NoveLis

Mio padre mi diceva che
per far felice una donna non ci vuole molto,
ma ci vuole molto.

Cioè, si spiegava meglio,
non ci vuole molto impegno,
ma ci vuole molta passione.

Non ci vogliono molti soldi,
ma ci vuole molta creatività.

Per vedere se
la donna che hai accanto sta bene,
tu portala a passeggiare, mi diceva.

Portala nei vicoli della città,
portala a guardare le cose piccole,
come le vecchiette che
annaffiano dai balconi.

Che poi le passeggiate aiutano pure
ad innamorarsi di più, mi diceva.

Perché quando si cammina
i pensieri stupidi scorrono via,
e rimane solo il presente,
la bellezza del giorno, voi due.

Poi, portala a fare un aperitivo, mi diceva;
quella sarà la prova del nove.

Fate un bell'aperitivo insieme,
riposatevi dalla passeggiata,
bevete e mangiate, ridete,
diamine falla ridere.

E se dopo l'aperitivo ti dice:
io ho ancora fame, andiamo a cena ?
Allora significa che quella persona
sta davvero bene con te.

E felice, mi diceva.

Perché una donna quando sta bene
ha sempre fame.

(Gio Evan)

IL TRUCCO DELL’APERITIVO

mio padre mi diceva
che per fare felice una donna
non ci vuole molto
ma ci vuole molto
cioè, si spiegava meglio
non ci vuole molto impegno
ma ci vuole molta passione
non ci vogliono molti soldi
ma ci vuole molta creatività

per vedere se la donna
che hai accanto sta bene
tu portala a passeggiare
mi diceva
portala nei vicoli della città
portala a guardare le cose piccole
come le vecchiette che annaffiano dai balconi
che poi le passeggiate
aiutano pure ad innamorarsi di più
mi diceva
perché quando si cammina
i pensieri stupidi scorrono via
e rimane solo il presente
la bellezza del giorno
voi due

poi portala a fare un aperitivo
mi diceva
quella sarà la prova del nove
fate un bell’aperitivo insieme
riposatevi dalla passeggiata
bevete e mangiate
ridete, diamine falla ridere,
e se dopo l’aperitivo ti dice
“io ho ancora fame, andiamo a cena?”
allora significa che quella persona
sta davvero bene con te
è felice
mi diceva
perché una donna
quando sta bene
ha sempre fame.

—  Gio Evan
Mi chiamo Giulio e ho nove anni,
la mia fidanzata si chiama Carlotta
la sua mamma non ha tanti soldi,
il suo babbo nemmeno,
così un giorno (cinquantadue giorni fa)
Carlotta è andata via.
“Vado in Australia”
“mia zia vive lì”
“andrò ad abitare un po’ con lei”
“tra tre mesi tornerò”
però stamattina ci hanno spiegato che no,
non tornerà.
L’Australia è così lontana,
così lontana che anche con il dito sulla cartina
per raggiungerla ci vuole un po’.
Solo che io avevo capito male,
o lei non si era spiegata bene.
Non è in Australia, Carlotta.
E’ in Austria, in Austria.
La maestra ci ha detto che in Austria
se si vuole
ci si arriva in macchina e io
tra undici anni
che non sono nemmeno troppi
andrò da lei
e le regalerò una penna blu per scrivermi
tutte le lettere che mi aveva promesso
e che ancora non ho ricevuto.
Inizieranno tutte così:
“Caro Giulio, il mio compagno di banco non prenderà mai il tuo posto”.
Tra undici anni, Carlotta,
aspettami.
—  Questa storia l'ho trovata su internet.
Non so chi la scrisse, ma la trovo meravigliosa.
Neizgovoreno


Pričaj mi o njoj

Rekla si.

Želim znati kako je osjećaš.

Da li i njoj govoriš

Molim te

Čuvaj se

Svaki put kada koraci

Odlaze od tvojih?

Ljubiš li je u kraj oka

Kada osjetiš da je hvataju

Loši snovi

Pa je zagrljajem

Skloniš u sebe

Makar nikad ne zaspao?

Držiš li joj ruku

U svom džepu

Kada januar zagrize

A vi šetate

Kraj katedrale

Prema pekari gdje prodaju

Malene kifle

S mirisom logorske vatre?

Da li i dalje vjeruješ

Kako se

Klin

Izbija klinom

Pa preko naših uspomena

Pišeš nove

S njenim imenom?

Da li sam mrtva

Na mjestima

Koja su nekada

Bila naša?

Jesi li moj lik

I moje tijelo

Isjekao iz sjećanja

I sada na njima stoji

Samo kontura

Nekoga…

Samo prazan prostor

Koji čeka

Da ga popuni

Sretnija

Od mene?

Žališ li, pitaš me

Žališ li makar

Na sekund

Za mojm tragom ruža

Na kragni košulje

Žališ li za ugašenim

Svjetlima

U haustorima

Parkovima

I zabranjenim mjestima

Na kojima smo

Usnama

Vezali slova naših imena

Sakriveni

Od svega što bi

Moglo boljeti?

Da li ti fali

Pitaš me pogledom

Naš doručak

I pospanost

I dodiri bosih stopala

Ispod stola

I poljupci

Saša

Naši poljupci

Mekani poput

Svjetlosti na obrazima

U Maju?

