al pa

support system

Basanya akhir tahun selalu hectic karena ada deadline laporan penelitian, dan banyak kegiatan. Gue sebenernya tipikal orang yang rela mencicil kerjaan biar nggak hectic. Tapi setelaten-telatennya kita mencicil kerjaan, yang namanya hectic itu tetap tidak terhindarkan.

“kita mengelola waktu kita dengan baik biar bisa beramal banyak, bukan buat menghindari hectic. Soalnya kalo mindsetmu buat menghindari hectic, kamu ga bakal pernah siap dengan amanah yang dari waktu ke waktu bisa jadi lebih berat. Al wajabat aktsaru minal auqat”

Al wajabat aktsaru min al awqaat.

Gw inget pas murobbi gw bilang

“Sebaik-baik rezeki adalah kesempatan beramal shalih”

seketika gue ngerasa kalimat itu beranak pinak jadi:

sampai kita matipun, kewajiban kita sebagai seorang muslim nggak akan pernah habis,

berjanjilah ke diri sendiri buat latihan nggak ngeluh kalau kerjaan banyak.

berjanjilah ke diri sendiri buat mengusahakan badan biar selalu fit dan ga gampang capek.

bagaimanapun, visi kita adalah menjadi khairunnas yang bermanfaat untuk ummat. Kita berikan semua hal terbaik yang kita punya.

tenaga,

pikiran,

waktu,

harta,

ilmu,

bersyukurlah kepda Allah bila kita dikaruniai tenaga yang banyak, pikiran yang encer, waktu dan harta yang berkah serta ilmu yang bermanfaat. Alangkah bahagianya menjadi manusia yang bisa memiliki lima hal tersebut dan memberikan semuanya pada ummat.

*

Hidup itu maraton. Bukan sprint. Maka mengukur produktifitas nggak cukup hanya dengan melihat apa yang kita lakukan hari ini. Kita juga perlu tahu seberapa tingkat endurance dan resilient kita terhadap tour of duty yang datang setiap hari.

Kalo masih emosional saat sibuk, artinya endurance belum baik

Kalo masih menunda sholat ato ngurangin jatah tilawah karena banyak kerjaan, bisa jadi prioritas kita masih berantakan.

Kalo kita sudah ikhtiar tapi Allah ga ngasih terus kita putus asa, artinya kita nggak punya tingkat resilient yang baik.

*

Maka buat gue, tiga hal yang gue pake buat ngukur kualitas diri gue sendiri.

endurance gue dalam mengatur emosi, kedisiplinan gue sama prioritas dan tingkat resilient gue dalam menghadapi kegagalan.

setiap kali gue ngerjain sesuatu yang susah banget, gue selalu bilang ke diri gue sendiri

“Ini cuma bagian kecil dari tour of duty gue. Bisa jadi di masa depan nanti, ini jadi hal yang biasa aja dan gue bakal menghadapi yang lebih berat lagi”

setidaknya dengan kata-kata itu, gue semacam dapat kekuatan. Tenang, kalo lo lulus dari tugas ini, lo bakal jadi orang yang lebih kuat.

*

Bagi gue, setiap kesulitan adalah semacam ujian buat menguji support system gue. Gue selalu mikir kalo hidup itu kayak game. Kadang gue ada di puncak karena dapat item kekuatan tambahan setelah menyelesaikan satu level. Kadang gue kena zonk terus jatuh ke lorong gelap bawah tanah.

Tapi buat gue, intinya bukan itu.

dalam maen game, setiap ganti level, selalu ada satu skill yang bertambah. Setiap kesulitan pun demikian. Ia harus bisa kita manfaatin buat nambah life skill kita sekaligus mengevaluasi titik lemah kita ada dimana.

