Rembrandtplein

“I want to open up my own cat cafe and animal shelter. The cafe will be a place where people can cuddle with the cats and they can order cake, coffee and tea. When you exit the cafe you will have to walk through the animal shelter. That way people can meet all the other animals and maybe even adopt one. The money I make with the cafe I will use to buy food for all the animals. I made the first design when I was 7 but every time I have a new idea I write it down in my notes. I’m 9 so all I have to do now is wait until i’m a little older and then I can start.”


Respectloos

Onze doden herdenken we op 4 mei. Dat doen we nationaal op de Dam in Amsterdam om 20.00. Of op de Waalsdorpervlakte. Dan zijn en staan we 2 minuten stil. Dat is een traditie en van sommige tradities blijf je met je activistische linkse smoezelige vingers af. Tenminste dat zou je denken. Niet in het volledig kapot-gedemocratiseerde en suf-gesocialiseerde Nederland. Daar wonen namelijk ook mensen die van deugen een way of life gemaakt hebben. Deugers zijn mensen die er een satanisch genoegen in scheppen om alles wat heilig is binnen onze landsgrenzen aan te vallen. Alles ten faveure van een andere kleur, vreemde cultuur of een ander geloof. Sinterklaas, Kerst, Pasen, noem maar op. Overal waar de gewone burger, Jan met de pet en Henk en Ingrid waarde aan hechten wordt onder het vergrootglas gelegd en niet meer van deze tijd bevonden. Regressief links en het politiek correctivisme hebben de handen ineen geslagen om Nederland volledig te multiculturaliseren en de Nederlandse identiteit definitief te begraven. Vandaag de dag is het in die kringen de normaalste zaak dat je de genocide en het uitmoorden van meer dan 6 miljoen Europese joden vergelijkt met mensen die nog steeds vrijwillig op een gammel bootje richting het beloofde land Europa stappen. Alsof de joden een keus hadden.

Na de oorlogsverklaring aan Zwarte Piet, het verwijderen van de kerstboom uit het publieke domein en het op allerlei manieren proberen om het Paasfeest om te dopen in Lentefeest is het nu de beurt aan de Dodenherdenking. Het zal niemand verbazen dat ook deze actie uit de koker komt van een opper-deuger. Zijn naam : Rikko Voorberg. De man presenteert zichzelf als pop-up dominee van een pop-up kerk en staat pal voor en achter onze toekomstige apothekers en hartchirurgen. Zijn motto “Een dag niet besteed aan de vluchteling is een dag niet geleefd”. De mede-oprichter van de stichting We gaan ze halen (vluchtelingen uit Griekenland ) wil op exact hetzelfde tijdstip van onze nationale dodenherdenking de overleden vluchtelingen herdenken op het Rembrandtplein. Dat plein ligt hemelsbreed een paar 100 meter verwijderd van de plek waar nadenkend Nederland stilstaat. Ik zeg expres nadenkend, omdat ik die alternatieve herdenking rangschik onder de noemer provocatie. Dat toneelstukje wordt georganiseerd door mensen die geen greintje respect voor hun eigen geschiedenis, de slachtoffers en hun nabestaanden hebben. Reli Rikko wil bovendien ons een schuldcomplex aanpraten, want ‘’wij zijn bedoeld of onbedoeld medeverantwoordelijk voor de dode vluchtelingen tijdens hun oversteek’’. Vroeger hadden we de Ku Klux Klan, maar vandaag de dag hebben we de Koe Koeks Klan.

Rikko Voorberg kunnen we moeiteloos rangschikken in het rijtje Anja Meulenbelt, Anne Fleur Dekker, Sylvana Simons, Sunny Bergman, Jeffrey Afriyie, Frank vd Linde, Adriaan Stoop en kunstenares Tinkebell. Stuk voor stuk mensen aan het infuus van gemeenschapsgeld. Ze noemen zichzelf dominee, kunstenaar of tv maker, maar het zijn in feite staatsruif plunderaars. De heer Rikko Voorberg is in het verleden zelfs opgekomen voor smeerpijp Benno L. Dat was die olijke lieve empatische zwemleraar met een seksuele voorliefde voor gehandicapte kinderen. Ik heb niets met mensen als Rikko. Rikko is een links-activistische aandachtsjunk. Een jaar heeft 365 dagen. In Nederland gaat het 364 dagen over Syrië en de verschrikkingen van de oorlog in dat land. Dagelijks zien we beelden van doden en dagelijks worden we met onze neus op die feiten gedrukt. Eén dag in het jaar staan we stil bij de grootste ramp uit onze eigen geschiedenis : de Holocaust en de Tweede Wereldoorlog. Dat is op 4 mei. Het gaat maar om 2 minuten. Meer niet. Zelfs die twee minuten wil mijnheer Rikko Voorberg kapen om zijn eigen agenda een extra boost te geven. Het gaat bij dit soort mensen maar om één ding : tegen alles aanschoppen dat heilig is. Walgelijk volk. Ze deugen niet.