Sjećaš li se

Hej

Ili zaboravljaš

Svaki pramen

Kojeg si otjerao

S mog lica

I suze

I osmijehe

I poglede 

I stegnute prste

Kada smo maštali

O porodici

Saša..

Mogla sam biti

Majka

Hej

Mogla sam biti

Žena

Koja će svake večeri

Bez izuzetka

Na vratima

Čekati tvoje korake

I slušati

Kako dišeš

Dok ti pričam

O tapetama

Ili

Prokletim prodavačima sira

Na Markalama.

Žališ li

Pitaš me uplakana

Proklet bio

Žališ li

Što ni ti ni ja

Više

Nemamo srca

Što smo

Glumci

U pozorištu duhova

Što moramo

Svaki dan

Biti sretni

Na silu


A bilo je 

Tako lako

Voljeti te.

Querido amor, estou te escrevendo para que leia quando eu te encontrar, ou quando você me encontrar algum dia. Não sou uma pessoa fácil de lidar, consigo ser doce como o mel e grossa igual a um coice de cavalo. Sou meio ogrodoce, mas se você tiver paciência, saberá lidar comigo. Eu amo clichês, amo de verdade, as vezes acho que nasci no século errado, na vida errada. Não preciso de presentes caros, comidas mais caras que meu rim e roupas chiques, para que eu me sinta amada. Se me der uma flor, tirada de uma praça ou de um canteiro qualquer, já ficarei satisfeita e grata, pois foi de coração. Se me levar pra comer no hotdog da esquina eu já ficarei feliz e te amando cada vez mais, afinal, você me deu comida, você alimentou uma pessoa com a alma de gorda. Se me der uma camisa ou um casaco seu, com seu cheiro nela(de preferência), usarei todas as noites ao dormir. Eu amo a simplicidade, as coisas simples me encantam e me cativam. O amor é simples, as pessoas que o complicam. Eu amo andar de mãos dadas, isso não é feio, é uma das coisas mais lindas do mundo, mostra que você está conectada com a outra pessoa e que ela não tem vergonha de mostrar que você está com ela. Se um dia eu disser que vou embora, venha atrás de mim, porque se eu levantar e você nem ao menos demonstrar interesse pra que eu fique, eu vou e nunca mais eu volto. Eu insistirei para que fique, a não ser que queira mesmo ir embora, e por ser livre, te deixo ir. Eu não vou mudar o seu jeito, vou te aceitar como for, então por favor, não tente mudar o meu. Serei sincera com você a minha vida inteira. Serei sua amiga acima de tudo. Serei seu cais e também o seu caos. Serei sol e também tempestade. Serei seu chão, mas também o tirarei dele para visitar as nuvens. Sou nove ou noventa, se não aguenta, não venha com meio termos. Sou intensa demais para ser amada pela metade. Ou de pedaço em pedaço. Me valorize, porque como eu, você nunca encontrará. E mesmo que eu esteja a milhas de distância, serei fiel a você, me dedicarei para te fazer feliz e te trazer para perto. Então seja fiel a mim também. Sou super protetora e sempre estarei cuidando de você, sempre estarei perguntando se almoçou, se jantou e se está se cuidando. Protejo quem eu amo e quero por perto, porque ver alguém mal, dói em mim, imagina ver você mal. E quando eu disser que te amo, acredite, porque é a mais pura verdade do meu coração, é com toda a certeza do mundo, será a coisa mais linda e a maior prova de amor que eu vou te dar. Eu sou fria, mas eu sei amar e amar de verdade. Por favor, não seja um babaca.
—  Para o meu futuro amor. Murcharam.
Perché nessuno se ne accorge? Voglio dire, passiamo nove mesi a scuola, cinque giorni a settimana, per cinque ore. Ci guardate in faccia, ci chiedete come va, ci interrogate e ci stressate. Per quanto alcuni professori ci capiscano, nessuno guarda mai oltre alla facciata. Stiamo morendo dentro, cari professori. Moriamo dentro perché viviamo in una società dove le cosce che non si toccano importano più dell’opinione di una persona. Viviamo in una città dove se non sei vestito firmato e hai interessi diversi dall'andare in discoteca, sei un poveretto. Vorrei tanto che, per una volta, apriste gli occhi: guardate in prima fila, vedrete una ragazza che per colpa delle malelingue ha rischiato seriamente di diventare anoressica. Guardate in terza, e troverete l’alunna più brava e intelligente della classe che con la scusa della dieta non vuole smettere di perdere chili. Guardate in ultima e troverete una ragazza che ha disperatamente bisogno di comprensione, di essere salvata. Guardatela bene e forse noterete i graffi sul braccio, gli occhi spenti, la paura. Paura di non essere abbastanza, di deludere i propri genitori, di restare sola. Perché è questo che siamo: una generazione impaurita e fragile di cui nessuno si occupa. Perché farlo? Ci insegnate il francese, l’inglese, la matematica. Ma chi si occupa di insegnarci come affrontare le vere difficoltà? Chi si è mai fermato un attimo a pensare se uno dei suoi studenti ha mai tentato il suicidio? Io me lo chiedo ogni giorno, se uno dei miei compagni ci ha mai provato. Aprite gli occhi: che senso hanno tutti i progetti sul fumo dannoso, quando persone come me non sanno neanche se arriveranno a domani? Credetemi, non ho paura di qualcosa che mi potrebbe far venire un tumore, ho paura di non svegliarmi domattina perchè qualcosa è andato storto oggi. Perché vi comportate come se queste cose fossero solo favole? “L’autolesionismo è per emo” “L’anoressia può essere fermata” Siamo adulti, parliamo seriamente. Sono cose serie, l’autolesionismo non è così semplice e non lo sono nemmeno i disturbi alimentari. Cari professori, vi invito a fare un giro nella mia testa. Tenetevi forte, perché vi farà paura: è quasi tutto buio, con mostri che divorano la mia autostima, la mia speranza, la mia vita..
—  Simone (400fottutichilometri)
Ero un bambino molto, molto strano.
Avevo una voglia rosso scuro sul volto che mi è stata rimossa con il laser quando ero molto piccolo.
E un giorno si sono dimenticati di mettermi l'anestetico e da allora iniziai a balbettare.
E portavo questi grandi occhiali blu del servizio sanitario gratuito.
E la mia più grande difficoltà era sapere cosa dire, ma non sapere come esprimerlo nel modo giusto.
Ho fatto diversi tipi di logoterapia che non ebbero grande successo.
Da piccolo mi sono appassionato di musica rap, mio papà mi comprò l'album Marshall Mathers quando avevo nove anni senza sapere cosa contenesse.
E mi permise di ascoltarlo e io ne imparai ogni singola parola dall'inizio alla fine.
Mi aiutò a liberarmi delle balbuzie.
Balbettare non è qualcosa di cui tu debba preoccuparti. E non devi preoccuparti neanche delle tue bizzarrie e stranezze.
Sii semplicemente te stesso.
Perché non c'è nessuno al mondo che possa essere un migliore te stesso di te.
E se cerchi di essere il fico della classe finirai con l'essere noioso.
Sii te stesso, accetta le tue stranezze.
Essere strani è qualcosa di meraviglioso.
Non considerarlo un problema o una difficoltà nella tua vita.
E vai avanti, un passo dopo l'altro.
E, se ce l'ho fatta io, puoi farcela anche tu.
—  Ed Sheeran.

