowboy squirm.

"We don’t have to remind them,” his hand raked nervously through his hair.  "Besides, aren’t you bound by some doc-patient thinger-magger?“

As the evening antics continued, one particular brute at the table finally decided he had enough.  Soldier 76.  Raising promptly and without warning, he stopped off into another room away from the giddy crowd.

"What’s his problem,” D.Va asked without restraint.

“Old geezer needs to turn in for the day.  It’s past his bedtime,” Junkrat quipped before a few of the younger members found themselves laughing.

“Maybe that should be our cue,” Winston chimed in.  "It is getting late and we need to move out early.  We’re combing the west corner.“

"Awww,” D.Va’s lip quivered.  "But we were just getting to the part where Ang, Jack, and Gabe decided to have a shot drinking contest.“

"And we all know I won,” Mercy said with a wry grin plastered on her face.

“Oh that’s how it went?”  Reinhardt punched Torbjörn lightly.  "That what you recall?“

"No, I’m pretty sure Jack had to haul your ass back to camp.”

“Remember how jealous Gabriel was?  Oh he was fuming.  Why did Jack get to parade Ang around?  Wouldn’t let that go for weeks.”

"Wait,” Tracer’s nose twitched much like that of a bunny, “Reyes and… Ang?”

At that comment, Mercy barked.  "Are you serious?  Me?  Him?  Ha!  I would rather kiss a dog!“

"Oooh hooo damn,” Lucio’s hand covered his mouth.  "Rejection!“

"No, it’s called friendzoned,” D.Va corrected with her most bratty tongue ever.  "Ang was too busy eyeing her Jacky Wacky-poo.“

"H-how, how would you know?”  The nervousness in her voice obvious due to the pitch change. Not to mention that slight stammer.

“You have a picture of him tucked in your med log,” her wide, white grin spread across her face.  "When you stepped into the next room to get those bandages, I might have looked through your book.  His picture fell out.“  As smug as the little bug she was, she teased on.  "I can only imagine what you do to that picture.  Looked a little too loved.  Oooh la la–ahhhh!”

“HANA SONG!”  She was diving across the table, ready to murder the small child.  Her bare fingertips just gracing the girl’s long, brown locks.

Thankfully, McCree was ready and tugging the woman back into her seat.  There would be no strangling kids tonight.  "On that note, scatter!“ he rattled out while dealing with the flailing elbows.  He did manage to keep her seated while everyone else dove into the other room.  Granted, in the process he did take her elbow to his nose.

"Doc,” he said gravelly once she settled down, “I’m going to need you to look at this.”

“It’s not broken,” her defiant head turn and ‘hmmpft!’ followed.  "I could have taken her,“ she muttered.

"Uh-huh, sure.  She’s half your age.”

“She’s not!  She’s–”

“No, we’re not half-mathing here.  It’s close enough.  Now off you go.  I’ll clean up.”  He looked to Winston.  "You in?“

Released from McCree’s firm yet gentle grip, Mercy marched off into the hallway.  The bathroom was full–Tracer, D.Va, Symmetra–were all doing their thing.  Pharah and Mei were changing in the room and getting ready for bed.  Zarya was locking up her gear before heading to the bathroom to join the others.  Though based on the light screaming coming from there, Mercy had a feeling a water-fight had broken out.

Shaking her head, the blonde medic decided she would spend the next few hours sitting out on the balcony just staring up at the twilight sky.

Only, those minutes soon became hours.

When silence finally wrapped around her, so did a claim, gentle voice.

"Ang,” Winston stepped up beside her, “it’s time.”

Blue orbs glued to the heavens above, she nodded.  Breathlessly, she added, “Yeah.”  Following after him, she washed up quickly before changing into her silky satin lingerie.  She wasn’t trying to look sexy.  It’s just…well, D.Va and Tracer thought it would be funny.  Mercy was always so prim and proper.  To see her in a cute white and orange gown with lace?  It just made them giggle (and also stare a bit as she was breathtaking in it).

Undoing her hair, she lowered herself to the floor.  Tracer and D.Va’s beds were right beside hers.  They said they felt safe beside her, like an angel was watching over them.

Propping herself up on an elbow, she leaned forward to kiss D.Va’s still pink cheek.  "Sweet,“ she rolled over to kiss Tracer’s cheek, "dreams.”  Falling back against her sleeping bag and pillow, she smiled.  It was nice to be close to them.  To have friends.  To not be alone.

Alone.

The smile faded.  Turning over, she tugged her bag up around her shoulders.  Alone.

Lip quivering, she slammed her eyes shut.  She pushed out the sound of explosions.  The broken look on his face.

Alone.


Body shooting up, she glanced around the room.  A cold sweat clung to her creamy peach-colored face.  Hair wet and matted due to her hot flashes, the blonde un-mangled herself from the blankets.  Instantly, the night air hit her but it wasn’t enough.  She was still too warm.

Gingerly, she rolled up from her bed and tiptoed across the smooth wooden floor.  It didn’t creak or moan, which was nice.  Helped that the weight was distributed across the room.

Hand feeling the grain of the wood that made up the door, she jerked the handle up before twisting the knob.  It slid open without a sound.  With swift, quick steps, she escaped into the hallway before making a bee-line for the balcony.