Kita harus punya support system biar kalo ada ujian dateng, hidup kita palingan bakal keguncang dikit tapi ga berantakan-berantakan amat dan habis itu bisa cepet adaptasi jadi ritme hidup kita harus lebih baik lagi. Untuk itu yang pertama kali kita lakukan adalah:

(1) selalu ingatkan diri bahwa kita selalu punya hajat kepada Allah. Memohon agar dibantu untuk berjuang menjadi pribadi yang istiqomah dalam kebaikan.

(2) selalu ingatkan diri biar berusaha untuk zuhud. Ini yang bisa menjaga kita dari tipu daya dunia.

(3) selalu jaga diri untuk hanya memakan makanan yang halal dan thayib

(4) selalu ingatkan diri bahwa kita ini butuh Al Qur’an sebagai petunjuk hidup. Jangan pernah puas belajar Al Qur’an

(5) last but not least, jangan pernah merasa kalau diri kita sudah baik. Karena merasa diri ini sudah baik adalah pintu menuju dosa-dosa yang lain.

setelah 5 hal ini kita tanamkan dalam hati,

barulah kita atur waktu kita untuk bisa olahraga biar badan fit, buat baca buku biar wawasan kita luas, etc…etc…

sebab tanpa kelima pondasi ini,

support system kita hanya berwujud urusan dunia yang tak jauh-jauh dari kosakata asuransi dan investasi. Gue ga sinis sama kekayaan. Tapi kekayaan yang kita genggam tanpa pondasi ruhiyah yang baik hanya akan menghasilkan bangunan yang kering dan mudah tertiup angin.

anonymous asked:

Hi! Could you suggest some music in Catalan? Old or modern I don't mind ^^ thanks

Sure! We have a lot of good music imho. I tried to break it down to music genres more or less

Classics (1960s “Nova Cançó” movement)

Modern music

Pop

Rock

Rap and Ska (most of my personal faves)

Rumba (very very popular among young people)

Inspired by traditional music and/or actual traditional songs

Musical theatre

You’ll find better quality audios on Spotify :)

Woah I just realised I got carried away and made a huge list hehe… well, everyone should be able to find something they like.

I hope you enjoy it!

Kolekcija priča o godinama s Anjom – PORODIČNA VEČERA

U košulji neudobno zakopčanoj do grla, u nekim hlačama na peglu i kaišem kojeg sam jedino na svadbama nosio, nesigurnim se korakom penjem uz stepenice. Cipele se presijavaju i lupkaju u polumraku o betonske stepenike, disanje mi je nemirno a u ruci šuška vrećica sa bombonjerom, sokom i nekom nasumično odabranom belgijskom čokoladom. Nisam skratio bradu, nisam začešljao jednu od onih pederskih frizurica na stranu kako bih se dopao njenoj mami ali jesam se, jebiga, picn'o k'o da idem na svadbu.

Trebalo je uzeti lift, pomislim zastajkujući na četvrtom krugu stepenica. Otpuštam ono posljednje dugme košulje, uz prozor što gleda na Željin stadion hvatam dah i nasumično skrolam neki članak na dnevnom portalu samo da nečim drugim okupiram misli. Vuče me neodoljiva želja da zapalim ali to vjerovatno nije pametna ideja. Njen otac, bivši vojni komadant a sada vlasnik zaštitarske agencije i trener jedne od onih istočnjačkih borilačkih vještina, sigurno ima neku zen moć da namiriše nikotin, drogu ili alkohol na dvadeset kilometara udaljenosti. A opet, ni sam ne znam otkud ovolika potreba da ostavim dobar utisak. Ni prvi ni posljednji put da sjedim sa roditeljima neke moje djevojke, kod nekih se imalo o čemu pričati, kod nekih se samo gospodarilo neugodnim tišinama ali na kraju dana, izlazio sam iz tih stanova rasterećen i bez ijedne brige na svijetu. Ta moja nonšalantnost je nekad donosila rezultate, nekad nije, ali poenta je bila u tome da me nije bilo briga.