Favorite Tomione Stories

Complete

Ultima ratio by Winterblume
Ultima ratio - the last resort. At last the day of the Final Battle against Lord Voldemort has come. Harry, Ron and Hermione fight bravely against their nemesis - but then something goes wrong. And Hermione finds herself alone in a precarious situation.

Somewhere in Time by Serpent In Red
Sent back in time by a mysterious person and trapped in the past with a missing Dumbledore and an overbearing, charismatic Dark Lord, they had no idea how much they could dabble with before the world they had known shattered into pieces.

Tied for Last By: Speechwriter
Hermione is killed by Voldemort, and is now dead. Well, sort of. Turns out that death is a little more complex than she knew… Ignores epilogue and last 50ish pages of DH.

Nightmare by provocative envy
COMPLETE: A broken time turner shouldn’t have sent me back so far. It was unprecedented. Stepping on it-smashing it-nothing should have happened. At most, I should have lost a week. At worst, I should have disappeared altogether. I shouldn’t have traveled back fifty-two years; half a bloody century. This should not have happened. HG/TR.

Masters of Manipulation by Nerys
A true manipulator will control the universe, but who will achieve the wanted mastership? Hermione suddenly finds herself opposing Tom Riddle in a quest for knowledge banned by the founders of Hogwarts. Can she stop the heir before he becomes invincible?

Shared Flame by Lady Miya 
It all started when two normally clever individuals both had a really lousy day. 

Have You Ever by Lady Moonglow
With the war looking bleak, the Golden Trio, Ginny, Draco, and Lavender go back to Tom Riddle’s 7th Year to destroy Lord Voldemort once and for all. What Hermione DIDN’T count on, however, is a shared common room, a curse, and a crazy little thing called love.

Daddy Dearest by ImmortalObsession
Lady Hermione isn’t quite right in the head. Her kingdom resides in a manor full-of-monsters. She has regular conversations with the Devil and fancies a dark knight who wants to kill her in her sleep. If not for the wonderful library, she might have lost her wits completely by now. Instead, she passes the time with music lessons and plots of murder.

The Hogwarts Christmas by OrbNerysDax
Christmas is a time of peace and joy, and most of all, presents. Do Tom and Hermione get what they want or what they need?

Romantic Idealism by Meowmers
She falls in love with him when she’s 12, but by the time she’s 17 she wants him dead. For Tom Riddle, its vice versa. Tomione. AU. M for a reason.

A Big Ball of Wibbly-Wobbly by Colubrina
The war is over, the good guys have won, and Hermione Granger goes to sleep in her lovely flat only to wake up in 1953 in the bed of someone she’d really much rather were dead. “I’m working on the ‘kill Lord Voldemort now, work out the temporal paradox issues later’ plan,” she tells him. He laughs. Tomione. 

Linen Rope by Brightki
Hermione is an upper sixth student at the highly elite Hogwarts School, and she needs extra hours working in the school’s science labs for her pre-admission to Oxford the next year. However, she has to get the approval from the chemistry teacher, Dr. Snape, as well as the support of the man in charge of the science department - Dr. Tom Riddle. (Non-Magical/Modern AU)

War Paint by provocative envy 
COMPLETE: It was small, slim, about the length of her hand; the leather cover was soft, the sewn-in binding was crisp, and the thick vellum pages were empty. 'Tom Marvolo Riddle’ was printed in ancient, flaking gold leaf across the front. He had been a Slytherin, a prefect, and head boy in 1944. She had checked. HG/TR. 

