ange-is-gabe

Kapag tinatanong ako, iling lang lagi ang sagot ko. O simpleng “Hindi na.” Kasi mas madaling umiling at mas maikli ang “Hindi na.” Kesa sa mga rason kung bakit “Oo”.

Mas madaling tumanggi. Kesa sabihin ang lahat-lahat ng panghihinayang, nung pinakawalan kita.

Mas madaling umiling. Kesa alalahanin ang mga gabing hindi makatulog o makakain dahil wala ka na.

Mas madaling ngumiti nalang. Kesa ikwento kung gaano kahirap makalampas ng isang araw na alam na alam ko sa sarili ko na hindi ka na akin at hindi na magiging akin muli.

Mas madaling ngumisi. Kesa sariwain ang sakit, poot, pagmamahal at alaala nung may pagkakataon pa akong baguhin ang lahat.

Mas madaling tumahimik nalang. Kesa ikwento kung gaano ako ka-tanga at pinakawalan kita. Sana nung nasaktan natin ang isa’t-isa, hindi ako sumuko kasi alam kong pinaglalaban mo pa ako.

Mas madaling bumunton hininga. Kesa lumuhod sa harap mo at magmakaawang balikan mo ako. Dahil, putangina! Mahal na mahal parin kita.


Pag tinatanong nila.

“Mahal mo pa ba sya?”


Itatanggi kasabay ng salitang “Hindi na.”

Hindi na. Hindi naman tumigil.

—  Minsan, mas madaling tumanggi.

GABI by Kian Dionisio

Heto na at gabi nanaman
At marahan kang papasok sa aking isipan
At hindi namamalayan ang marahang pagpatak ng luha
Sa'king mga mata ng hindi sinasadya

Heto na’t sumusilip na ang buwan
Bawat gabing laging sisimulan
Na ika'y kalimutan
At ang pag-iwan sa kahapong di na nababalikan
At hanggang doon nalang
‘Di na madudugtungan

Hindi malaman ang aking gagawin
Kung tatakbo o magtatago
Pa'no ka lilimutin
O kay liit aking mundo
Umiikot pa sa'yo
Pa'no ko lalayo
Pa'no ko tatayo
Kung 'pag tuwing gabi
'Di mapakali
At hindi tanggap na wala na nga tayo

Ang mga bituin nagkikinangan na
Pinapalitan ang bawat luha ng ngiti sa'king mukha
Pinipilit na 'di mahalata
Upang hindi mapahiya
Na hindi ko pa kaya
Habang ikaw ay masaya

Hindi malaman ang aking gagawin
Kung tatakbo o magtatago
Pa'no ka lilimutin
O kay liit aking mundo
Umiikot pa sayo
Pa'no ko lalayo
Pa'no ko tatayo
Kung 'pag tuwing gabi
'Di mapakali
At hindi tanggap na wala nga tayo

O kay liit aking mundo
Umiikot pa sa'yo
Pa'no ko lalayo
Pa'no ko tatayo
Kung pag tuwing gabi
'Di mapakali
At hindi tanggap na wala na nga tayo

Kung 'pag tuwing gabi 'di mapakali
At hindi tanggap na wala na nga tayo

Ang PBB gabing gabi na. Kung ang target nilang audience ay ang kabataan, dapat iniisip nila na school days at kailangan maaga matulog. Dapat pinapaaga yon. Hays

Ang Inilihim Nating Kuwento

Nagsimula ang kuwento naming dalawa sa pinaka-awkward na paraang posible. Isang gabi; sa isang computer shop sa Pureza, Santa Mesa. Oo, aaminin kong napansin ko s’ya nang dahil lang sa tinawag ako ng sarili kong laman; dumaloy ang init sa buo kong sistema. Ang mga titig n’ya noon na tila hinihila ako papalapit, papasok sa kaibuturan ng kanyang pagkatao; ang mga mata n’yang nangungusap, halika, kilalanin mo ako.

Oo, aaminin kong ako ang unang lumapit at nakipagkilala sa kanya. Naglalakad kami noon patawid ng kalsada, kinuha ang pangalan at numerong gamit n’ya, at ang matamis n’yang ngiti na ipinabaon n’ya sa akin; na kinain ko naman hanggang almusalan.