Ko ga jebe – pomislim, i uz onaj na kant otvoren prozor što sa haustora gleda na stadion, zapalim cigaretu i odmjerim misli. Dole u uglu parkinga u hladu ispod topole gledam svoj auto. Uredno parkiran pored nečijeg Mercedesa, prašnjav, neopran, žalio mi se kako ga je golub posrao samo što sam ga ostavio dole. Trebalo bi ga oprati jednog od ovih dana. Iz nekog razloga su me te jednostavne aktivnosti uvijek zabilazile, niti sam imao volju za njima niti su mi nešto posebno smetale. Auto prljav, stan neuredan, pepeljara pretrpana, knjige na polici nabacane, neke pročitane do pola, neke nikad počete, a skoro sve ukapane pepelom i kafom… i vječito pretrpane misli. Jedino je na papiru sve složeno kako treba.

Pred kraj cigarete mi zazvoni telefon, njena slika na ekranu. Javim se, povačim dim, bacam pikavac kroz prozor i kažem joj da stižem. Prikopčam ono posljednje dugme jer, eto, iz nekog razloga misli da to tako treba, da odajem utisak profesionalnosti i otmjenosti, iako te dvije osobine nikako ne bi smjele i istu košaru sa mnom ali ‘ajde, ne smeta mi toliko pa ga zakopčam. Ubacim dvije žvake i polako do šestog.

Sa stubišta krećem izduženim hodnikom prema njenim vratima, već razmišljam ko će da otvori i opet, koji je pravi način da se pozdravim ali Anja mi olakšava situaciju, stoji u bijeloj haljini prošaranoj ružinim cvjetovima tu na pragu, širom otvorenih očiju, nasmijana, očigledno zadovoljna košuljom koju sam odabrao, ali i dalje nemirno lomi prste jer, hiljadu puta mi je to do sada ponovila, ubijeđena je kako se njen otac i ja nećemo slagati.

Nagnem se da je poljubim u čelo, njena se ruka spusti na moju podlakticu, nježna kao i uvijek, primakne se u blag zagrljaj, nečiji tuđi, nije jedan od naših, valjda iz poštovanja prema prisustvu svojih roditelja ili iz straha da jedno do njih ne krene prema hodniku i ne nađe nas zagrljene na pragu… pa me pogleda škiljeći kao vjeverica, nagne glavu u stranu kao da hoće pitati „jesi li to pušio“, ali prešuti, nasmije se i za ruku me povede unutra.

Kroz široki hodnik ofarban u blještavo bijelu, vodi me u dnevnu sobu gdje sjede njeni roditelji. Čvrst stisak vojnog lica, probadajući pogled i jaka vilica dočekaše me na sred sobe, prije nego sam stigao riječ da izgovorim. „Dakle ti si Saša“, reče promuklim glasom, i ostade na tome. „Ja sam“, rekoh.

Njena se mati pojavila iz kuhinje par minuta kasnije, nervozna, užurbana, sva smušena u vlastitom koraku, ide prema meni i grli me kao što majka grli vlastito dijete. „Dobro nam došao sine“, izgovara sred zagrljaja a ja k'o stablo breze, povijam se lijevo desno prateći njene pokrete u zagrljaju, pokušavam se zahvaliti al’ mi nekako neugodno pa tek kad me pustila, stižem da kažem par riječi, da se zahvalim na pozivu i naglasim kako im dom divno izgleda. Mati se postidi, krene lomiti prste baš onako kako to Anja radi i izvinu se jer mora nazad u kuhinju da meso ne prigori.

Večera bješe bogata, sa nekoliko različitih jela, raskošna u bojama i ukusima. Anjina je mama fantastična kuharica a par puta je, uz Anjino negodovanje, naglasila da je i kćerku podučila svim tajnama zanata, smješkajući se mislima koje joj prolaze kroz glavu. Ja nisam mnogo govorio - niti sam posebno vješt sa srećnim porodicama, niti se umijem opušteno ponašati na takvim večerama. Trudio sam se da uljudno odgovorim na svako pitanje, da jedem umjereno i pristojno i da se kojim slučajem ne ukapam po košulji – ne bi mi bilo prvi put.