A Nose That Can See by Colubrina
Hermione Granger has found herself inexplicably tossed back into time to Tom Riddle’s Hogwarts. And he’s a Veela and, wouldn’t you know it, she’s his mate. Could life get worse? But he seems to have an endless supply of out-of-season fruit so it can’t be all bad, right? Tomione. Major character death, musical theater, and all that fruit. COMPLETE.

Allure by Meowmers
“Granger,” He seethed, as if he had any right to be angry while he was covered in blood on her doorstep. “Invite me inside.” Her nails dug into the polished wood of the door and she contemplated slamming it in his face. “Absolutely not.” Modern Vampire AU. Tomione. Also a splash of Drarry because I needed that in my life rn.

WIPs

Please, Save Me by Winterblume
AU Tomione. No time travel no time turners. - 'Are you not scared of him? Tom Riddle has got a rather peculiar reputation. But I’m sure it’s all stupid talk. He’s Head Boy after all.’ - 'What kind of a reputation’ - 'Er… he's… well, he seems kinda dark.’

A Fall Through Time by Ariel Riddle
A/U Tomione In a future dystopian society, Muggles are enslaved to their Pureblood masters who greedily drain the earth of its resources resulting in humans being on the brink of extinction. Muggleborns are hunted. Hermione must do what she does best-survive and adapt. Until that is, she is given an opportunity to go back to when it all started and rewrite history.

Bodyswitch by Winterblume
Hermione’s in hell and all her nightmares have come true. She’s turned into a brainless bimbo and is failing all her classes quite spectacularly. Her teachers have, in fact, already given up on her and just sit back and watch her flunk all her NEWTs. Yes, it’s nothing but hell for Hermione. On the upside, things can hardly get any worse. Right?

unsphere the stars by cocoartist
When you can’t change time, but you can’t go forward, what is left? Hermione learns how to be the protagonist of her own story. [EWE]

Stepbrother by cherry cup 
AU. The Grangers adopt a young Tom Riddle, and seal their daughter’s fate forever. Set in the 30s-40s. 

Murderer’s Maze by ibuzoo
A new killer causes a worldwide media sensation by committing crimes so depraved, that they’re creating a global panic. Only Special Agent and Consulter Hermione Granger can stop the killer—if she can solve his most complex and terrifying puzzle. Will she see through his game before her time runs out? Or will she lose herself in his maze of terror?

The Prisoner by Nerys
Imprisoned, Lord Voldemort is considered a threat of the past. His knowledge is desired by many. Yet, his offer is for one person only: Hermione Weasley-Granger.

Persephone by dulce.de.leche.go
Better to be the right hand of the devil than in his path. Better still to be the consort of Hades than a part of his collection of souls. Ten years after Voldemort has won the war, Hermione reaches a breaking point and shreds the flow of time to change her future. If she can’t change the world, she will change her place in it. - Extremely dark Tomione/Volmione. Warnings inside.

Bound by Sharkdiver1980 
When Hermione is sent back in time to 1947 after attempting to destroy a Horcrux, she finds herself forcefully subjected to a new law, Proclamation no.1682, otherwise known “The Marriage Law”. it had obviously been repealed almost as quickly as it was instated, which is why she had never heard of it; The problem was, she had already been assigned a husband. 

Unsinkable by Speechwriter
He: a young man long since raised from poverty, now on the verge of inheriting a magnate’s business in the 1910s. She: an impoverished young woman on her way to start a new life in America. In short: Tom Marvolo Riddle, Hermione Jean Granger, and one voyage on the RMS Titanic - and how it would change their lives forever.

Hermione’s Diary by Radiant Innocence
What would happen if Ginny Weasley had never had Tom Riddle’s diary? What if the Horcrux still existed, and was found by Hermione? What happens when the Dark Lord becomes intrigued by Hermione, and pulls her into his past? Read and Review!

School Days by Meowmers 
They meet on the playground. Ron told her that if she doesn’t fight for herself no one will ever leave her alone so she’s just trying to follow his advice. “Are you crying?” He asks. She musters all the fury in her 7-year-old body and channels it into her voice when she speaks through the tears. “So what? I’ll still kick your arse.” Tomione. AU. Rated M for future chapters. 

Oneshots

Professor Riddle by jadepresley
“When you have seen as much of life as I have, you will not underestimate the power of obsessive love” - Horace Slughorn

The Black Veil by NerysDax 
Samhain: When the veil’s at its thinnest, the impossible will occur. Up is down, down is up. Everything can be achieved by those the Goddess values. COMPLETE

The Darkness Sings to Her by Ariel Riddle
From beneath the cover of the water, or from behind a rock a ways from the shore, she would find herself lurking behind the waves and sneaking surreptitious glances whenever she could. AU Dark Fairytale with a Tomione twist. Oneshot.

Youth in Retrospect by provocative envy
ONE-SHOT: She’s buying a box of condoms when she meets him. HG/TR.

Quid nove sub sole by LeanaM
“They say history repeats itself, but that is not entirely true. History isn’t circular, it is more like a spiral. Similar events may take place over time, but they are never exactly the same. Sometimes they are smaller. Sometimes they are bigger. Sometimes they start the same, but the result is completely different.” Historical AU. Dark. Tomione/Gin'n'Tonic. One-shot.

