Vulkaan

flickr

Santiaguito nocturna by Diego Rizzo
Via Flickr:
Una de las fotos del volcán Santiaguito que logré el año pasado desde el volcán Santa María; como que ya es hora de regresar y ver el cráter que debido a las erupciones fuertes que ha hecho el Santiaguito ahora tiene unos 150 metros de profundidad! #Volcanes #Guatemala #Santiaguito #erupción #volcano #vulkan #eruption #adventure

over De Acatenango, Overvallen worden, De Pacaya en Marshmallows roosteren...

070511 - 080511

Het was een bewogen weekend!

We zouden allemaal samen de Acatenango gaan beklimmen. Dit is een vulkaan ergens in Guatemala. 2 Dagen zou deze tocht duren.
We werden voorbereid door onze touroperator. Warme slaapzak, warme jas, fleece broek, fleece trui, tent, eten… Alles erop en eraan.
We zouden tot de top klimmen. 3500 Meter hoogte! Het zou er dus koud worden.

We stapten het busje in, naar de Acatenango en de sfeer zat er al goed in. We zaten in een groep van 10, 11 met de gids erbij en dan nog 2 politieagenten. De ene had witte nikes aan, wat een grappig zicht was. Wij, met stapschoenen, staken daar dus nogal tegen af.

Aangekomen aan de Acatenango, doemde de vulkaan met zijn dubbele piek op.

We begonnen de tocht.

Tot er plots een mannetje naar beneden aan het lopen was.. Vreemd, dacht ik zo. Iemand die van een vulkaan loopt! De gids zei dat dat wel gemakkelijker was dan naar boven lopen.

De man kwam buiten adem toe bij ons en zei dat ze net overvallen waren door vier mannen met uzi’s, pistolen…
Oei…

En nu… Even erna kwam er nog een koppel ook naar beneden gelopen, schijnbaar meer aangedaan van het gebeuren.
Wat was er nu net gebeurd?

Er waren drie toeristen die, net als ons, een uitje naar de Acatenango hadden geregeld. Zij hadden een plaatselijke gids (met pistool) en normaal ook twee politiemannen. Die zijn echter niet komen opdagen… Ze hadden zich ziek gemeld, die ochtend.
Op het punt waar de drie ongelukkigen zouden eten, werden ze plots benaderd door de vier overvallers.
Ze geboden hen hun camera’s, gsms en geld af te geven… Dit deden ze ook, tot wanneer de gids zijn pistool trok en er een ‘shoot-out’ kwam. Een viertal kogels werden gelost en de gids werd geraakt in zijn been. Het ene been erin, langs de andere kant eruit, om dan te eindigen in zijn ander been.
Hij gebood de toeristen te lopen, wat ze dan ook deden. Ook vroeg hij aan de overvallers of ze eventueel nog iemand kunnen bellen voor hem, want zijn gsm was ook gestolen. Dat deden ze niet.

Op dat moment was onze gids een beetje in paniek. We kwamen samen om te beslissen of we verder zouden gaan of niet…
Twee wouden zeker door gaan, twee helemaal niet en de rest wist het niet zo goed…

De twee politiemannen die mee met ons waren, begonnen onmiddellijk om te roepen in hun walkie-talkie, maar het duurde toch nog meer dan een half uur, voordat ze de vulkaan op gingen, op zoek naar de arme gids…
Intussen was de plaatselijke grondbezitter aangekomen en vroeg wat er aan de hand was, waarop hij samen met de politie op zoek gingen naar de gids.