Nešto kasnije, Anju je mati odvela u kuhinju da joj pomogne sa pospremanjem posuđa, pa smo za stolom ostali njen otac i ja. Iz staklenog pretinca ormara u kojem su uglavnom stajale slike, ukrasi, par vojnih odlikovanja i nekoliko knjiga, izvukao je flašu viskija pa ponio dvije čaše s ledom prema stolu. Nisam ih tražio, neću ih ni odbiti. Natočio nam je piće, iz unutrašnjeg džepa svog prsluka izvukao tabekeru, ponudio me a ja nisam znao da li me testira ili je već vidio kroz svaki sloj moje večerašnje nepušačke maske pa odbijem, ne previše iznenađeno niti drsko, tražeći onu nonšalantnost koju sam nekoć nosio na ovakva okupljanja. On podigne obrve pa slegne očima, vrati tabakeru u džep i popije gutljaj.

-   „Dakle, inžinjer? Nije ti to loše.“

-   „Ne mogu se požaliti.“

-   „Radiš?“

-   „Radim.“

-   „Gdje radiš?“ – kažem mu.

-   „Solidna firma, solidna. Jednom su za mene nešto radili i prijatno me iznenadili.“ Povlači dim, otpija piće i nastavlja. „Stranci su to, jebiga, nema tu prostora za zajebavanje.“

-   „Dobro je za sad, vidjećemo.“

-   „Nego da te pitam.“

-   „Pitajte.“ Već mi smrducka kuda ovo ide.

-   „Tvoje ime, Saša.“

-   „Šta s njim?“ Postajem defanzivan.

-   „Je'l to nešto skraćeno ili..?“

-   „Ništa skraćeno, na ličnoj piše Saša. Dobio sam ime po čovjeku koji je spasio život mom ocu.“

-   „Dakle ti si…“

-   „Pitate me za naciju, religiju ili oboje?“

-   „Pitam te ako bude svadbe, hoće li ona biti šerijatska ili crkvena.“

-   „Nisam religiozan, neće biti crkvi ni džamija.“

Stari otpija piće do kraja, spušta čašu na stol i skenira me pogledom. Ja kao da toga nisam svjestan, gledam po zidovima njegove slike u svečanim generalskim uniformama, oružje uramljeno iznad komode sa TV-om, ordene okačene tik iznad fotografije na kojoj drži svoju kćer u naručju, gledam vjerske knjige na policama i u onoj istoj komodi iz koje je izvadio viski, gledam veliku sliku ispred Begove džamije, sliku na kojoj su on i njegova supruga, ona pokrivena maramom, on u ruci drži svetu knjigu, oboje nasmijani i mladi kao što smo Anja i ja danas.

Vraćam pogled na njega, ježi me njegova grimasa pa iz džepa vadim kutiju i palim cigaretu. Anja ulazi u sobu, zastaje, vidim na perfieriji svog pogleda kojeg držim na licu njenog oca kako me gleda, kako oklijevajući korača prema nama i spušta na stol šoljice kafe, pa žurnim korakom bježi iz dnevne sobe da se kojim slučajem ne zadesi tu kad krenu riječi. Njen otac mijenja izraz lica, nije to više nadmoćna vojnička staloženost, spušta obrve, ugao usana mu se izvlači na jednu stranu i gleda me jednim od onih osmijeha kojima se gleda neprijatelj pred borbu. Ja otkopčavam ono dugme koje me neopisivo guši, stresem sa sebe prašinu smušenosti i stida, ispravim ramena i zauzmem stav muškarca. Sve ili ništa, ovaj put.

