anarcho chaos

My soul is chaos, how can it be at all? There is everything in me: search and you will find out. I am a fossil dating from the beginning of the world: not all of its elements have completely crystallized, and initial chaos still shows through. I am absolute contradiction, climax of antinomies, the last limit of tension; in me anything is possible, for I am he who at the supreme moment, in front of absolute nothingness, will laugh.

- Emil Cioran

People ask me “How would law function in a free society?” I ask them “How does law function now?”

They assume that law comes from a central authority, but in making that assumption they are overlooking the vast majority of peaceful, lawful interactions that occur every day, without supervision.

Law is not the charge of an elite few, but the responsibility of all of us. Every time you have the opportunity to steal in a store, but decide not to, you are upholding the law. Every time an inebriated man steps aggressively toward your friend in a club and you smile and say “Excuse me, is there something I can help you with?” you are bringing order to a situation where there was the threat of chaos.

If the law really only came from the state, we would probably live in a chaotic society, with the small number of noble and good police officers trying to fight back the overwhelming tide of evil denizens, and their malicious colleagues. That is not where law comes from. Law comes from our mutual desire to live in a peaceful and respectful society. Law comes from within.

Ανθρωπότητα: Μια αφηρημένη λέξη με αρνητική χροιά, μεγάλη σε δύναμη, κοντή σε αλήθεια. Μια αισχρή μάσκα ζωγραφισμένη πάνω στο μοχθηρό πρόσωπο πονηρού αγροίκου προκειμένου να κυριαρχεί το τσούρμο των υπερευαίσθητων βλαμμένων και ηλίθιων.
…Από την μία κυριαρχούν τα απειλητικά ηθικά φαντάσματα δημιουργημένα από το ψέμα και την υποκρισία.Από την άλλη τα κτήνη προς θυσία που λατρεύουν με φανατισμό και δειλία.Αυτός είναι ο κόσμος των ανθρώπων.Αυτή είναι η ανθρωπότητα.
Για αυτό τον κόσμο,για αυτούς τους ανθρώπους,για αυτή την ανθρωπότητα εγώ αισθάνομαι απέχθεια.
…Η ανθρωπότητα είναι ο εχθρός μου. Αυτή θέλει να με σφίξει μέσα στα χιλιάδες της τρομερά πλοκάμια. Εγώ ψάχνω μόνο να αποσπάσω απ'αυτή ό,τι καλύπτει τις επιθυμίες μου.Είμαστε σε πόλεμο! Ό,τι έχω την δύναμη να αποσπάσω είναι δικό μου. Και ό,τι είναι δικό μου το θυσιάζω στο βωμό της ελευθερίας μου και της ζωής μου. …Εμείς, τα επαναστατημένα τέκνα αυτής της σάπιας ανθρωπότητας που έδεσε με αλυσίδες τους ανθρώπους στη λάσπη του δογματισμού των κοινωνικών δεισιδαιμονιών, δε θα παραλείψουμε να ρίξουμε το τρομερό μας τσεκούρι πάνω στους σκουριασμένους κρίκους αυτής της
απεχθούς αλυσίδας.

(Renzo Novatore)

“Δε πιστεύω στο Δίκαιο. Η ζωή, η οποία στην ολότητα της είναι η εκδήλωση ασυνάρτητων δυνάμεων, άγνωστων και απροσδιόριστων, απορρίπτει το ανθρώπινο τέχνασμα του δικαίου. Το δίκαιο γεννήθηκε όταν μας αφαιρέθηκε ο έλεγχος της ζωής μας. Όντως, αρχικά, η ανθρωπότητα δεν είχε κανένα δίκαιο. Ζούσε και αυτό ήταν όλο. Σήμερα, αντ'αυτού υπάρχουν χιλιάδες δίκαια. Θα μπορούσε κάποιος να πει ορθά πως όλα όσα μας λείπουν, τα αποκαλούμε δίκαιο. Ξέρω ότι ζω και ότι επιθυμώ να ζήσω”.

-Bruno Filippi (Το σκοτεινό γέλιο ενός επαναστάτη)

Απαρνιόμαστε την κανονικότητα της βιτρινιάρικης ζωής σας.
Τις πλαστές κοινωνικές σχέσεις σας
Την ίδια κοινωνία που ζείτε που επιλέξατε με τη θέλησή σας να ζείτε
Και συνεχίζετε να ζείτε…

Δεν είστε παρά μόνο εμπόδια στο δρόμο μας.
Κοινωνικά κοιμισμένα εμπόδια
Που δέχονται εντολές…
Εμείς φυτρώσαμε ενοχλητικά ανάμεσά σας
Στόχος μας είναι η καταστροφή των εμποδίων που δεν μας αφήνουν
να ζούμε με αξιοπρέπεια είτε τα εμπόδια είναι υλικά  είτε όχι.
Οι συνειδήσεις μας, μας καλούν στον αφανισμό τους
Για ζωή χωρίς όρια
Χωρίς φυλακές και εμπόδια…
Μέχρι το τέλος, μέχρι το μηδέν…

-Από τη μποσούρα “Μηδενιστική Πορεία για τη διάχυση της Φωτιάς και του Χάους”.