The air chilled her body in seconds.  Hands crossing over her chest, she paid little to no attention to the visible points formed by her cleavage.  Why would it matter?  It wasn’t like anyone else was up.

Slumping up against the railing, her sapphire eyes flew to the sky above.  The mix of black, blue, and purple brought her to awe.  "So beautiful.“

Blissfully, she lost herself in the celestial world above.  Only, the more she stared, the more her heart began to ache.  He…he was up there.

Head falling down, Mercy found tears swelling in her eyes.  He was gone.  "Why, why did you leave me?” Her breathing started to deform.  It was now heavy and off beat.  "The world needs you.  I need you.“  He was gone.  Really gone.  And she never found the courage to tell him how she fel–

A noise came from behind.  Hand gripping the railing, she whirled around with grit teeth.  Leaning back against the bar, her legs lifted into the air before folding on themselves.  In that same second, they went flying out, kicking the solid form back against the sturdy wall.

She hadn’t registered who her attacker was yet, but she didn’t want to give them that opening.  Arms releasing from the railing, she flew forward with her elbow primed and ready to dish out some serious damage.  She knew the human body.  She knew where to push to make it hurt.  She could do this.  So what if she was a medic!  She could be a fighter!  She could—

In a blur, she was falling back against her attacker.  The hand snaked around her neck, cutting off her breath.  Her spark.  Her fighting spirit.  She was going to die.  This was going to be the end and she couldn’t even scream for help!

Eyes wide with panic, she flailed and flung her arms wildly, doing all she could to break free.  She had to find her voice.  Tracer would come.  McCree would come.  They would save her.  They were family!

"Christ, Mercy!”  The grip around her neck loosened.  "It’s me,“ the voice said while stepping around to put himself in her sights.  "Soldier 76.”  Hands flying up, he submitted to her as she was clearly still on the offensive.  He did manage to rub his sore jaw in the process too.  That red visor looking directly at her, making her skin crawl.

Hands flying around her neck, Mercy looked from herself to the man before her.  Teammate.  Teammate, she kept telling herself.  Still, he could have at least taken that mask off!

“Breathe,” he instructed.

She did.  Slowly.  In and then out.  Again.  And again until her heart stopped racing and beating a mile a minute.

“There,” his arms fell over his chest.  Stepping forward, he rested his elbows along the balcony’s edge.

Hand running loosely through her blonde locks, she laughed sheepishly.  "Sorry.  I, uh, I thought I was alone.“  She completely forgot about her attire and found herself wrapped up in Soldier’s form.  He had a nice build.  Her eyes faltered.  And a nice ass.  Oh yes, it was indeed fine.  So what if she was staring?

"Can I help you with something?”

Red smeared across her cheeks.  "No, no.  All is well.  I ju–“

The space between them vanished.  His hand now rested against her tender cheek.  Then it slipped away and fell against her forehead.

Blinking, her brows furrowed.  "What are you doing?”

“You’re pretty red in the face.”

“It’s why I’m outside.  It’s hot in the room. Winston said no–”

He was close.  So close.  If he wasn’t wearing that damn mask she could have sworn he was going to kiss her.  Hell, she almost wanted him too!

Mercy’s hand fell against his chest.  It was so firm.  That black shirt looked amazing on him.  His arms.  Ugh, she could get used to running her fingers up and down them.  A kiss.  Just one kiss.  Maybe it would help her forget?  A distraction?  Yes, a distraction!

“You sure you’re felling all right?”

She fanned herself before stepping back.  "Yes, I’m fine.  I, uh, I…I should go.  Wouldn’t want Tracer to miss me.“

Uh huh.

With her vanishing back inside, Soldier slammed his fist into the railing.

Really?  You had three chances and you blew them all.“  He was kicking himself for not saying, 'yes you are’ when she said 'so beautiful.’  He was also beating himself up for not grabbing some of that ass.  And did you see what she was wearing?  It was a good thing he tucked his dick up before stepping out.  A boner wouldn’t have been quite the introduction he needed.

If you could call it an introduction.

"If only you knew,” he whispered.  Sighing, he too decided it was time to call it quits.  Maybe tomorrow he could try talking to her again.

Ang solid naman ng gabing maulan with cold beers and foods with best buds na may kasamang usapan kung anong pinagkaiba ng London, UK, Ireland, Wales, Scotland, Great Britain kasi hanggang ngayon isa paring mystery kung ano ba talaga sila at connections nila sa isa’t-isa sakin

Panghihinayang. Naramdaman niyo na ba yan? Yung tipong after ilang months ng break up, after niyong maka-move on, mare-realize mong gusto mo pa pala siya, na meron pa rin sa pagkatao mo na mahal na mahal siya, na siya pa rin ang hinahanap hanap niya, na patay na patay parin siya sa kanya. Kahit sobrang tagal na, umaasa pa rin siya na mabalik kung anong meron kayo dati at maging ayos na ulit ang lahat. Sa kabila ng lahat ng nangyari gusto mo pa rin siyang makasama, gusto mo pa rin siyang mayakap at makausap  Kaso hindi na pwedeng ibalik ang dati o itama ang mga mali. Ang hirap no?