Even later kwamen er nog een vijftal mannen met machete naar ons toegestapt om snel polshoogte te nemen. Ook zij snelden naar boven…

Dit zou wel even kunnen duren, dachten we. Het was al twee uur stappen naar het punt waar de gids lach…
We bespraken of we verder zouden gaan of niet.
De ene die zeker verder wou zei dat we toch voor iets twee agenten mee hadden. Dit werd dan nog versterkt door een plaatselijke boer die zei dat hij in al die jaren nog nooit een groep heeft weten overvallen worden waar politie bij was…
Ook vertrouwde hij ons toe dat hij vrijdag een viertal mannen met geweren naar boven had zien gaan… De overvallers dus…

Verrassend genoeg waren de politiemannen na een uur al terug!
Dit kwam doordat er een groep Russische onderzoekers, ook met een plaatselijke gids, al die ochtend vroeg, op de vulkaan waren geklommen. Ze hoorden geweerschoten en gingen gaan kijken. Ze vonden de gids, sjorden een draagberrie en brachten hem mee naar beneden. Een bonte groep mannen, tussen 25 en 65 jaar, allen met verwarde baarden, slechts één iemand die een beetje Engels kon, al twee jaar op tocht in Alaska, Amerika, Latijns Amerika… Om iets te onderzoeken.

Als de gids weg gevoerd was, gingen de Russen ook door. De ene op blote voeten. ze stapten gewoon de baan op (wat niet zo een normaal gegeven is, midden in de bergen.. Meestal neem je een bus…)

Grappig :)

Onze gids zei dat de lokale bevolking hoogstwaarschijnlijk wel de rekening zouden verheffen met de overvallers. De vorige keer, zo vertelde hij, hebben ze een dief in een put gesmeten, benzine over gegoten en in brand gestoken…

Dan besloot de gids dat we wel nog de Pacaya konden beklimmen die dag, een andere vulkaan, minder hoog. Anders zouden we gewoon al ons geld kwijt geweest zijn, dat we aan het agentschap hadden betaald…

We vertrokken, maar dit was niets te vergelijken met de Acotenango: veel minder hoog, veel toeristischer…
Op anderhalf uur stonden we al boven.
Ze gebruiken de vulkaan daartegenover als energiebron: ze gebruiken de warmte van de vulkaan, en het water vanuit een krater van de vulkaan (dat een groot meer vormt), en daar maken ze dan energie mee…

Deze vulkaan heeft vorig jaar in mei geerupteerd!
Dat was wel spectaculair…
Je zag dat de bomen soms nog wat zwart waren, maar toch waren er vele bomen die reeds nieuwe bladeren hadden.
Ook was het een vreemd zicht om een kleine krater te zien die helemaal zwart is, maar op de rand, al weer wat groen groeit…

We stelden ons tentjes op en trokken het gestolde lava veld in.
Stenen zijn nog steeds warm, uit krochten komt warme lucht…
Zo warm dat we er marshmallows boven roosterden. Op een kleine 30 seconden waren ze al goudbruin!

De gids zei dat de vulkaan normaal volgend jaar weer zal erupteren. Hij voelt nu al het verschil met een paar maand geleden, waar je vijf minuten moest wachten op de marshmallows…

We zagen de zonsondergang op de vulkaan… Prachtig…

’s Avonds hadden we nog een kampvuurtje bij onze tenten.

Zo zat onze trip op de vulkaan er alweer op…

Op 20 minuten stonden we beneden, waar de bus ons alweer stond op te wachten, zo ook weer de kinderen… Ze bedelden om eten, dus gaf ik de rest van mijn brood nog aan hen…

Wat een ervaringen. Gelukkig zonder kleerscheuren er weer vanaf gebracht!

Groeten!

(Ik post nog meerdere foto’s)

youtube
10

Toen we Pucón binnenkwamen vroegen we gelijk aan de Argentijnen die ons een lift gaven of ze echt het gevoel hadden in het buitenland te zijn. Voor ons was er op het eerste gezicht niet heel veel anders maar voor hen was het een hele vreemde wereld. De auto’s, architectuur en straten zijn heel anders dan in Argentinië en de mensen hebben een donkerdere huidskleur. Ook spreken ze met een vreemd accent, praten ze supersnel en gebruiken ze meer het “echte” Spaans in plaats van het Argentijnse dialect.