Oo, aaminin kong nanginginig ako noong una kaming mapadpad sa ilalim ng kahel na liwanag ng mga kalsada sa kabilang kanto. Halos hatinggabi na. Nilalamig ako’t nawawalan ng boses. Maraming sikreto ngunit kinewentuhan n’ya ako. At dahan-dahang tumaas ang respeto ko sa kanya bago matapos ang gabing ‘yon.

Oo, aaminin kong malapit na akong sumuko nang bigla n’ya akong sinagot. ‘Yung tipong bibitiw na ako ngunit s’ya naman ang kumapit, kaya’t kumapit ulit ako, hanggang sa magkahawak na kami ng kamay sa playground sa may Hipodromo. Sa mga swing, sa monkey bars, sa ilalim ng slide tuwing umuulan, o kaya du’n sa upuan sa ilalim ng anino ng mayabong na puno. Hindi na ako nilalamig. Hindi na ako nanginginig. Unti-unti kong nabuksan ang mga tinatago n’yang sikreto, at ako naman ang nagtago ng mga ito.

Oo, aaminin kong minahal ko s’ya nang sobra kahit na mahirap s’yang mahalin. Na hindi ko man lang alam ang totoo n’yang pangalan, kung saan s’ya nakatira, kung saan s’ya nagtatrabaho, o kung ilang taon na s’ya. Na mismong totoo n’yang account sa Facebook, hindi ko pwedeng i-add. Oo nga’t binigyan n’ya ako ng mga piling-piling kasagutan ngunit binabawi n’ya rin ang mga ito sa sumunod na araw. Para kaming naglalaro sa isang laro na utak ko ang pinaglalaruan, na hindi ako mananalo dahil binabago n’ya ang batas kung kalian n’ya naisin. Ngunit inibig ko s’ya. Oo, aaminin kong inibig ko s’ya. Kaya’t dapat ko ring amining nasaktan ako, lalo na nang kinailangan ko s’yang iwan sa paguwi ko ng probinsya.

Oo, aaminin kong napagod ako sa mga away sa telepono at mga texts na paulit-ulit. Sa mga chats na palagi lang namang smiley ang sagot n’ya. Sa mga I love you ko na tinatawanan n’ya lang pala. Oo, alam kong nahihirapan s’yang magpahayag ng totoo n’yang damdamin. Pero oo, ang OA na. Dahil alam kong noong una, kaya n’ya. Alam kong noong una, sinusubukan n’ya. At nasasaktan ako dahil parang hindi na n’ya sinusubukan. Hanggang sa hiniwalayan n’ya ako. Uminom ako; naglasing. Hindi ko sinagot ang mga tawag. Hindi ako umiyak; hindi ako nagwala. Pero oo, gago ako. Dahil nang nilapitan ako ng palay ng gabing ‘yon ay tinuka ko agad nang hindi man lang nag-isip. Nakalimutan ko ang three-month rule nina Popoy at Basya. Nakalimutan kong h’wag tularan ang paglimot ni Mich sa 40 days na palugit ng pagkamatay ni Jam. Oo, oras pa lang, meron na ‘ko. Oo na, gago.

Nakipagbalikan s’ya sa’kin kinabukasan, sinasabing nagsisisi na s’ya sa ginawa n’yang pakikipaghiwalay. At inamin ko ang lahat; nagsisisi na rin ako. Kaya’t oo, aaminin ko, sa pagkakataong ‘yon, umiyak ako. Matapos ang walong taon nang hindi ko pagluha ay heto ako, iniiyakan ang sarili ko dahil akala ko matalino ako. Akala ko, hindi ko kayang manakit ng ibang tao. Dahil ngayon ko lang nalaman na mas masakit pala ang makasakit ng iba, kaysa ikaw ang saktan nila. Oo, nagkabalikan kami ngunit araw-araw kong pinagbabayaran ang kasalanang nagawa ko. Sinabi n’yang magsisimula kaming muli sa umpisa, ngunit huli na nang malaman kong hindi na pwede, dahil walang ganu’n. Oo, tama s’ya nang sabihin n’yang simula noon, ay magbabago na ang lahat. Tama s’ya, dahil mas lumala ang mga bagay-bagay. Mas nakakapagod. Mas nakakasawa. Mas masakit.