A Lovely Night by Meowmers
“Please don’t ask me to dance,” She said, her fingers fluttering across her skirts, “Societal expectations dictate I must, I’m afraid,” He said, and there was something so familiar in the feel of her hand, in the warmth her eyes sent him. CINDERELLA AU THAT LITERALLY NO ONE ASKED FOR BUT I MADE BECAUSE I AM LITERAL TRASH ENJOY 

Master of Mort by PierreJ
A place for multiple pairings, romantic one-shot/stories and love with just a splash of angst. Come on, this is me.

Playing Cupid by Meowmers
“I’m beginning to think that I would love to hear you scream.” Tomione. Regency AU. Rated-M.

-art cred @ariel-riddle (I just played with it)

Mom prijatelju S.I.

Stojim pred siti centrom, čekam Japanca. Baš Japanca, pravog. Čovjek je prošle sedmice lutao mojom mahalom u pokušaju da pronađe put do releja na vrhu Pofalića i malo se izgubio. Na njegovu sreću, naišao je na mene pa sam nekako uspio da uvežem njegov japansko-englesko-bosanski i odvedem ga do mjesta na koje želi da ide. Čovjek je fotograf, a nekad je studirao historiju pa se kroz studije bavio bivšom Jugoslavijom i ratom koji je devedesetih ovuda protutnjao. Helem, došao je u Sarajevo da slika neka značajna mjesta koja još uvijek nose ožiljke rata, pošto u Japanu priprema izložbu na tu temu.

Nakon što sam ga odveo do mjesta koje je htio da slika, dao mi je svoju vizitku. Ovih dana moramo popiti piće – kaže. Volio bi da još razgovaramo i da mu pokažem neka manje poznata mjesta za koja većina turista ne zna. Okej, kažem. Dam mu broj telefona i ostavim ga da se bavi svojim poslom.

Par dana kasnije je nazvao. Idemo na pivo sutra u tri. Okej, idemo na pivo u tri.

Sutra oko dva sata smo ona i ja prekinuli. Negdje oko dva i petnaest, hodam Vilsonovim poput pacijenta koji je pobjegao iz operacione sale a anestezija nakon velike operacije još nije popustila. Ljudi me gledaju i znaju, vidim im na licima. Srce mi udara puno jače nego što standardi biologije dozvoljavaju a vid mi je zamućen. Od jutra nisam ništa jeo a onda sam natovario čitav taj emotivni stres na leđa i sad manje-više izgledam kao mrtav čovjek. Ništa bolje se ni ne osjećam.

Japanac dolazi za petnaest minuta. Ruka mi se trese. Šta se kog vraga desilo s nama? Prvu godinu smo bili savršeni a onda smo u neka doba skapirali da smo sve vrijeme bili pogrešni. Zamisli to. To ti je isto kao da tek nakon godinu-dvije shvatiš da nosiš tuđu košulju, a uvjeren si da je tvoja.

Dođe Japanac, tu se mi izgrlimo i pravac kafe Tito. Naručim nam pića i pričam mu o ratu u Bosni. Pričam mu pravu priču, onako kako je to moj otac doživio i onih par fragmenata koji su meni ostali u sjećanju. Ja sam se rodio nekoliko mjeseci prije početka rata ali imam negdje u pozadini sjećanja par scena iz devedeset pete. Nisu to čitka sjećanja, samo pojedinačne slike ali znam da su se desile, osjećam to u sebi.

Pričam ja Japancu sve to, konobar donosi nove čaše čim se stare isprazne. Japanac hvata bilješke a ja u pozadini svoje priče razmišljam, kao da su u meni dva čovjeka. Jedan upravlja mozgom i govori o svim tim mjestim i dešavanjima u Sarajevu, poput autopilota.. a drugi, pravi ja, unutra analizira detalje našeg prekida.

Oke, morali smo se rastati. Nije išlo kako treba već dugo, bio sam sjeban k'o nikad prije i morao sam napraviti rez. To i dalje ne mijenja činjenicu da se osjećam odvratno. To ti je isto kao da imaš nekog dragog prijatelja u komi. On živi na aparatima, ne osjeća apsolutno ništa i doktor kaže da je na tebi da li ćeš ugasiti aparate i pustiti ga… Ma koliko ta odluka boljela, ma koliko ga ti želiš zadržati, unutra znaš da je prava stvar pustiti ga da ide. Okej, malo morbidno poređenje ali shvataš šta želim da kažem – zašto na silu držati u životu nešto što je već mrtvo?

I tako ja ugasim aparate i pokušavam da smirim svoju savjest. Neki čudni glasovi unutra galame kako ja nisam toliki fraer da ću moći brzo naći istu ili bolju od nje, neki drugi glas dobacuje kako ću vječno ostati sam a jedan tamo u daljini tiho šapuće da ima zgodna plavuša za stolom preko puta.

Borim se sa svim tim ruljama u meni, trudim se da ih nadglasam pričom o tome kako je most Suade dobio ime i šta se tu zapravo desilo ali Japanac je nanjušio da nešto nije uredu. Nemoguće da je do alkohola, bio sam takav i kad smo tek sjeli i počeli sa turama.

Pita me šta nije uredu. Ja mu kažem. Japanac pita da li želim da razgovaram o tome. Ne želim, iako bih vjerovatno trebao. Okej, želim ali mi je neugodno sa potpunim strancem otvarati moj privatni život. Ic okej, kaže Japanac uz osmijeh.