Chili is over het algemeen wat moderner dan Argentinië. In Puerto Natales zagen we dat al maar in Pucón wordt dat echt goed duidelijk. De supermarkt lijkt wel een Albert Heyn! De hygiënenorm ligt een stuk hoger, de slager heeft zelfs een mondkapje op. Dit in tegenstelling tot de slager in Argentinië die de dweil van de schoonmaker verving op zijn snijplank, zonder dit achteraf schoon te maken. Het asfalt ligt er mooi bij, de service in restaurants is goed, geld pinnen is gratis en geen limiet van 100 euro per dag, je ziet mensen met iPhones en af en toe zelfs een HD-tv!

Doordat we in een vulkanisch gebied zitten zijn er veel natuurlijke warmwaterbronnen. Alle toeristenbureaus bieden aan om deze ’s nachts te bezoeken maar we proberen de massa te ontlopen door dit overdag op eigen houtje te doen. Verkeerde keuze misschien want ook al is het erg rustig, als het bijna 30 graden is en de zon schijnt volop is het minder lekker in een bad van 40 graden. Helemaal gaargekookt verlaten we na drie uur het terrein en besluiten we dat we dit ooit maar is over moeten doen in de winter.

Vanaf waar dan ook in de stad zie je de grote Villarricavulkaan met de besneeuwde top. Het is een actieve vulkaan en dat is goed te zien aan de rook die uit de krater komt. De laatste uitbarsting is van 1984 en om ongelukken te voorkomen hebben ze een alarmsysteem afgesproken dat overal te horen is. Dat wordt alleen ook gebruikt voor ieder ander wissewasje in het dorp. Zo betekent één alarm dat er een auto-ongeluk is (drie keer gehoord), twee dat er ergens brand is en bij vijf barst de vulkaan uit. De betekenis van drie en vier weten we niet meer. Aangezien onze benen weer genoeg waren uitgerust en we toe waren aan een nieuwe uitdaging besloten we naar de top van de vulkaan te klimmen.

Via een organisatie boekten we onze tour en met de tip om voldoende eten (chocola en bananen) mee te nemen moesten we de volgende dag om half zeven klaar staan. Ietwat slaperig maar goed voorbereid vertrokken we naar het beginpunt. We kregen een outfit + rugzak inclusief inhoud om het einddoel, de top van de vulkaan, te bereiken. Samen met nog zeven andere avonturiers en vier gidsen stapten we een busje in richting het eerste deel van de trekking. Je kon er vanaf hier voor kiezen met een skilift naar het tweede deel te gaan maar nog vol energie koos de hele groep ervoor om dit steile stuk recht omhoog te gaan lopen. Een goede opwarmer met een aardig tempo, onze kuiten stonden gelijk strakgespannen, dit beloofde wat voor de rest van de dag!

Na een pittige klim met weinig mogelijkheid tot uitrusten kwamen we aan bij de gletsjer. Wow! Moeten we die oversteken? Ja dus, speciale ijsschoenen en een prikstok werden uit de rugzakken getoverd en we waren er klaar voor. Na een korte uitleg stapten we onwennig het ijs op maar als snel merk je dat je voldoende grip hebt als je je maar goed genoeg concentreert op je stappen. Na twee uur weet je niet beter en staken we met speels gemak de gletsjer over.

Als je het rook uit de krater dichtbij ziet komen dan weet je dat het niet ver meer kan zijn. Het laatste stuk afzien over wat rotsen en dan is dat ook het eindpunt bereikt, fantastisch mooi! Met een stevige omhelzing en een zoen van de gidsen voel je je toch wel een beetje trots. Wat een uitzicht en wat een bizar gevoel om van zo dichtbij de krater te zien en vooral te ruiken. Pffff, deze lucht kan echt niet goed voor je zijn maar op zo'n moment wil je toch zo dicht mogelijk bij de krater komen. De condities van de vulkaan waren goed vandaag dus we kregen dertig minuten de tijd om te genieten.