Aaminin kong ako ang unang lumapit at nakipagkilala sa kanya. Kaya’t aaminin ko rin na ako ang unang lumayo at nakipaghiwalay nang tuluyan. Mahal namin ang isa’t isa ngunit nagkakasakitan lang kami. Ang mga natitira n’yang lihim na balak n’yang sarilinin, ang mga iloveyou n’ya na wala s’yang balak ibigay sa akin, ang paborito naming kanta na inalis na n’ya sa playlist n’ya, wala nang dahilan para manatili pa sa aking alaala.

Oo, aaminin kong sana nga maaaring magsimulang muli sa umpisa. Na sana’y nanginginig na lang ulit ako tuwing kasama ko s’ya; na sana’y nanatili na lang na nakatago ang iba n’yang sikreto; na sana’y para pa rin akong isang batang sabik na sabik na buksan ang kanyang pagkatao na parang isang regalo. Isang regalong sana’y hindi ko na lang nabuksan. Dahil ayoko nang madisappoint sa kung ano man ang nasa loob. Sana’y mas matigas na ang mga laso at mga wrappers at mga scotch tapes. Sana’y hindi ko na lang s’ya nakilala. O nakasama. O minahal. At nasaktan. Dahil nang tuluyan ko s’yang nabuksan, nadisappoint ako. Dahil sa loob n’ya’y ako ang laman. Umiiyak nang mag-isa.

At gusto kong magmura dahil mahal na mahal ko s’ya.

Tapos na

Tapos na ang mga gabing iisipin kita.
Tapos na ang mga araw na nanaising makasama ka.
Tapos na ang mga alaalang pinagninilayan ko pa.
Tapos na ang lahat. Totoong tapos na.

Tapos na ang mga pangarap na nais tuparin pa.
Tapos na ang mga panaginip na pilit binubuhay pa.
Tapos na ang mga beses na makikita ka.
Tapos na ang mga beses na maaalala ka.

Tapos na ang mga araw na sasabihin kong “mahal kita”.
Tapos na ang mga araw na iisiping mahal mo pa.
Tapos na ang lahat ng bagay na nagawa na.
Tapos na ang sakit kaya ako'y mamaalam na.

Natapos lang ang lahat pero hindi ibig sabihin wala na.
Natapos lang ang lahat kahit alam kong meron pa.
Natapos na ang mga ito kahit alam kong gusto pa.
Natapos na ang mga ito dahil alam kong wala na talaga.

White Flag

Humantong na tayo,

Sa puntong hinihintay na lang natin

kung sino ang unang susuko.

At sino ang kayang tumalikod

Sa gitna nang nakakapagod na tunggalian.


Inuubos na naman natin ang sarili para sa

Labang parehas tayong nagagapi,



Kailan pa tayo naging mahusay makipagtalo?

Kailan pa naging mahirap patawarin ang isa’t-isa?

Kailan nga ba nagsimulang maging mahirap ang lahat para sa atin?


Patawarin mo ako,

Kung ang pinanghahawakan ko parin

ay ang mga gabing nakatupi tayo

sa yakap ng isa’t-isa.


Magkaramay na hinihikbi ang pagkukulang natin

para pangalagaan ang 

ating pag-ibig.

Ang dating masayang pag-ibig.


Iyon na lang ang masasabing dahilan,

kung bakit nakatiklop lang ang sarili

dito sa malamig na sulok.


Pinagmamasdan ka habang malayang umaalpas

ang matatalas na salitang 

naglalarawan ng iyong kapuotan sa ating pagsasama.

Nakatikom ang pandinig at labi,

nag-aabang lamang sa dalaw ng katahimikan.


Nananalig pa rin sa sandaling pagtahan 

ng orgulyo, tapang, galit. Puro poot.

At sa maikling pahinga ng iyong agresibong dibdib,

maligaw ang mga salitang ‘Patawad’

at dumulas sa dila ang ‘mahal pa rin kita, hon.’


Tulad ng dati.

Ganoon lang tayo pumapayapa dati.

Walang mahabang digmaan,

walang matagal na tunggalian.