Ispričam mu. Kako smo prekinuli jer smo morali da prekinemo i kako me sad strah da ovo sranje od osjećaja nikad neće prestati. Bojim se da ću uvijek da se kajem.

On ima trideset osam godina. Brada mi je pala do poda kad je to rekao jer čovjek ne izgleda starije od dvadeset pet u vrh glave. Džaba, imat trideset osam. Jebote, da mi je japanske gene. 

U tih svojih trideset osam, nikad se nije ženio.

Pitam ga zašto. Kaže da je bolje da mi ne priča. Bulšit, kažem ja njemu i naručim nova pića. Pričaj mi!

Japanac nazdravi, popije par gutljaja i kaže mi da je prošao haman istu stvar kao ja. Samo gore. Volio neku djevojku sa kojom je odrastao, bili dobri drugovi i zaljubili se. Nekad u dvadeset trećoj, manje više. Bili zajedno skoro tri godine ali veza bila loša. Hiljadu problema, od roditelja koji su bili protiv njih, preko novca do činjenice da je on htio da ostane i studira a ona da putuje svijetom. I tako ti Japanac prekine.

Do danas je promijenio desetak djevojaka. Nikad nju nije prestao voljeti. Sada je u vezi sa nekom curom iz njegovog rodnog grada, zajedno su već tri godine ali neće da je ženi. Putuje tako svijetom svako malo, ona ga nekad čeka kući a nekad ide ss njim – i kaže da je sretan.

Kako to jebote sretan, a nikad onu prvu nisi prestao voljeti?

Kaže da ne kapiram lajf. To tako ide, godine počnu da prolaze brže nego što čovjek misli da će da prolaze i u neka doba se osjetiš usamljeno. Započneš neke nove priče, nađeš neke manje ljubavi ali udobnije za živjeti. Nađeš nešto što je dobro za tebe pa makar to ne volio.

Vidi, nastavlja Japanac, jednostavno je. Ako je ona bila tvoja prava ljubav, nikad je nećeš zaboraviti. Volit ćeš je dok te ima pa makar je nikad opet ne imao. Ono što ti niko ne kaže je da se tako može živjeti, i to sasvim lijepo. Nije ljubav jedina stvar na svijetu koja stane u srce. 

A ako nije ona prava, za par godina ćeš imati neke drage uspomene i srce će početi da njuši neke nove ljubavi. Život opet ide dalje. 

Hoće da mi kaže da nikad niko nije umro od ljubavi.

Dobro je živjeti sa dosta para, ali može se i kad ih imaš malo. Teže je ali se može. Dobro je voziti udoban nov auto, ali može se i gradskim prevozom ili pješke. Teže je ali se može. Tako je, kaže, i sa ljubavi. Dobro je voljeti jednu ženu čitav život i imati savršenu vezu ali ako toga nema, život opet ide naprijed. Nađeš nešto drugo.

I tu se mi posvađamo. Zamisli sad scenu: on pijan, ja pijan. Njegov engleski katastrofalan, moj umjereno do pretežno oblačan. I mi se u kafiću u četiri popodne svađamo o smislu ljubavi. 

Na kraju je odustao, rekavši da u životu nije sreo tvrdoglavijeg čovjeka od mene, ali je uvjeren da ću jednom realnije gledati na život. Doći će ko biva vrijeme u kojem neću ovoliko sanjati, vrijeme u kojem ću život vidjeti kao ono što jeste: puno radno vrijeme sa dosta sranja i ponekim ugodnim danom, a prestati ga gledati onakako kako ga sad vidim: kao mapu do skrivenog blaga.

—————————————————————————————————–

Prošlo je pola godine. Japanac je imao svoju izložbu, zove me na skajp i kaže da je izdominirao. Sala bila puna, raja oduševljena slikama i malenim pričama koje je ispod svake otkucao – one priče koje sam mu ja diktirao. Okačio je, kaže, i moj portret.

Pitam ga šta je napisao ispod slike, a on mi šalje tu sliku u cjelosti. Ispod piše, citiram:

„Posjetio sam trideset i sedam zemalja svijeta i tek u Sarajevu našao posljednjeg zaljubljenika u ljubav. Prijatelju, nadam se da si bio u pravu. S.I.“

Skoro da sam se rasplakao. Zahvalim mu tri stotine puta, kažem da mi nikad niko nije ukazao toliku čast a on se ponaša kao da to nije ništa. Pitam ga za vezu – i dalje isto. Putovali su skupa u Beograd, kaže. Divan grad. Kasnije su vidjeli i Budimpeštu, malo ih nervirao mentalitet ljudi tamo i na kraju se vratili u Takamacu. Sve je isto kao ranije. Ne misli se ženiti a ona ne želi biti nečija mlada. Stvari su uklopljene tako da su oboje zadovoljni onim što imaju.

Pita kako sam ja.

Dobro, kažem. Vratio se treninzima, počeo raditi, prestao piti, prestao pušiti. Japanac nije impresioniran, želi znati šta je sa ljubavi. Jesam li se promijenio, da li sam imalo bolje ili je postalo teže.

Kažem da je dobro. Izlazim, nalazim neke djevojke, neke druge nalaze mene. Ljubav nisam tražio a ni ona izgleda za mene ne pita.