Yung sa bandang huli, ikaw itong maghahabol at mananatiling nagmamahal pa rin; na siya pa rin ang hinahanap ng puso mo kaso siya, iba na, hindi na ikaw, hindi na kayo, wala na yung dating kayo. Yung nahihirapan ka, tuwing gabi, iniisip mo pa rin siya, naghahanap ng solusyon para mabalik ang dati, nangangarap na dumating ang araw na magiging maayos ang lahat samantalang siya, gabi-gabing masaya sa piling ng iba, kinalimutan kung anong meron sa inyong dalawa. Hindi makausad, hindi makalimot, lumalaban kahit talo na. 

Kahit sinusubukan mong kalimutan ang lahat kaso.. ang puso mo, ayaw magpatalo. Alam niya kaya yung pakiramdam ng ganyan? Na may isang tao pa ring nagmamahal at nangangarap sa kanyang pagbabalik? Marahil hindi, dahil binaon na niya sa limot ang lahat, kasama ang masasayang sandali niyo at ang nagmamahalang kayo. Wala kanang magawa kundi balikan na lang ang mga alaaala niyong dalawa, mangarap at maghihinayang.

—  paglingon, pagbalik, paghihinayang // ejc

Hayaan mong ilubog ko sa ilalim ng tubig
Ang bawat nasawing pag-ibig
Masasakit na salita mula sa mga bibig
Bawat tagpong matutupad lamang
sa panaginip

Hayaan mong isaboy ko sa dagat
Ang abo ng mga liham na
minsang ikinalat
Ang bakas ng mga sugat

Hayaan mong ipaagos ko sa ulan
Ang luha ng nakaraan
Na patuloy na nararamdaman
sa mapait na kasalukuyan

Hayaan mong isulat ko
Ang bawat pighati sa puso
Ang bawat gabing bigo
Ang bawat sayang naglaho

Hayaan mong awitin ko sa kalangitan
Ang ala-ala ng kaligayahan
Ang himig ng kalungkutan
Ang hikbi ng pagdaramdam

Hayaan mong ipabatid ko sa buwan
Ang nakakubli sa mga gabing luhaan
Ang bawat sibat ng katotohanan
Ang bawat pilat sa katauhan

Hayaan mong ipikit ko ang mga mata
Na ang ningning ay wala na
At iwanan ng mga bulaklak
Ang labi ng pusong nawasak.

—  e.s.

Ano kaya ang pakiramdam na um-attend ng Prom? ‘Yung naka-ayos ka at ang buong barkada. White balloon dress, flats or maybe just 2 inches heels, iron curled hair. Nagsasayawan ang lahat, kumakain kayo ng buong barkada, nagkukwentuhan, nagtatawanan. Selfie almost every second.

Ang sarap siguro ng isang gabing pakiramdam mo ikaw ang pinaka-maganda. Wala kang pake kung may mas sexy o may mas magarang damit kaysa sa’yo. Dahil sa oras na iyon dama mo na maganda ka.

Ano kaya ang pakiramdam na hingin niya ang oras mo para makipagsayaw sa kanya? Dadalhin ka niya sa gitna ng sayawan. Sasabayan ng mga DJ ang trip niyo at magpapatugtog siya ng slow song. Hindi mo maalala ang liriko ng kanta, ni hindi mo nga marinig ang musika. Kasi sa kanya ka lang nakatuon ng atensyon. Buong gabi kayong sumasayaw, nag-uusap. Nakalimutan mo na nga ang oras dahil kasama mo siya.

Matatapos ang gabi na magka-hawak kamay kayo. Malamig ang simoy ng hangin, pero mainit ang mga palad niya. Ihahatid ka niya sa sasakyan na sundo mo. Babatiin niya ang papa mo na may ngiting hindi kayang tanggihan ng sino man. Ibabalik ng papa mo ang ngiti sa kanya. At bago ka pa man makapasok sa loob ng sasakyan ay bubulong siya sa’yo ng

“Salamat.”

Simpleng salita pero sapat para patibukin ang puso mo na para bang walang bukas.

Ano kaya ang pakiramdam ng first dance kasama ang first love mo?

———

PS.

Hahahaha, nasulat ko ‘to kasi College na ako pero never pa ako naka-experience ng prom (salamat high school sa pagiging conservative mo). Wala pa din akong first dance (kasi nahihiya akong umattend sa mga acquaintance party, lol). So ayuuun..

Sana ulit.

Naulit ang gabi.


Yung dapat nagkita na tayo nung isang gabi pero tayo'y nahirapan.


Yung magdamag din tayo nag usap nun at natulugan ang isa’t isa ng masaya.


Yung puro plano para tayo ay magkasama ulit hanggang natuloy ng isang biyernes na gabi.


Yung nakita mo ko at napanguso, ang mukhang gustung gusto.


Yung ramdam ko ang pagprotekta mo sakin nung gabing yun.


Yung pagbanggit mo sakin sa iyong mga kaibigan at pagsama sakin sa inyong mga lakad.


Yung gabing tayo'y nagtititigan, nagyayakapan na para bang ayaw na natin pakawalan ang isa’t isa.


Yung mga halik na para bang walang katapusan.


Yung labi mong alam kong akin lamang.


Yung pagyakap mo sakin ng sobrang higpit sa aking pagtulog, pati ang paghalik mo sa aking noo.


Yung pag aasar mo sakin at ako'y magtatampu-tampuhan para yakapin mo ko muli.


Yung di ko pa rin tanggap na mas maganda at kilay mo kaysa sa akin.


