achterlijk

Ben ik te gek of juist niet gek genoeg?

“Je kunt je gedachten zelf veranderen. Alleen mensen die stemmen horen kunnen dat niet, omdat die het letterlijk horen, maar jij- jij zou gewoon in staat moeten zijn om je gedachten te veranderen, dat kan iedereen, en over stemmen heb ik je niet horen klagen-" 

Ze zijn niet heel blij dat een jaar lang pillen slikken en therapieën volgen nog maar minimale vruchten heeft afgeworpen. Met een stickertje Borderline mochten ze het niet oplossen en inderdaad, schizofreen ben ik ook niet. Maar toch is het herkennen en veranderen van foutjes in mijn hersenen me teveel gevraagd. Want als ik mezelf probeer te kalmeren nadat ik mezelf de grond in hebt gepraat, komt de negatieve hersenhelft daarop heus wel met een weerwoord. Geloof je dat nou zelf?

Het zijn geen stemmen, het zijn gedachten. Ik hoor ze niet, ik denk ze, ik zie ze- ik denk altijd vrij beeldend, dus dat is niets bijzonders. Maar veranderen kan ik ze niet. Net zoals ik mezelf niet wijs kan maken dat mijn spijkerjasje groen zou zijn of de verpakking van een pakje Tucjes blauw. Het zijn leugens, in mijn ogen. Ik, leuk? Een leugen. Getalenteerd? Leugen. Kna- Jezus, die laat ik je niet eens afmaken. Leugen, en niet zo'n beetje ook. 

Maar is ‘verkeerd gedrag’ niet kunnen veranderen, niet simpelweg de definitie van gekte? Het telkens, en telkens, en telkens blijven doen, zonder enige verandering? Ik ben niet achterlijk. Ik heb een IQ van godverdomme 123. Achterlijk is het enige wat ik niet ben.