Japanac pita da li sam to odustao i jesam li spreman priznati da je bio u pravu.

Nisam, fak ju brader, kažem mu. Japanac se nasmije. I dalje sam budala, prijatelju. Jedna pogrešna veza to neće promijeniti. Ne patim, zna mi tu i tamo zafaliti ali mislim da sve više blijedi. Imam neke nove snove i neke nove hobije. U srcu se otvorilo mjesta za stvari koje sam s njom morao zapostaviti i sada je tamo dole velika buka. Radim sve i svašta, volim mnogo toga.

Oke, recimo da si bolje, veli on. Reci mi jel sad opet tražiš ljubav ili si spreman tako živjeti?

Okolo naokolo, uporno hoće da dokaže da je u pravu. Ne znam, kažem mu. Ne znam ni sam šta tražim, znam samo da sam u ovom traženju te čudne stvari kojoj ne znam oblik, pronašao sebe.

To je dobro, kaže Japanac. Naučio si biti sretan čovjek.

Ovo je sreća, pitam? Nema ništa više od ovoga?

Za neke od nas nema, kaže mi. A mnogi moraju pristati i na manje.

Šta me pokušavaš naučiti, upitam ga zbunjeno?

Pokušavam te naučiti da u svakom trenutku svog života budeš sretan. Hoću da znaš da tvoju sreću ne čine drugi ljudi nego ti sam. Jako je važno da to znaš. Može se bez svakoga, može se i bez ljubavi. Ne govorim ti da moraš bez ljubavi, govorim ti da ćeš preživjeti i ako je ne nađeš. Razumiješ?

Mislim da razumijem, kažem. Govoriš mi da je dobro tražiti ljubav, ali da u toj potrazi također naučim biti sretan? Govoriš mi da je putovanje jednako važno kao i destinacija – pitam ga.

Tako je, kaže uz osmijeh. Veri gud.

Kad ćeš u Sarajevo, upitam ga samo da promijenim temu.

Nakon što ti dođeš u Japan, spremno dočeka. U pravu je, fakat ću morati. Obećam mu da ću štediti novac i da ću ga jednog dana posjetiti.

Povedi i djevojku, kaže. Do tad ćeš već naći nekoga.

Ofkors, rekoh. Zahvalim mu se na japanskom, on meni na bosanskom i prekinemo vezu.

Ostanem te noći dugo razmišljati. Čovjek nekad ne vidi drvo od šume. Te noći shvatim da sam u suštini srećan čovjek koji samo ne umije s tom srećom rukovati. Uzmem papir i napišem pismo Japancu. U tom pismu mu objašnjavam kako ću zahvaljujući njemu voljeti svaki sljedeći dan mog života. U tom pismu mu napišem neke nove priče o lijepim mjestima u Sarajevu. O mjestima koja su nikla nakon rata, koja ne znaju ništa o bolu i patnji i na kraju dana, ne žele ni znati. Ispričam mu o novoj sreći koja niče ovim gradom nakon što je svijet mislio da je uništen, znam da će shvatiti da ja zapravo govorim o sebi.

Prošlost je stvar prošlosti. Uvijek će postojati njeni spomenici, neke ruševine koje podsjete na boli koje su nekada baš na tom mjestu ujedale… ali svake godine, poneka ruševina nestane i na njenom mjestu se izgradi nov neboder. Malo po malo, gradom niču jedna po jedna lijepa stvar, sve ih je više. Vrijeme radi svoje i svaki čovjek, ako to umije, može odabrati da bude sretan.

Jednom ću doći u Japan. Jednom ću ponovo voljeti.

O que você deve fazer para chamar a atenção do rapaz por quem você está interessada? Elisabeth responde: Nada, quero dizer, nada que o envolva. Não telefone para ele, não envie um bilhetinho com o desenho de uma flor, de um sorriso, ou de um peixinho ao lado da assinatura. Não se aproxime dele no corredor para dizer: Preciso muito conversar com você! Não aparente tristeza perto dele, não finja que o ignora, não corra atrás dele. Não lhe faça favores especiais, não conte a nove amigas íntimas de seus sentimentos por ele, contudo há algo que deve fazer: entregue tudo na mão de Deus; se ele for o homem que Deus lhe tem preparado, o Senhor dá graça e glória; nenhum bem sonega aos que andam retamente (Sl 84:11). Aplique-se em obedecer ao Senhor em pureza e santidade, e não em garantir o seu homem. Deus tem Seus próprios planos para que você e seu futuro esposo se conheçam. Não precisa da sua ajuda nem de seus conselhos.
—  Elisabeth Elliot.
Meus bisavós foram casados por setenta anos de suas vidas. Ele teve dois tipos de câncer e conseguiu superar. Ela teve um problema cardíaco sério, hoje usa marca-passos, mas também conseguiu superar. Eles tiveram nove filhos, moravam em uma casinha de madeira numa fazenda afastada da cidade. Com muito suor, foram para a cidade, construíram seu lar, nunca vi um mais aconchegante. Superaram. Perderam quatro de seus nove filhos ao decorrer dos anos. Superaram, juntos. Fazem alguns meses que ele se foi, aos noventa e seis anos. Num dia desses, perguntei à minha avó como eles conseguiram construir uma vida, se apoiar, não desistir, se ela sentia falta dele… Enfim. Ela me respondeu com muita sabedoria que as coisas foram muito difíceis desde o início. Me explicou que criar nove crianças num estado de extrema pobreza foi complicado. Me emocionou ao dizer que nem nos piores dias, quando ele estava doente, ela havia perdido a fé e que quando foi a sua vez de estar dentro de um hospital, ele não soltava a mão dela. Me afirmou com todas as certezas, sorrindo, que sentia a falta dele como eu jamais poderia saber e como ela jamais poderia explicar, mas que não se arrependia de momento algum, desde as brigas até os momentos de extrema felicidade, que se orgulhava de ter vivido uma história digna de ser chamada “história de amor verdadeiro”. Parei pra pensar. Setenta anos… Foi uma vida. É uma vida. Conheci pessoas que morreram com setenta anos. É esse tipo de lição que me faz acreditar que o amor é, sim, o maior sobrevivente já existente, pelo qual se vale a pena lutar… Basta querer. Ou melhor, quererem.
—  Amadorista, true love is real.
Tvoj momak