Yung pagpapangiti mo sakin lagi.


Yung ayaw na ayaw mo kong nasasaktan at nalulungkot.


Yung alam kong ako'y mahal mo.


Yung sinabi ng manong na ang swerte mo meron kang katulad ko.


Yung ang swerte ko rin kasi ika'y nakilala ko.


Hirap pa rin tayo sapagkat tayo pa rin ay magkalayo. Basta alam kong lumalaban tayo, walang wala pa rin ang distansya na yan.


Pero sana, tayo pa rin ay araw araw magkasama.


Di kita susukuan, sana ika'y maniwala. Alam kong takot ka pa rin, at kahit naman ako. Basta ibibigay ko ang buong puso ko sayo.


Sana wag kang mawala, sana di rin tayo magsawa.


Sayo lang ako at ika'y akin lamang. Sana.

Ang long distance relationship ay para sa mga taong handang magtiis para sa pagmamahal, pangarap at relasyon na pinangangalagaan. Handang bumyahe ng malayo kahit pa alam nitong mas mahaba pa ang oras ng pagbyahe sa pagsasama at pagkikita, handang magpuyat para lang magpang-abot ang kanilang oras, magkausap at marinig ang boses na pumapawi ng lungkot at pagkamiss, handang gawin ang lahat para lang hindi maramdaman ang distansyang pumapagitan at handang isakripisyo ang lahat para lang tumagal ang inaakala ng karamihan na isang imposibleng pagmamahalan. Ito yung tipo ng relasyon na para sa mga taong matatag, matured mag-isip at kayang gawin lahat para sa pagmamahal.

Literal na mahirap kasi hindi mo maaring gawin yung mga bagay na gusto niyong gawin ng magkasama, limitado ang bawat pag-uusap at pagkikita, text at tawag lang ang sasalubong sa umaga at magtatapos ng gabi, kailangan pang magbilang ng oras at araw para lang magkaroon ng pagkakataon na magkita kayo.

Literal na mahirap dahil sa bawat araw na dumaraan ay isinasampal sayo ang katotohanan na lilipas ang araw na hindi mo man lang naramdaman ang presensya niya, bawat yakap, halik at paghawak ng kamay. Hindi mo man lang naiparamdam sa kanya ng personal kung gaano mo siya kamahal at kung gaano niya kinukumpleto ang iyong buhay.

Literal na mahirap dahil darating ang mga gabing magnanais kang mayakap siya, makita, makasama at mahawakan ang kamay pero makakatulog kang mag-isa, darating ang mga pagkakataon na umaasa ka na sana pagkagising mo, katabi mo na siya kahit pa alam mong ikaw ay mabibigo, darating ang mga sandaling malulungkot ka at maiisip na bakit sa dinami-rami ng mga nagmamahalan sa mundo, bakit kayo pa yung nasa sitwasyong ganito,

Mahirap ang Long distance relationship, kailangan ng tiwala, pasensya, pananalig, tatag at lakas ng loob, walang kapantay na pagmamahal at pag-unawa para mapagtagumpayan ang laban na walang kasiguraduhan. Kailangang tiisin ang lahat ng sakit at pagkamiss, kailangang lumaban hanggang huli ng buong puso at lakas. Dahil darating din ang araw na mawawala na ang distansyang pumapagitan sa inyong dalawa, makakasama mo na siya ng habangbuhay at wagas.

Tips para sa mga nasa Long Distance Relationship
  • Panatilihin ang komunikasyon. Wag hayaang lumipas ang isang araw ng hindi kayo nagkakausap o nagpapalitan ng masasayang kwento na nagdaan sa maghapon niyong dalawa. Maraming paraan para makapag usap kayo andyan ang text, tawag, video calls at maging ang chat kaya walang rason para hindi kayo makapag-usap. Ang komunikasyon kasi ang nagsisilibing tulay sa inyong dalawa, nagpapalapit ng dalawang pusong magkalayo at pinapagaan nito ang lungkot na nararamdaman niyo at pagkamiss sa isa’t isa.
  • Magtiwala. Oo, totoo mahirap magtiwala kapag magkalayo kayo. Tipong hindi mo alam kung anong ginagawa niya, sino mga kasama niya o maging totoo ba ang mga sinasabi niya. Pero kahit na anong mangyari, magtiwala ka. Magtiwala sa kanya ng buong puso, alisin ang pagdududa kasi wala yang matutulong na maganda sa relasyon niyo. Magtiwala ng buong puso na tapat siya sayo. Sa ganung paraan, hindi darating yung mga pagkakataon na magdududa ka na maaring maging dahilan ng hindi pagkakaintindihan.
  • Maging tapat at seryoso. Isa ito sa mga pinakamahirap na gawin kapag magkalayo kayo. Maraming tukso sa paligid na maaring pumukaw ng atensyon mo pero kung mahal mo talaga siya kahit pa sobrang layo niya, magiging tapat ka. Papatunayan mo na walang dapat ikabahala at ipagduda dahil seryoso ka.
  • Make efforts. Hindi porket magkalayo kayo eh hindi kana gagawa ng effort. Maraming paraan para pasiyahin siya at pakiligin. Iparamdam mo sa kanya ang pagmamahal mo, palagi, kada minuto at kada segundo, kantahan mo siya tuwing gabi at gisingin sa umaga, ipaalala ang mga dapat niyang gawin at patawanin siya. Sa ganyang paraan hindi niyo parehong mararamdaman ang distansya.
  • Huwag magpapadala sa lungkot. Oo mahirap na hindi madala ng agos ng kalungkutan, madalas ang mga gabing may iyakan at pagkamiss sa bawat isa. Pero huwag mong hayaang matangay kayo. Gawin niyong memorable ang bawat sandali, punuin ng saya ang mga labi at huwag sayangin ang oras sa pagiging malungkot. Dapat masaya palagi dahil darating din ang araw na magkakasama na kayong dalawa at makakaramdam ng walang kasing saya. Kaya habang wala pa kayo don, punuin ang kasiyahan ang puso at patatagin ang relasyon laban sa sakit at lungkot.