Bez ikakve maske na licu, bez straha ili želje da mu se dopadnem, srkao sam svoju kafu i uživao u ćutanju. Ljudi često kažu kako su im te tišine neprijatne, a ja u njima nalazim mir i tek tad mogu jasno fokusirati misli na vlastiti svijet. Ispušili smo svoje cigarete, popili svoja pića i više ni riječ nismo rekli. Stari je ustao, sa rukama na leđima zaobišao stol kao što vojni general obilazi oko vojnika koji je nešto skrivio, stao par koraka od mene i čekao da i ja  ustanem.

Kada sam to uradio, on je pružio ruku. Ja sam pružio svoju, rukovali smo se. Sve što je rekao bilo je: „sad možeš ići.“ Pogledao sam prema vratima koja su vodila u kuhinju, odmjerio ga pogledom čekajući da mi dozvoli da se pozdravim sa Anjom i njegovom suprugom ali je njegov ledeni izraz lica ostao isti.

Napustio sam stan ne pokazavši ni gram potrešenosti, ne okrenuvši se za zalupljenim vratima, ne misleći na Anju i njenu savršenu porodicu u njihovom savršenom domu. Sišao sam niz stepenice najbrže što sam mogao, upalio auto i odvezao ga u jednu od onih samouslužnih autopraonica. Zavrnuo sam rukave košulje, uzeo crijevo u ruke i prao auto dobrih pola sata. Otvorio sam sva četiri vrata i gepek, prebrisao svaki centimetar iznutra, zatvorio vrata, suhom krpom ga posušio a zatim otišao do benzinske pumpe, natočio pun rezervoar goriva, kupio dva-tri mirisa za auto, jedan okačio sa unutrašnjeg ogledala a drugo ubacio u pretinac, pustio muziku i obišao krug Sarajevom.

Bilo je već jedanaest kada sam klizio prema Principovom mostu, neki me vrag nažuljao pa skrenuo desno, ostavio auto tamo na parkingu iza At Mejdana, prošetao i pješke prešao Principov most. Ušao sam u čaršiju kao u vlastiti dom, osjetio poznate pločnike pod stopalima i kroz gužvu i buku sve većeg broja turista, probio se do Begove džamije.

Stajao sam u haremu kraj česme, gledao gore u munaru i razmišljao o tome kako ljudima život lako udari u glavu. Gledao sam vjernike posvećene svojoj molitvi pa iz džepa opet izvukao cigaretu i zapalio. Pomjerio sam se u sami ćošak harema, naslonio leđa na kameni zid i makar pola sata posmatrao te ljude. Misli me nisu umarale, nisam pokušavao razumjeti ni Anjinog oca, ni mog oca, niti bilo kojeg drugog čovjeka kojem su ratne godine prošle kroz krv. Nije me bilo briga za njihove žrtve niti za godine koje su ostavili u rovovima boreći se jedni protiv drugih, ni sami ne znajući za šta – u tome nisam vidio ništa sveto. Moja je svetinja bila ljubav, Anjin osmijeh, godine koje smo jedno drugom obećali i godine koje nam žele oduzeti – i vječito pitanje, mogu li oni to razumjeti?

Vraćao sam se prema autu, bila je ponoć. Nije bilo propuštenih poziva, nije bilo poruka niti tragova da me Anja pokušala pronaći. A opet, ni ja nisam nazvao nju. Sklonio sam se u park At Mejdana, sjeo na klupu i pozvao njen broj bez jedne jedine ideje šta ću reći ako se javi. Zvonilo je tridesetak sekundi bez odgovora, veza se zatim prekinula. Nisam pokušavao ponovo. Postalo je hladno, gurnuo sam telefon u džep i upalio auto. Spustio sam se Sarajevom slušajući neki stari jazz i došao u svoju mahalu. Pred zgradom me čekalo moje parking mjesto.