De terugweg was voor de meesten een stuk makkelijker en sneller. Met een billensleetje roetsjden we de gletsjer af naar beneden. Youri sjeesde met volle vaart naar beneden waar hij net op tijd kon remmen voor Ivanka die met een slakkentempo naar beneden kroop. De laatste kilometers mochten we onze natte pakken uit en renden we naar beneden! Met een applaus van onze gidsen stapten we het busje terug in naar Pucón waar we bij zonsondergang aan het meer ons achtjarige samenzijn vierden.

20 maart. Topattractie Pompeii weer open na restauratie

Een fresco in de villa

De Villa der Mysteriën, een van de topattracties van de Romeinse ruïnestad Pompeii in het zuiden van Italië, is na twee jaar werk weer open voor het publiek. Het is het grootste gebouw dat is blootgelegd in Pompeii, de stad die in 79 na Christus door een uitbarsting van de vulkaan Vesuvius werd vernietigd en verdween onder een dikke laag vulkanisch afval. De overblijfselen van de stad zijn vanaf de 18e eeuw langzaam opgegraven.

De Villa der Mysterieën is een villa waarin afbeeldingen van de god Bacchus te bewonderen zijn. De villa lag even buiten de stad, en bleef relatief onbeschadigd door de vulkaanuitbarsting. De naam van de villa is een uiting van de onduidelijkheid die er onder kenners heerst omtrent de betekenis van de goed bewaard gebleven en in de afgelopen twee jaar gerestaureerde fresco’s: volgens een theorie gaat het om initiatierituelen, bijvoorbeeld voor een huwelijk.

Pompeii is, ondanks zijn gewelddadige en tragische ondergang, of juist dankzij deze gebeurtenis, een van de beroemdste steden van de Klassieke Oudheid. Door de meters vulkanische as die over de stad en het nabijgelegen Herculaneum werden uitgestort werd veel ervan behouden voor toekomstige geïnteresseerden. De stad kende ten tijde van de uitbarsting zo’n 11.000 inwoners, waarvan er velen werden verrast en door de hitte en het stof omkwamen. Hun lichamen vergingen, maar er ontstonden holtes in de gestolde lava. Van deze holtes zijn afgietsels gemaakt, waardoor je nu precies kan zien in welke houding zij gestorven zijn. Een zeer aangrijpend gezicht.

Vele Pompeiianen hebben een poging gewaagd om het natuurgeweld te ontvluchten. Onder hen bevond zich de schrijver en filosoof Plinius Maior, of Plinius de Oudere. Zijn hachelijke avonturen om te ontsnappen aan de aswolk, de aardbevingen en – verschuivingen en de verwoestende vlammenzee zijn door zijn neef Plinius de Jongere, de bekende Romeinse schrijver en bestuurder, zeer gedetailleerd opgeschreven: Plinius Minor heeft, via geschiedschrijver Tacitus en enkele ooggetuigen, de precieze gebeurtenissen rond de natuurramp opgeschreven en aan het nageslacht overgeleverd.

Plinius de Jongere was een ambitieuze en breedsprakige man, en zijn oom, die stierf tijdens een volgens zijn neef dappere en heldhaftige vluchtpoging, komt er in de beschrijving van zijn neef, die zelf dus geen ooggetuige was en het ook niet van zijn oom zelf gehoord heeft, misschien wel erg goed vanaf. Feit is wel dat we via de twee Pliniussen én de unieke archeologische en geologische overblijfselen van de stad en de wijde omgeving met uitzonderlijk grote zekerheid kunnen zeggen wat er op die rampzalige 24 augustus 79 gebeurde. 