Pumapait man ang lambing, 

Dumidilim man ang bukas

Sumisikip man ang pang-unawa,

Lulunasin ng ating pag-ibig.

Susulkian parin ng pagmamahal.


Habang tumatagal ang sumpaan,

Pabilis-ng pabilis ang ating paglubog.

Palalim nang palalim ang mga sugat,

Lalong humihirap,

Ang pag-ahon.

Bago matapos ang gabing ito… nais kong batiin ng happy father’s day ang aking future husband..harot. haha. Oi Sanny..Mahal.. happy father’s day. Alam kong ikaw na ang tumatayong tatay sa iyong pamilya dahil si father in law e kinuha na ni lord. So ayon. Happy Father’s Day mahal. Iloveyouuu.

Hello to my fellow Batangueños! UDD is coming back here on our place. ❤️ Let’s just enjoy this saturday night with my favorite band! 🙌 20 VIP Ticket holders will be given a chance to win Meet and Greet passes. ❤️ It’s an event for a cause and it will be a very big help to the beneficiaries of the event! 😋 Pustahan magiging masaya ang gabing ito kapag and Up Dharma Down ay nandine sa Batangas! ❤️ @uddofficial
PS: You can contact me for ticket informations incase the said number is not replying.Thank you! ❤️

sana

Sana dumating ulit yung araw na hindi tayo nakakatulog ng malungkot. Hindi natin hinahayaang matulog ang isat isa ng may lungkot sa heart. Ang hirap lang kasi matulog ng mag mabigat sa puso mo. Lagi ko tinatanong sarili ko kung mahal mo pa ba ako? bakit natitiis mo nako ngayon? sobrang sakit at sobrang nakakalungkot. Madalas ko nalang isipin pano kung mawala nalang akong biglas (alam mo na yun) ano magiging reaksyon mo, mamimiss mo kaya ako, yung pangungulit ko, yung love ko sayo, lahat. Ang gusto ko lang naman, ewan ko, hindi ko na alam! :( Sana minsan intindihin mo din ako kahit may topak ako, ibig sabihin lang non nagpaplambing ako at lalong lalo na sana hindi ko na maramdaman na di mo nako mahal :( Konting lambing mo lang sakin parang langit na sakin kasi hindi ko na masyado nararamdaman yun, pinipilit ko naman maging perf para sayo para mahalin mo lalo para di mko iwan. hay :( nadagdagan nanaman ang isang gabi, isang gabing makakatulog ako kakaiyak. Natatakot lang naman ako mawala ka.

Ngayong Gabi, Ako'y Maglalaho -Princess Calacala

nang makita ko ang bituin
nagunita ko'y ating paggiliw
mga mata ko'y nagningning
gaya nang una kang makita sa hardin
hanggang ngayon pala'y ramdam ko pa rin
mga katagang binitawan mo sa akin
sa isipan ko'y kay hirap mong alisin

tanda mo pa ba nang kagatin ako ng lamok?
tinapik mo ang pisngi ko’t ako'y nagmukmok
sabi ko'y bakit mo naman “sinapok?”
saka tumayo at nagtungo sa ilog

nang mga sandaling iyo'y di ka mapakali
sinundan mo ako’t nagbakasakali
na sa paliwanag mo tayo'y magkakabati
natagpuan mo akong humihikbi
sabi mo sa aki'y “sorry”
pinatay ko lang ang lamok sa iyong pisngi

hindi kita pinansin
ako'y nakayuko pa rin
tumabi ka sa akin
at sinabing “para sa iyo aabutin ko ang bituin”
bigla akong napatingin
seryoso ka pala sa iyong hangarin
sabi ko'y “paano mo naman iyon ibibigay sa akin,
gayong hindi mo abot ang langit?”