Parkirao sam, krenuo prema ulaznim vratima kada sam čuo zvuk padanja ptičijeg govna na haubu auta.

writing

gue mulai nulis sejak awal kuliah dan baru beneran serius blogging sekitar 10 bulan yang lalu. Sebelum ini, gue punya blog polarissky yang mempertemukan gue sama @purpleblueandmint , mbak-mbak INFJ yang kalemnya minta ampun. Sama kayak @martabakkeju yang awalnya ngobrol di tumblr doang terus ketemu di dunia nyata. Si Lala kenal gue pas dia masih di Kendari terus kami berdua meet up pas Lala ambil master di Teknik Informatika ITS.

Habis itu, polarissky gue ganti namanya jadi littleschwan. Dan gue belum serius blogging soalnya littleschwan itu emang ditujukan buat ngelatih pola pikir gue aja. Littleschwan ini gue hapus gara-gara followernya terlalu banyak meanwhile gue belum ngerasa siap untuk bertanggung jawab atas tulisan-tulisan gue.

Nah, karena gue emang dasarnya suka nulis, gue nggak tahan buat nggak punya blog. Akhirnya gue bikin tumblr baru lagi dengan nama littleschwan yang endingnya gue ganti lagi pake nama deamahfudz biar tumblr gue ga anonim. Sebenernya, gue itu lebih suka anonim. Tapi karena apa yang gue tulis disini dibaca banyak orang, akhirnya gue pake nama sendiri sebagai bentuk tanggung jawab gue atas segala hal yang gue tulis di sini. Habis lebaran lalu, blog ini sempet agak heboh gara-gara gue ngejawab ask temen gue soal “Kafir”. Followernya naik drastis banget. Hampir gue hapus lagi tapi gue dapet nasihat dari @purpleblueandmint . Jadi yaudah gue pasrah. Mungkin udah takdir tumblr ini dibaca banyak orang -.-

Banyak yang nanya, apakah gue ga pengen nerbitin buku?

ada juga yang nanya,

ga pengen buka kelas nulis buat ngajarin gimana nulis dengan runtut dan enak dibaca?

perkara nerbitin buku, dari dulu sebenernya gue pengen tapi gue belum berani karena gue dulu ngerasa belum bisa berdamai dengan pikiran-pikiran gue. Yang perlu diinget oleh penulis bahwa buku yang dia tulis akan dibaca orang lain dan mungkin saja bakal mempengaruhi pikiran pembaca. Maka di awal proses menulis, yang pertama harus dibangun justeru rasa tanggung jawab terhadap apa yang kita tulis. Semua orang memang berhak mengutarakan opini dalam bentuk buku atau tulisan tapi suatu saat kita akan dimintai pertanggung jawaban atas segala opini yang kita tulis. Gue teringat nasihat ustadz Cholis Akbar di Suara Hidayatullah tentang Fiqih Jurnalistik bahwa dalam penyampaian opini dan berita, kita tidak boleh sekedar menyampaikan berita atau opini tersebut dengan mentah tanpa strategi sama sekali. Harus ada upaya untuk menganalisa bagaimana reaksi ummat atas hal-hal yang kita sampaikan hingga kita bisa menyampaikan kabar atau opini dengan cara yang baik dan menggiring ummat pada kebaikan. Maka buat gue, nulis buku itu bukan cita-cita yang gue kejar dalam waktu singkat. Butuh waktu untuk berlatih mengendalikan ego dan menyampaikan sesuatu dengan cara yang baik.

Masalah kelas menulis, ah gue rasa sudah banyak penulis yang mumpuni buka kelas menulis. Lagipula, tulisan gue itu sebenernya banyak yang misleading lho dalam artian gue nyampein A dengan tambahan B tapi yang ditangkep pembaca malah B nya :p

Menulis itu bukan sekedar perkara diksi atau alur. Sebab dalam membentuk gaya bahasa dan alur penyampaian, setiap orang punya prosesnya sendiri. Dan setiap penulis, punya ciri khasnya masing-masing.