“At parang bumagal ang oras. Gusto kong sabihin sa kanya. Gusto kong sabihin na lumalalim na ang nararamdaman ko sa kanya. Pero hindi ko magawa. Natatakot ako. Natatakot ako na baka tuluyan na akong malunod. At baka hindi niya ako magawang sagipin.”

Sobrang saya ko nung naging magkaibigan kami. Simula nun, lagi na kami nung magkasama. Walang hanggang saya yung nararamdaman ko tuwing nakikita ko siya, nakaka-usap, nakakasabay pag-uwi. Basta. Kaka-iba siya.

Isang mainit at mahangin na umaga ng Mayo nung unang beses ko siyang makita. Hindi ko inaasahan na siya pala yung babae na magpapabago ng pananaw ko sa buhay. Dahil wala kaming pagkakapareho. Siya ang unang babae na nagparamdam sa akin ng pagmamahal. Siya ang unang babaeng na binigyan ako ng sari-saring emosyon ng sabay-sabay. Siya.

Anlakas ng daldalan sa canteen. Pero rinig ko pa din ang pagtawag niya sa pangalan ko pupunta sa pwesto niya. Pinapunta niya ako para magpaturo ng calculus dahil ilang araw din siyang di pumasok. May mga pinasagutan ako sa kanyang mga test. Tinitigan ko siya. Yung kurba ng mga labi niya na kasing tamis ng cherry na nakapatong sa isang cake, yung matangos niyang ilong na kasing perpekto ng bulkang mayon, yung mata niyang masigla na nagtataglay ng mahahabang pilik, yung buhok niyang matingkad na medyo humaharang sa parang iginuhit na hugis puso niyang mukha. Nakakahumaling. At bigla syang tumitig sa akin at pinitik ako sa noo, sabay sabing “Salamat. Di ko talaga alam ang gagawin ko kung di kita nakilala.” Dumampi ang labi niya sa noo ko at nagpaalam na. At parang bumabagal ang oras. Gusto kong sabihin sa kanya. Gusto kong sabihin na lumalalim na ang nararamdaman ko sa kanya. Pero laging dinadaga ‘tong dibdib ko. Ewan ko. Siguro dahil kaibigan lang ang turing niya sa akin. At hindi na hihigit pa dun.

Acquaintance party nun sa school. Palagi naman kami ang magkasama sa mga ganitong okasyon. Ang ganda ganda niya ng gabing iyon. Kaya hindi ako nagtaka nung andaming lumapit sa kanya at inimbitahan siyang sumayaw. Naiinis ako. Naiinis ako kapag may iba siyang kasamang lalake. Yung natutuwa siya na kasama sila. Yung ayos lang sa kanya na hindi niya ako kasama. Pero ano pa nga bang magagawa ko. Ito na yata ang kapalit ng pananahimik ko sa nararamdaman ko. Bigla siyang lumapit sa akin at hinila ako para sumayaw. Hindi ko alam kung naririnig niya yung malakas na tibok ng puso ko, kung napapansin niya  yung pagputi ng mukha o kung nararamdaman niya ang pagngatog ng tuhod ko. Sa bawat segundo na lumilipas, lalo ko lang napapagtanto na mas lalo pa akong nahuhulog sa kanya. Nakakadala. At bigla syang tumitig sa akin at pinitik ako sa noo, sabay sabing “Late ka kanina. Pero salamat at dumating ka.” Dumampi ang labi niya sa noo ko at nagpaalam na. At parang bumabagal ang oras. Gusto kong sabihin sa kanya. Gusto kong sabihin na lumalalim na ang nararamdaman ko sa kanya. Pero laging dinadaga ‘tong dibdib ko. Ewan ko. Siguro dahil kaibigan lang ang turing niya sa akin. At hindi na hihigit pa dun.

Dumating ang ika-18 kaarawan niya. Dun nangyari ang di ko kailanman inasahang mangyayari. Kung pwede mang ma-pulbos ang puso, siguradong yun ang nangyari sa puso ko. Ipinakilala niya sa lahat ang kanya daw na una at pang-huling magiging nobyo. Tumigil ang oras sa di ko mamalayan na dahilan. Andun, nakatayo ang babaeng matagal ko ng iniibig nang patago, kasama ang tunay niyang minamahal. Masaya at walang inaalala. Oo. Inlove ako pero unti-unti na itong nawawasak. At bigla syang tumitig sa akin at pinitik ako sa noo, sabay sabing “Masaya ako at nakadating ka. Sana nag-enjoy ka.” Dumampi ang labi niya sa noo ko at nagpaalam na. At parang bumabagal ang oras. Gusto kong sabihin sa kanya. Pero para ano pa? Kaibigan lang ang turing niya sa akin. At hindi na hihigit pa dun.

