Vulkaan

youtube

De vulkaanuitbarsting op IJsland had me vorig jaar een weekendje weg door de neus geboord, maar het levert wel erg mooie beelden op. Vooral als je inzoomt op de aswolken en beelden in spiegeling naast elkaar zet, levert het een continue stroom van gezichten op, die je in de wolken herkent. ‘Volcano No: 4′ van Finnbogi Petursson.

(via Piet Mondriaan)

over De Acatenango, Overvallen worden, De Pacaya en Marshmallows roosteren...

070511 - 080511

Het was een bewogen weekend!

We zouden allemaal samen de Acatenango gaan beklimmen. Dit is een vulkaan ergens in Guatemala. 2 Dagen zou deze tocht duren.
We werden voorbereid door onze touroperator. Warme slaapzak, warme jas, fleece broek, fleece trui, tent, eten… Alles erop en eraan.
We zouden tot de top klimmen. 3500 Meter hoogte! Het zou er dus koud worden.

We stapten het busje in, naar de Acatenango en de sfeer zat er al goed in. We zaten in een groep van 10, 11 met de gids erbij en dan nog 2 politieagenten. De ene had witte nikes aan, wat een grappig zicht was. Wij, met stapschoenen, staken daar dus nogal tegen af.

Aangekomen aan de Acatenango, doemde de vulkaan met zijn dubbele piek op.

We begonnen de tocht.

Tot er plots een mannetje naar beneden aan het lopen was.. Vreemd, dacht ik zo. Iemand die van een vulkaan loopt! De gids zei dat dat wel gemakkelijker was dan naar boven lopen.

De man kwam buiten adem toe bij ons en zei dat ze net overvallen waren door vier mannen met uzi’s, pistolen…
Oei…

En nu… Even erna kwam er nog een koppel ook naar beneden gelopen, schijnbaar meer aangedaan van het gebeuren.
Wat was er nu net gebeurd?

Er waren drie toeristen die, net als ons, een uitje naar de Acatenango hadden geregeld. Zij hadden een plaatselijke gids (met pistool) en normaal ook twee politiemannen. Die zijn echter niet komen opdagen… Ze hadden zich ziek gemeld, die ochtend.
Op het punt waar de drie ongelukkigen zouden eten, werden ze plots benaderd door de vier overvallers.
Ze geboden hen hun camera’s, gsms en geld af te geven… Dit deden ze ook, tot wanneer de gids zijn pistool trok en er een ‘shoot-out’ kwam. Een viertal kogels werden gelost en de gids werd geraakt in zijn been. Het ene been erin, langs de andere kant eruit, om dan te eindigen in zijn ander been.
Hij gebood de toeristen te lopen, wat ze dan ook deden. Ook vroeg hij aan de overvallers of ze eventueel nog iemand kunnen bellen voor hem, want zijn gsm was ook gestolen. Dat deden ze niet.

Op dat moment was onze gids een beetje in paniek. We kwamen samen om te beslissen of we verder zouden gaan of niet…
Twee wouden zeker door gaan, twee helemaal niet en de rest wist het niet zo goed…

De twee politiemannen die mee met ons waren, begonnen onmiddellijk om te roepen in hun walkie-talkie, maar het duurde toch nog meer dan een half uur, voordat ze de vulkaan op gingen, op zoek naar de arme gids…
Intussen was de plaatselijke grondbezitter aangekomen en vroeg wat er aan de hand was, waarop hij samen met de politie op zoek gingen naar de gids.

Even later kwamen er nog een vijftal mannen met machete naar ons toegestapt om snel polshoogte te nemen. Ook zij snelden naar boven…

Dit zou wel even kunnen duren, dachten we. Het was al twee uur stappen naar het punt waar de gids lach…
We bespraken of we verder zouden gaan of niet.
De ene die zeker verder wou zei dat we toch voor iets twee agenten mee hadden. Dit werd dan nog versterkt door een plaatselijke boer die zei dat hij in al die jaren nog nooit een groep heeft weten overvallen worden waar politie bij was…
Ook vertrouwde hij ons toe dat hij vrijdag een viertal mannen met geweren naar boven had zien gaan… De overvallers dus…

Verrassend genoeg waren de politiemannen na een uur al terug!
Dit kwam doordat er een groep Russische onderzoekers, ook met een plaatselijke gids, al die ochtend vroeg, op de vulkaan waren geklommen. Ze hoorden geweerschoten en gingen gaan kijken. Ze vonden de gids, sjorden een draagberrie en brachten hem mee naar beneden. Een bonte groep mannen, tussen 25 en 65 jaar, allen met verwarde baarden, slechts één iemand die een beetje Engels kon, al twee jaar op tocht in Alaska, Amerika, Latijns Amerika… Om iets te onderzoeken.

Als de gids weg gevoerd was, gingen de Russen ook door. De ene op blote voeten. ze stapten gewoon de baan op (wat niet zo een normaal gegeven is, midden in de bergen.. Meestal neem je een bus…)

Grappig :)

Onze gids zei dat de lokale bevolking hoogstwaarschijnlijk wel de rekening zouden verheffen met de overvallers. De vorige keer, zo vertelde hij, hebben ze een dief in een put gesmeten, benzine over gegoten en in brand gestoken…

Dan besloot de gids dat we wel nog de Pacaya konden beklimmen die dag, een andere vulkaan, minder hoog. Anders zouden we gewoon al ons geld kwijt geweest zijn, dat we aan het agentschap hadden betaald…

We vertrokken, maar dit was niets te vergelijken met de Acotenango: veel minder hoog, veel toeristischer…
Op anderhalf uur stonden we al boven.
Ze gebruiken de vulkaan daartegenover als energiebron: ze gebruiken de warmte van de vulkaan, en het water vanuit een krater van de vulkaan (dat een groot meer vormt), en daar maken ze dan energie mee…

Deze vulkaan heeft vorig jaar in mei geerupteerd!
Dat was wel spectaculair…
Je zag dat de bomen soms nog wat zwart waren, maar toch waren er vele bomen die reeds nieuwe bladeren hadden.
Ook was het een vreemd zicht om een kleine krater te zien die helemaal zwart is, maar op de rand, al weer wat groen groeit…

We stelden ons tentjes op en trokken het gestolde lava veld in.
Stenen zijn nog steeds warm, uit krochten komt warme lucht…
Zo warm dat we er marshmallows boven roosterden. Op een kleine 30 seconden waren ze al goudbruin!

De gids zei dat de vulkaan normaal volgend jaar weer zal erupteren. Hij voelt nu al het verschil met een paar maand geleden, waar je vijf minuten moest wachten op de marshmallows…

We zagen de zonsondergang op de vulkaan… Prachtig…

’s Avonds hadden we nog een kampvuurtje bij onze tenten.

Zo zat onze trip op de vulkaan er alweer op…

Op 20 minuten stonden we beneden, waar de bus ons alweer stond op te wachten, zo ook weer de kinderen… Ze bedelden om eten, dus gaf ik de rest van mijn brood nog aan hen…

Wat een ervaringen. Gelukkig zonder kleerscheuren er weer vanaf gebracht!

Groeten!

(Ik post nog meerdere foto’s)