Ακόμη κι όταν κοιμάμαι, οι πράξεις μου κατευθύνονται…

Κι όταν ξυπνήσω θα σπάσω την καθημερινότητα…

Με την ατομική δράση, με το στήθος σαν πέτρα, φουσκωμένο απο θέληση για την καταστροφή αυτής και οποιασδήποτε κοινωνιάς…


‘‘Στριφογυρνούσα και ήταν πια ξεκάθαρο… τα πιο όμορφα συναισθήματα, την πιο λεπτή ουσία του να είμαι άνθρωπος, την ανακάλυπτα όσο σταδιακά μεταμορφωνόμουν σε αγρίμι. Ναι, μπορώ να δηλώσω πλέον με σιγουριά πως, αφού δεν μπορούμε να νικηθούμε… θα νικήσουμε’‘. 

Προχθές είδα πολλά χέρια σε ένα παράθυρο με κάγκελα να χαιρετάνε
Πως χωράνε τόσα χέρια σε ένα παράθυρο;
Δεν σας νοιάζει
Δεν είδατε αυτό που είδα
Ούτε ποτέ θα το δείτε
Δεν είστε παρά μόνο εμπόδια στο δρόμο μας
Κοινωνικά κοιμισμένα εμπόδια
Που δέχονται εντολές…
Εμείς φυτρώσαμε ενοχλητικά ανάμεσά σας
Στόχος μας  είναι η καταστροφή των εμποδίων που δεν μας αφήνουν
Να ζούμε με αξιοπρέπεια
Είτε τα εμπόδια είναι υλικά
Είτε όχι
Οι συνειδήσεις μας, μας καλούν στον αφανισμό τους
Για ζωή χωρίς όρια
Χωρίς φυλακές και εμπόδια…
Μέχρι το τέλος, μέχρι το μηδέν…

Από τη μπροσούρα “Μηδενιστική Πορεία για τη διάχυση της Φωτιάς και του Χάους”  

(…) Μη μασάτε σύντροφοι, το αμήχανο χαμόγελο της αντάμωσης είτε σε κάποιο κολαστήριο είτε την στιγμή του γκρεμίσματος του, δε θα αργήσει να ‘ρθει, για να ζωγραφιστεί στα χείλη, όσων αμετανόητα, μέσα κι έξω, εδώ αλλά και παντού, χθές, σήμερα και αύριο δεν σταμάτησαν στιγμή να σχεδιάζουν νέες επιθέσεις. Στα χείλη όσων αμετανόητα δεν μπόρεσαν να κρύψουν ποτέ τον μεγάλο τους έρωτα. Την επανάσταση.

Κουράγιο και η μέρα μας θα έρθει…

The refusal of authority, the refusal of all constraints, must include the refusal of the anarchist subculture, for it is a form of authority. With this support gone, we are left with nothing — but ourselves. As transient, ever-changing, passionate individuals, we each become the only basis for creating our lives and opposing society as it strives to force our lives into its mold. Rebellion ceases to be a role and instead becomes our moment-by-moment refusal to let our lives be stolen from us. Anarchy ceases to be an ideal and becomes the havoc we wreck on authority, which undermines it and opens possibilities, new realms of exploration for us.

(Anarchy: A Journal of Desire Armed)

Επιθυμώ να δω έναν κόσμο γεμάτο με την αυτοεπιβεβαίωση των ατομικοτήτων, γεμάτο με την καταστροφική δύναμη που γεμισε της καρδιές μας με την αίσθηση της αυτοπλήρωσης.Θα ήθελα να δω εικονοκλάστες να περιπλανιούνται στη γη, αναζητώντας νέα πράγματα να διαλύσουν. (…)

Η ελευθερία δεν προέρχεται από τη δημιουργία-η δημιουργία εντείνει τους ρόλους και πλάθει την ιδέα, ότι το δημιούργημα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να σωθεί.Η καταστροφή μόνο αφήνει  κενό χώρο προς χρηση καθ΄ οποιονδήποτε τρόπο ταιριάζει στον καθένα.

-Φιλοκλαστικισμός (Έκο)

Νεύματα απο τα μονοπάτια της φυγής.

…Οι επιλογές ζωής είναι αναλήψεις ευθύνης και η σύγκρουση με τον εχθρό εμπεριέχει φυσικά και την επιθυμία του να ξεφύγεις από την κατασταλτική του δαγκάνα, πληρώνοντας ενα ακριβό τίμημα, που σε αυτη την περίπτωση είναι η απομάκρυνση από τα αγαπημένα πρόσωπα και μέρη.