Ang bilis ng panahon. Dumating na ang graduation namin. Ang malupit na pamamaalam. Pinanuod ko siyang kunin ang kanyang diploma. Habang nasa stage siya, hindi niya napigilan ang umiyak pero ang lapad ng kanyang ngiti. Ang bagay na simula pa lang ay nagpalutang na sa aking mga paa. Ang una kong minahal sa kanya. Pagkatapos ay lumapit siya sa akin, at sinabing “Graduate na tayo. Sa wakas.” Dumampi ang labi niya sa noo ko at nagpaalam na. At parang bumabagal ang oras. Gusto kong sabihin sa kanya. Gusto ko nang malaman kung kaya niya akong sagipin…

At eto ako ngayon, nakatitig sa babaeng pinangarap ko, habang naglalakad siya suot ang puting damit pangkasal, habang sinambit niya ang mga salita ng pangako hanggang sa dumampi ang labi niya sa lalakeng kanya ng asawa ngayon. At tumulo ang luha ko. Bago sila tuluyang umalis ng simbahan, lumapit siya sa akin at sinabing “Salamat at dumating ka. Bes. Eto. Basahin mo. Baka eto na din huli nating pagkikita.” At binigyan niya ako ng halik sa pisngi. At parang bumabagal ang oras. Pinanuod kong umalis ang babaeng tangi kong minahal sa tanang buhay ko. Unti-unti lumalayo sa akin habang unti-unti akong nalulunod sa pagsisisi…

“…Yung pag-explain niya sa akin ng mga math equations na parang alam niya ang lahat, yung pagtugtog niya ng gitara at pagkanta niya na sadyang nakaka-high, yung mga titig niya na parang ikaw lang ang importante sa kanya. Nakakadala. At parang biglang titigil ang oras sa tuwing dadampi ang labi ko sa noo niya. Tatalikod agad ako para hindi niya makita na namumula ako. Dahil dun ko lang maipapakita ang nararamdaman ko. Dahil kaibigan lang ang turing niya sa akin. At hindi na hihigit pa dun.”

Hindi pumapalya ang luha ko sa pagtulo sa twing binabasa ko ang sulat na ibinigay niya sa akin 10 taon ang nakakaraan. Siya. Siya na bestfriend ko. Best friend ko na akala kong hanggang kaibigan lang ang turing sa akin, ang best friend kong tulad ko rin na hindi maisa-salita ang nasa loob niya, best friend ko na mag-isa ring nalulunod sa lalaim ng nararamdaman niya. Ang best friend kong masaya nang kasama ang mga ulap.

Ngayon ko lang nalaman ang halaga ng oras. Madami akong katanungan pero alam kong di mo na ako masasagot. Kung tumaya lang sana ako, panigurado may napuntahan ang pusta ko. Siguro nabuhay kami sa happy ending na walang ending.

 Ang mga salitang mahirap ng ibalik ay ang mga salitang kailanman ay hindi mo nagawang sambitin. Dahil takot kang magkamali. Dahil takot kang maiwan. Dahil takot kang masaktan. Pero paano mo malalaman na para sa iyo kung hindi ka magbubuwis. . Ang sakit ay kabilang na sa buhay natin. Hindi ito mawawala. Pinag-aaralan lang natin kung paano kakayaning indahin ang ito. Wala tayong genie sa mundong ito para ibigay ang lahat ng kahilingan natin ng walang kapalit.

“Lumilipas ang oras. Baka ka maiwanan kung hindi mo susubukan.” - PNE      


akala | ~STAR(ed)

Patagong relasyon. Ang hirap ng ganitong uri ng relasyon no? Hindi malaya, maraming iniisip na problema katulad ng paano at saan kayo magkikita, patakas lamang ang bawat pagtatagpo, limitado ang oras para magkasama kayo, hindi mo siya mapuntahan kung kailan mo gustuhin o kailan ka niya pinakakailangan. Madalas ay nagbabakasakali at nagkukubli sa mga taong hindi alam ang patungkol sa kung ano ang nagbubuklod sa inyong dalawa. Hindi magkasama sa kahit na anong uri ng okasyon, araw o kahit simpleng pagsasalo. Puno ng lihim, puno ng takot, pagtatago at sakit. Hindi alam ng bawat pamilya kung ano ang meron sa inyong dalawa, hindi alam na may nabuong pagmamahalan, hindi kilala ng personal o ang bawat ugali ng isa. Walang basbas at pahintulot nila para simulan at pagpatuloy ang relasyon niyong dalawa.

Mahirap dahil hindi mo maikwento sa mga magulang mo yung kilig na dinudulot niya sa buhay mo at ang pagmamahal na pumuno sa bawat pagkatao mo. Madalas ay tahimik kapag tinatanong at madalas ay tinatanggi upang hindi masira ang pinagsamahan. Ang hirap magmahal kapag may tinatago.  Mahirap dahil palihim kayong nagmamahal at bawat bagay ay limitado. Kailangan pang pag-isipan nang mabuti ang bawat desisyon dahil sa isang iglap, lahat ay maaring mawala at magbago.