Latihan menulis memang bisa membantu tapi inti dari belajar menulis bukan itu. Menulis itu tentang bagaimana kita menyampaikan perspektif kita sendiri dengan tetap menghargai perspektif orang lain. Dulu pas kuliah, guesempat gabung sebentar di ITJ (Indonesia Tanpa JIL). Pada masa itu, gue banyak nulis counter opini untuk JIL secara emosional. Gue bilang emosional karena tulisan gue ga pake mikir dan langsung counter opini dengan argumen “pokoknya kamu salah dan kamu nggak boleh gitu”. 

Setelah itu, gue vakum nulis tentang liberalisme dan sekularisme karena gue ngerasa apa yang gue tulis hanya pemaksaan perspektif gue sendiri tanpa menghargai perspektif orang lain. It doesn’t mean gue setuju atau nganggep tafsir Al Qur’an dengan cara orang Liberal itu benar. Menghargai di sini dalam artian gue nggak boleh menulis opini secara emosional, berdasarkan asumsi sendiri dan ilmu gotak gatik gatuk. 

Dalam menulis argumen, kita harus berani total mencari referensi. Meskipun tulisan kita ga sampe level akademisi seperti Ustadz Adian Husaini, ustadz Hamid Fahmy Zarkasyi atau Syed Naquib Al Attas. Tapi minimal jangan pakai persepsi sendiri dan langsung mengatakan pemikiran orang lain salah. Perdalamlah referensi biar kita bisa mengupas lebih dalam ide seseorang hingga kita tahu di titik mana pikiran kita sama serta di titik mana pemikiran kita mulai berbeda. Dari situ kita bisa mulai mengcounter dengan cara yang baik.

Banyak yang bilang bahwa sekarang ini adalah era teknologi informasi yang paradoks dimana keran informasi semakin terbuka lebar namun kita menjadi semakin bodoh. Buat gue, teknologi itu alat. Cara hidup manusia memang bisa berubah karena teknologi tapi bukan berarti teknologi bisa mengendalikan kita. Kita harus stop blaming ke teknologi karena teknologi cuma benda mati. Fenomena paradoks di era teknologi informasi hari ini adalah kesalahan kita yang terlalu terpaku dengan media sosial sehingga kita lupa mengasah perspektif kita lebih mendalam.

Gue aktif di medsos. Ngecek instagram, twitter dan medium tiap pagi buat tau perkembangan yang terjadi. Gue juga nyisihin budget buat nonton film untuk mengetahui bagaimana imajinasi khalayak tentang dunia. Tapi gimanapun, kita nggak boleh terjebak di situ saja.

Kita perlu membaca buku yang kata orang lain ‘berat’. Dulu gue nggak sanggup baca buku shirah nabawinya Syaikh Shafiyurrahman Al Mubarakfury. Tapi pas gue nyoba menaklukkan buku itu, gue jadi pengen nyari yang lain sampe gue ketemu karya Buya Hamka, Muhammad Natsir, Syaikh Qardhawiy, Sayyid Qutub, Said Hawwa, Tariq Ramadhan, Syed Naquib Al Attas, Hamid Fahmy Zarkasyi, Wan Mohd Nor Wan Daud, Walter Isaacson, Karen Armstrong, dan lain-lain.

Membaca buku-buku yang demikian wajib sebagai seorang muslim agar kita bisa meringankan tugas para ulama. Kadang gue ngerasa kasihan sama ulama ketika ada orang yang berkomentar:

“Ah pembahasannya terlalu berat untuk orang awam”

apakah selamanya kita akan berkata demikian? Kapan kita beranjak dan merubah bataskeawaman? anggaplah bila yang disebut awam hari ini adalah orang yang belum bisa baca tulis huruf hijaiyah, mestinya beberapa tahun lagi, batas awam harus bergeser sehingga definisi orang awam adalah orang-orang yang minimal tahu dasar-dasar ilmu fiqih.