Zamisli tijesnu sobu bijelih zidova. Soba je toliko mala da ima balkonska vrata ali su blokirana krevetom koji se mora pomjeriti da bi se ta vrata mogla otvarati… nije mogao stati nigdje drugo. Mrziš je ali je dovoljno jeftina da je možeš priuštiti. Krevet je najveći komad namještaja u toj sobi. Bijeli madrac, jastuk i pokrivač sa cvijetnim motivima. Pokrivač je pogužvan a na krevetu je par knjiga, bilježnica i mobitel spojen na kabel za punjenje koji je uključen u utičnicu pored.

Smeđa zavjesa preko balkonskih vrata, na sredini svezana u mašnu i povučena tako da se iz kreveta vidi Sarajevo. Vani pada kiša, jak proljetni pljusak bez vjetra. Prošla je ponoć.

Ispod kreveta viri jedan par cipela, još jedan u otvorenoj kutiji i neki komadi odjeće sumljivog porijekla. Nema tepiha, parket je blijedo smeđ i uredno prebrisan. Na podu je i gomila pogužvanih papira, tvoja košulja i torba koju nosiš na faks. 

Na zidu kraj balkonskih vrata polijepljena je gomila fotografija, razglednica i svih drugih sitnica koje su ti tokom godina nešto značile. Tu je i par pjesama koje sam ti pisao dok sam još bio brucoš, ono pismo iz Austrije, privjesak iz Italije i jedan jedini selfi kojeg smo napravili: rugamo se jedno drugom u lice na vrhu Bjelašnice. Nosiš kapu sa zečijim ušima a ja kapuljaču dovoljno veliku za najvećeg glavonju u gradu.

Ispod tog svetilišta stoji mali noćni ormarić. Na njemu tegla sa božićnim svjetlima natrpanim unutra. Također poklon od mene, na času elektronike sam uspio da izvedem baterijsko napajanje i sve to strpam u staklenu teglu jer sam mislio da bi bilo kul da imaš to čudo koje svijetli u mraku umjesto lampe. Znam, blesava ideja.

Iznad kreveta slika, neki blijedi pokušaj imitacije Vinsenta i onaj tvoj poster Pepersa. Jedina si punoljetna djevojka u gradu sa posterom na zidu i niko te ne može natjerati da ga skloniš.

Na zidu preko puta kreveta čudo kojeg si nazvala poličar. Ormar sleš regal kojeg si nacrtala na komadu papira i pokazala mi one kišne noći… pa sam sutradan otišao sa starim kod njegovog prijatelja stolara, skrpio pare i platio da mi izreže sve potrebne dijelove za to čudo i onda ga sastavljao u tvojoj sobi dok si bila na predavanju. Posjekao sam se na ekser jer sam smotan i još uvijek stoji krvavi otisak mog prsta na ćošku tog čuda… Malo je morbidno što mi nikad nisi dala da to obrišem.

Na vratima s unutrašnje strane napisani prvi stihovi koje sam ikad izgovorio. Ne rimuju se, naravno, uvijek mi se gadila poezija sa rimama – kao da je previše izvještačena i nikako da prenese stvarne emocije koje ljudi osjećaju dok govore jer jebiga, nikad niko ne govori u rimama. Skrenuh s teme, vraćam se.

Na krevetu u toj sobi ležiš na stomaku. Lice si zarila u jastuk i premorena od 15 sati učenja bez prestanka, proklinješ dan kad si upisala to smeće od fakulteta. Ulazim u sobu i nalazim te tako mamurnu od čitanja te šugave anatomije. Spuštam kesu sa čipsem, picom iz U2, onom Galeb čokoladom koju samo ti voliš i nekim zdravim sokom jer nikad nisi htjela gazirano. Izuvam čarape jer sam ugazio u lokvu na putu do tebe a tene mi propuštaju jer jebiga, stare su a previše ih volim da bih kupio nove… i legnem pored tebe dok vani kiša svira serenadu.

Zagrlim te k'o medvjed, desnom rukom preko leđa i desnom nogom preko tvoje noge i zapetljam se u tvoju kosu… toliko si umorna da samo pustiš jedan od onih tvojih uzdaha koji obično znače „budaletino jedna, nisam ti ja igračka“, ali vjerujem da ovaj put ipak znači nešto tipa „hajde da nikad ne izađemo iz ove sobe“.

Eto, tako zamišljam naš život kada bi samo htjela da budem - tvoj momak.