Madalas nangangarap lamang na dumating yung araw na maipakilala mo siya sa pamilya mo, mga kaibigan, sa lahat ng taong kakilala mo o maging sa hindi man. Nangangarap na sana isang araw, makawala na kayo sa limitadong mundo na kung saan kailangang itago ang lahat para lamang maprotektahan ang kung anong meron kayo. Nangangarap na hindi na lamang patakas ang bawat pagkikita, maibabahagi na ang bawat hindi malilimutang sandali sa pamilya, maipagngangalandakan sa lahat na sa kanya ay wala kang kasing saya. Nangangarap na dumating yung pagkakataon na wala na kayong itatago pa.

Mahirap ang ganitong uri ng relasyon dahil maraming hadlang na darating, maraming pagkakataon na kayo ay susubukin, maraming sakit na mararanasan, maraming luha ang papatak at maraming gabing malungkot na pagdaraanan.  Hindi lahat ng relasyon ay nagagawang malagpasan ito, karamihan ay bumitaw sa sobrang sakit at hirap. Maraming pangarap na nananatili na lang sa alapaap. Maraming pangakong nagtapos sa isang iglap. Maraming nagmamahalan ang bumalik sa umpisa at hindi na magkakilala. Maraming masasayang kwento ang nagtapos sa luha. Ngunit sa kabila ng lahat, marami paring lumalaban at nangangarap na isang araw, magiging legal din sila at maipagsisigawan sa lahat kung gaano nila kamahal ang bawat isa.

Kapag tinatanong ako, iling lang lagi ang sagot ko. O simpleng “Hindi na.” Kasi mas madaling umiling at mas maikli ang “Hindi na.” Kesa sa mga rason kung bakit “Oo”.

Mas madaling tumanggi. Kesa sabihin ang lahat-lahat ng panghihinayang, nung pinakawalan kita.

Mas madaling umiling. Kesa alalahanin ang mga gabing hindi makatulog o makakain dahil wala ka na.

Mas madaling ngumiti nalang. Kesa ikwento kung gaano kahirap makalampas ng isang araw na alam na alam ko sa sarili ko na hindi ka na akin at hindi na magiging akin muli.

Mas madaling ngumisi. Kesa sariwain ang sakit, poot, pagmamahal at alaala nung may pagkakataon pa akong baguhin ang lahat.

Mas madaling tumahimik nalang. Kesa ikwento kung gaano ako ka-tanga at pinakawalan kita. Sana nung nasaktan natin ang isa’t-isa, hindi ako sumuko kasi alam kong pinaglalaban mo pa ako.

Mas madaling bumunton hininga. Kesa lumuhod sa harap mo at magmakaawang balikan mo ako. Dahil, putangina! Mahal na mahal parin kita.


Pag tinatanong nila.

“Mahal mo pa ba sya?”


Itatanggi kasabay ng salitang “Hindi na.”

Hindi na. Hindi naman tumigil.

—  Minsan, mas madaling tumanggi.
Distance (Prologue)

Malalim na ang gabi at malakas ang buhos ng ulan nang matapos ang basketball practice ng varsity team nila. Nakauwi na halos lahat ng mga estudyante at iilan sa maintenance staff nalang ang naiwan sa campus.

Mabilis niyang nilakad ang daan papunta sa parking lot para makasakay sa kotse niya. “May bagyo pa ata,” bulong niya sa sarili.

Nagpasalamat pa siya na dinala nya ang kotse niya ngayong gabi dahil sigurado siya na wala nang masasakyan ng ganitong oras. Paglabas niya pa lang ng campus ay napansin niyang nagsisimula nang bumaha sa daan. Sigurado siyang sa karaniwan ruta na dinadaanan niya ay baha na rin kaya napilitan siyang mag-iba ng daan para makaiwas sa traffic at baha.

Nang makalagpas siya sa isang tulay ay may napansin siyang kakaiba sa gilid ng kalsada. Binagalan niya ang pagmamaneho para maaninag niya nang mabuti ang tinitingnan.

“Shit. What happened here?!” Napasigaw siya nang makita ng tuluyan kung anong meron sa gilid ng daan. Itinigil niya ang sasakyan at mabilis na bumaba.

Nakita niyang nakahandusay ang isang babae sa tabi ng kalsada. Mukha itong walang malay at duguan ang katawan. Mabilis niya itong nilapitan at ni-check kung may pulso pa. Nakahinga siya ng maluwag nang malaman niyang humihinga pa ang babae ngunit natatakot pa din siya sa kalagayan niyo. Palagay niya ay biktima ang dalaga ng hit-and-run.

Gumalaw galaw pa ng kaunti ang babae. “Uh,” ungol nito.

“Miss?”

“Uhh..”

“Oh my god. Dadalhin kita sa ospital!” Sabi niya sa dalaga at maingat na binuhat ito.

Lumingon lingon siya sa paligid para maghanap ng tulong ngunit wala nang dumadaan na sasakyan doon. Napansin niya ang sasakyan nito sa kabilang side ng kalsada at mabilis na pinuntahan ito para kunin ang bag ng dalaga at i-lock ang kotse nito.

Nang makarating siya ng ospital ay mabilis niya itong isinugod sa ER. Naiwan siya sa waiting room para i-check ang gamit ng dalaga na makakatulong sa pag-identify dito.