nang gabing ‘yon sa akin ika'y nakatitig
luha ko'y pinunasan mo’t sinabing tayo'y magbalik sa hardin
at katanunga'y doon mo sasagutin
tumayo tayo’t sabay umalis
dumating tayo’t muling natahimik
huni lamang ng mga kuliglig ang tanging naririnig

naupo tayo sa damong malamig
sa ati'y walang may gustong umimik
malamig na hangin ang sa balat nati'y dumarampi
“Clarisse”
basag mo sa nagyeyelong paligid
“ba..kit?”
tanong kong nanginginig
kamay ko'y iyong kinabig
sa mga mata ko'y tumitig
labi nati'y nagdikit
nang mga sandaling iyon tila naabot ko ang bituin
kapwa masaya’t tila nakalutang sa hangin

ilang minuto tayong ganito
sa mga mata ko'y tila may ilog
na patuloy sa pag-agos
nagtanong ka kung bakit ako malungkot?
sa tanong mo'y di ako makakibo
muli kitang hinagkan nang buong puso
saka ibinulong sa iyong
“ngayong gabi ako'y biglang maglalaho
at kailanma'y di na tayo muling magtatagpo
'pagkat tao ka, ako'y ganito
magkaiba ang ating mundo”

7th unit

Sa apat na taon nating pagsasama, dumating na ‘yung puntong iiwan na kita. Hindi dahil gusto ko, ngunit dahil kailangan ko. Kailangan nating pareho.
Magkakaroon tayo ng magkaibang buhay- ako’y patuloy na maghahanap ng kapalaran, at ikaw ay patuloy na magiging kasama ng sinumang magsisimulang muli ng kanilang lakbayin.
Sa loob ng apat na taon, ikaw lang ang naging kaagapay ko. Ikaw lang ang naging kasama ko sa tuwing nalulumbay ako sa pagkawalay ko mula sa aking pamilya. Ikaw ang naging saksi ko sa bawat pagbagsak at pagbangon ko. Ikaw ang nakinig sa mga walang sawang hinaing ko sa mga problemang hindi ko naman dapat pinoproblema. Ngunit kahit isang salita, hindi ko narinig na umangal ka. O nagreklamo ka. O nagsawa ka. O pinatigil ako. Tahimik ka lang. Nakikinig. Tumatango. Ngumingiti. Tumititig.
At ngayon, iiwan na kita. Paalam sa bawat sandaling ating pinagsamahan. Sa bawat umagang sa aking paggising ay ikaw ang nakikita. Sa bawat gabing ikaw ang aking bantay. Sa bawat tag-init na ikaw ang lilim ng kaluluwa. Sa bawat tag-ulan na ikaw ang silong ng kalooban. Sa bawat unos na ikaw ang kasangga. Sa bawat tagumpay na ikaw ang pamilya. Paalam na.
Ngunit sana, sa susunod na katulad kong makakasama mo, maging isang makulay at masayang pagkakataon din ang maranasan niya sa piling mo. Nawa’y maipadama mo rin ang pagmamahal na ipinadama mo sa akin noon. At sana’y ikaw ang maging kanlungan niya sa bawat pag-iisa.
Ito na ang huling sulyap ko, kaibigan. Aalis ako’t iiwan ka na. Ngunit ang mga alaala sa apat na taon ay hinding-hindi lilisan. Nakatanim lahat iyon sa puso ko’t sa aking isipan.

FEELING SDHAVSCSAVEQH :/

i dont know kung ano nararamadam ko today. mababaliw na ata ako neto. lagi nlng pag dadating ang gabe. dame ko iniisp :( alam ko kase uwian na sya sa work pero wala padin syang chat. napaka tamad mag reply. dati nmn kahit may work sya hindi nmn sya ganong mag chat sken. lalo na pag wla na sya ginagawa mas ginugusto nya na ako makausap. ngayon pag wala sya gngawa ayaw nya kong ichat. kesho mamaya nlng pag uwe nya, pag uuwe naman sya. ganon paden same as parang nag tratrabaho pa den na mag rereply sya pero ikaw ung tatamarin kase di mo maisip kung ano irereply mo sa “wala” “meron” “okay” at ano ano pang kalechehan. pag mag tatanong ka di nya sasagutin hanggang matabunan na ung usapan. ang hirap kase di ko alam ano ba tlgang tunay na nararamdaman nya.. pag tinatanong mo nmn kung may problema wala nmn daw. pero bat ganon di ko maintdhan :( bat nya pinaparamdam saken to. ayaw nya na ganto ako pero bakit ganon :( nakakaiyak lang. KING INANG BUHAY TO :(