Voor een historicus als ikzelf biedt het verhaal van de Oudere en Jongere Plinius ook een mooie les: aan oom Plinius wordt de volgende uitspraak toegeschreven: “Ware roem schuilt in het doen van wat het opschrijven waard is, en het opschrijven van wat het lezen waard is […].” Voor iemand die niet met vulkaanuitbarstingen wordt geconfronteerd, of überhaupt meer een denker dan een doener is, biedt de uitspraak van de held Plinius troost: ook de geschiedschrijver (let wel: dat is Plinius de Jongere zélf, die zijn oom citeert!) kan veel roem ten deel vallen. Overigens bewees Plinius de Oudere zijn grote verstand middels een andere beroemde uitspraak: van hem is de (verkorte) uitspraak ‘in vino veritas’,  oftewel de wijsheid dat dronken mensen de waarheid vertellen.

over Vulkanen, Hobby's en Privilege ...

160211

Plots hoorden we een gedempt gedonder. Het leek wel iets groot dat viel… Mijn lerares keek verschrikt op en spitste haar oren.

Het lijkt wel een of ander goedkoop romannetje, maar dat is het niet.
Ik vroeg haar waarom ze zo verschrikt keek.
‘El Vulcano’ zei ze. De vulkaan dus… Het is zo dat Antigua naast 2 grote vulkanen ligt (de vulkaan 'Agua’ en de vulkaan 'Pacaya’). Pacaya is nog actief. Vorig jaar bijvoorbeeld heeft die nog gespuwd!
Dat is vooral faliekant voor de kleine bergdorpjes op de vulkaan. Die worden dan weggevaagd door de lava of storten in door de schokken.

Antigua zelf wordt alleen maar geteisterd door as en stof, als de wind verkeerd zit.
Toch zag ik dat de vulkaan een punt van angst is bij de mensen omdat die zo onvoorspelbaar is.
Ik vroeg of er geen mensen waren die dat allemaal meten, en dat je dat dan in kranten en nieuwsberichten zien of op de radio zo horen. Dat is wel zo, maar toch blijft het iets onvoorspelbaars.

Zo haalde ze aan dat er vorig jaar nog een groep wetenschappers is omgekomen die dachten dat de vulkaan rustig was. Die hadden dan zelf apparatuur en zo meer.

Het is wel een ervaring om eens vulkaangedonder te horen. Maar verder dan dat is er niets gebeurd. Wij in België kunnen ons dat niet voorstellen :D.

Even later was ik ronduit aan het vertellen (zoveel mogelijk in het Spaans) welke hobby’s ik allemaal al beoefend had. Plots besefte ik me dat ik echt wel van geluk mocht spreken dat ik in het 'rijke westen’ ben geboren!
Als ik denk aan de kinderen die ik zie rondom mij, die vaak op straat moeten gaan leuren of dingen verkopen…
Ik wil helemaal niet overkomen als de persoon die zegt aan het 'rijke westen’: 'Zie eens, jullie hebben het zo goed!’, maar toch word ik daar elke dag toch wel even mee geconfronteerd.
En misschien het ergste van al is dat ik dan nog daar niet eens de hele impact van inzie. Het blijft toch een beetje 'ver van mijn bed’…
Vreemd…

Uiteindelijk was ik de o-zo-eenvoudige structuur van ons onderwijssysteem aan het proberen uitleggen in het Spaans (dat lukt al niet in het Nederlands :p). Mijn lerares (45 jaar en weer aan het studeren) haalde dan ook weer het verschil aan omdat ik plots weer dacht aan het feit dat het heel vreemd moet klinken dat er jongeren naar school gaan en zo maar even gaan 'shoppen’. Lukt het het ene jaar niet in die richting, dan maar de andere (waarmee ik niet zeg dat je soms de verkeerde keuze kan maken.) Maar studeren in Guatemala, of verder studeren, is echt een privilege.

Zo, ik heb weer genoeg verschillen aangehaald voor vandaag :).

Voorts is alles hier nog dik in orde en kan ik me elke dag weer laten verwonderen.

Is Nice! :D

Adios!

vimeo

We sliepen 1000 meter van een vulkaan die aan het uitbarsten was. Wat?!?!?