Name: Julie Anne P. San Jose
Gender: Female
Date of Birth: 17 Sept 1993
Address: B16 L6, ***** St. ***** Subd., Quezon City
Name/number of contact person in case of emergency: Jonathan San Jose, 0920*******

“So, Julie Anne pala ang pangalan niya,” bulong niya sa sarili.

Kung tutuusin ay maganda ang dalaga at bagay dito ang pangalan nito. Kung hindi lamang siya nagpapanic ay tititigan niya pa ng ilang sandali ang larawan nito. Mabilis niyang tinawagan ang number na nakalagay sa ID na nakita niya sa bag nito.

Nakausap niya ang magulang ni Julie Anne habang naghihintay ng balita mula sa mga doktor, nagpakilala siya dito ng mabilis pagkatapos ay sinabi ang nangyari sa anak. Dinig sa boses ng mga ito ang takot at pag-alala at mabilis na nagpaalam para puntahan sila sa ospital.

Makalipas ang isang oras, lumabas siya ng kwarto at nagtungo sa hallway sa may emergency room para doon nalang maghintay nang may lumabas na nurse mula dito.

“Nurse.. Nurse! Kamusta po yung pasyente na dinala ko dito? Yung naaksidente?” Mabilis na tanong niya sa nurse nang hinarang niya ito.

Napakunot ng noo ang nurse at sumagot. “Sir, kaano-ano po niya kayo? Immediate family lang po yung pwede—”

“Ah.. I was the one who brought her here but her parents are already on their way.”

Sakto namang lumabas na din ang doktor na nag-asikaso kay Julie Anne. Ibinaling niya ang atensyon niya dito. “Doc. How is she?”

Ngumiti ito ng bahagya sakanya bilang pagbati at saka nagseryoso ang mukha.”We just finished treating her wounds. She got a few cuts but they weren’t that serious. Also, there were no broken bones; her ribs were just bruised but…”

“But?” Kinakabahang tanong niya.

Hindi man niya kilala ang dalaga ay di niya maiwasang mag-aalala para sa kapwa.

Bumuntong hininga ang doktor bago nagpatuloy sa pagsasalita. “She hit her head very badly when she fell on the ground after she was hit by that car,” sabi nito. “We are still doing some tests and a CT scan to determine if we have any serious problem with her brain. Right now, we had to put her in a chemical-induced coma to prevent further complications.”

Nanlumo siya nang marinig ang balita ng doctor. “How worse can it get? Kelan siya magigising?”

“Well. As what I can see, so far.. The worst that could happen is she might lose her memory when she wakes up, which is probably 24 hours from now.”

Magsasalita na sana siya ulit nang biglang dumating ang mga magulang ni Julie Anne at agad na dumiretso ang mga ito sa kinatatayuan nila. Hinahabol pa ang hininga at bakas sa mga mukha ng mga ito ang takot para sa anak. Kinausap ang mga ito ng doktor habang nanatili lamang siyang nakatayo doon.

“Doc, can we see her?” Pakiusap ni Mr. San Jose.

“Not until we’re done with the tests. We will transfer her to a private room in the 4th floor and we’ll let you know immediately,” kalmado namang sagot ng doktor.

Bumuntong hininga ito bago nagpasalamat muli dito. “Thanks, doc.”

Tumango lang ang doktor at pagkatapos ay naglakad na muli pabalik sa loob ng emergency room.

Lumingon sakanya ang mga magulang ni Julie Anne, at lumapit sakanya ang tatay nito. Inabot nito ang kamay niya at hinawakan ng mahigpit. “Salamat ng marami sa pagtulong mo kay Julie.”

-

Nagising at napabalikwas sa kama si Julie nang marealize niya na nananaginip na naman siya. Napalingon siya sa digital alarm clock na nakapatong sa bedside table niya at napabuntong hininga. Alas dos pa lang ng umaga. Saka lang niya napansin na pawis na pawis ang noo at likod niya. Nakaramdam rin siya ng uhaw kaya naisipan niyang lumabas ng kwarto at magtungo sa kusina para kumuha ng isang baso ng malamig na tubig.

Napatambay pa siya sa counter ng kusina nila at naalala ang dahilan ng paggising niya sa gitna ng gabi. Hindi iyon ang unang beses na napaniginipan ang aksidente. Halos dalawang taon na ang nakalipas ng mangyari ang aksidenteng iyon. At hanggang ngayon, hindi pa din niya maalala kung ano ang nangyari talaga sakanya ng gabing iyon. Sabi ng doktor niya, resulta ito ng matinding trauma na nakuha niya dahil sa aksidente. Ang napanaginipan niya ay kwento lang sakanya ng kanyang mga magulang at ang taong nagligtas sakanya.

Napangiti naman siya ng maalala ang taong tinuturing niyang tagapagligtas. Dali dali siyang bumalik ng kwarto niya at humiga ulit sa kama. Kinuha niya ang cellphone sa bedside table at tinext ito.

‘Are you up?’

'Yes, I’m finishing a paper. Why are you still awake?’

'Bad dream.’

'The same one?’

'Yep. Call me?’

Nag-ring agad ang phone niya at mabilis na sinagot ito.

“Hi, hon,” malambing na bati sakanya nang nasa kabilang linya.

Lumaki lalo ang ngiti niya nang marining ang boses nito.

“Hi, Zeke.”