Dalam proses membaca, kita pasti bakal bertemu dengan teori atau opini yang tidak sesuai dengan pandangan kita. Contoh kecil aja opini tentang Rohingya. Ada yang bilang bahwa ini bukan konflik agama, opini tersebut kemudian beradu langsung dengan opini yang mengatakan bahwa rohingya adalah konflik agama.

Di ask, ada yang nanya gimana sikap gue tentang opini yang dibentuk dalam konflik rohingya dan apa yang bisa dilakukan selain aksi dan menyumbang uang.

Bagi gue, mau berpendapat itu konflik agama atau bukan, asal kesimpulan tersebut disimpulkan dari informasi yang valid, gue bakal hargain. Karena dalam hal ini, kita punya keterbatasan. Bisa jadi dua kubu itu punya informasi yang valid namun kurang menyeluruh sehingga kesimpulan yang didapat berbeda.

Konflik agama atau bukan, yang terpenting hari ini adalah gerak cepat untuk memberi bantuan. 

Apa yang bisa kita lakukan selain aksi dan ngasih sumbangan mungkin salah satunya adalah mendidik diri biar tidak emosional memproses informasi. Mungkin kita bisa mengumpulkan data tentang berita dan foto mana saja yang hoax dan fakta. Ini penting banget untuk mencegah kemungkinan konflik yang lebih besar.

Jangan sampai juga kita dikenal sebagai ummat yang emosional dan tidak bisa dipercaya karena informasi yang kita sampaikan berasal dari hoax padahal para ulama di era sahabat dan tabi’in terkenal valid informasinya karena adanya sanad.

Kita nggak bisa membenci opini orang lain. Yang bisa kita lalukan adalah mengkritik dengan cara yang santun dan berbekal informasi yang valid. Hal ini tentunya nggak bisa kita lakukan bila kita masih menganggap bahwa menulis itu cuma perkara diksi dan alur.

Anyway,

Pramoedya Ananta Toer dan Buya Hamka sangat sering berselisih tapi mereka berdua tetap santun saat bertemu. Muhammad Natsir dan Bung Karno pun sering adu argumentasi di harian Panji Masyarakat dengan tulisan yang santun dan dalam.

Semacam kemunduran ketika gue ngelihat twitwar perkara rohingya dari generasi 150 karakter seperti kita yang sering emosional dan berbekal foto hoax. Gue ga bermaksud mengecilkan semangat dalam membahas kasus rohingya. Hanya saja, kita perlu mengubah tradisi literasi kita. Agar sebelum menulis sesuatu, kita sudah terbiasa menundukkan ego kita sekalipun ego tersebut mengarahkan kita ke arah yang benar

Selamat menulis. Selamat berlatih. Sorry panjaang banget tulisannya.

A volte si pensa che il proprio dolore sia esclusivo. Nessuno può stare male come stiamo noi, la tua famiglia. Nessuno.

Poi domenica mi scrive un tuo collega. Ti ha scritto una lettera bellissima e mi ha detto “te l'ho fatta leggere per farti capire quanto tuo papà manchi anche a me”. Circa una settimana fa ha telefonato Walter, ha chiesto a mamma se poteva dargli un qualcosa, un oggetto che tu portavi sempre con te.

Sono “piccole” cose. Che vanno aggiunte alle lacrime che ho visto il giorno che te ne sei andato. Persone devastate dal dolore. Amici di una vita. E mi sono resa conto che il dolore per una perdita non è di nessuno. Che al tuo migliore amico probabilmente manchi tanto da fargli mancare il fiato. Che quell'amico che per 30 anni ha fatto le vacanze con te, oggi magari un po’ si sente perso. E questo mi fa sentire meno sola, ma allo stesso tempo mi conferma quanto tu fossi speciale e questo rende tutto più doloroso.

Ah pa’, oggi al lavoro ho fatto un'attività per cui ero tanto in ansia. Stamattina come una bambina piccola ho guardato la tua foto e ti ho detto “speriamo che vada tutto bene”. Ed è andato tutto bene. Non è merito tuo, lo so.

Però grazie.