Monolake

North
  • North
  • Monolake
  • Polygon Cities
Play

North – Monolake

Nobody does atmosphere like Monolake. I’m not talking about the kind of non-specific, atmospherics achieved with submerged, thudding beats and gaseous clouds of synth pads. I mean sound design that creates a specific place in your mind’s eye. Polygon Cities is Monolake’s masterpiece, mapping the psychogeography of our urban near future. I can’t listen to this without thinking of Blade Runner or Logan’s Run–people navigating semi-automated vehicles through tubes, between towers and domed neighborhoods, and ultimately out towards forbidden zones.

youtube

Monolake: “Axis” (polygon_cities, 2005)

Robert Henke lays down more of his signature beatmaking with icy precision. Sleek and seductive as ever.

youtube

Monolake: Frost

Aligning The Daemon
  • Aligning The Daemon
  • Monolake
  • Ghosts (ML026)
Play

External image

Monolake - Ghosts (2012, Monolake / Imbalance Computer)

Na margo duchárstva v hudbe, ako istého hudobného okultizmu možno uviesť štyri (a viac) konkrétne postupy, kde primárnym cieľom je prítomnosť atmosféry, ktorú poslucháč označí ekvivalentom  “temná hudba”. Prvý je stelesnením energie samotného autora, ktorý necháva hudbu prenikať na povrch vo forme špiritistického média. Druhý hľadačský, nesie so sebou potrebu takmer vedeckého bádania, kde sa médiom stáva neživá matéria- mikrofón. To je príklad field recordings, ako večnej obsesie vedeckého bádania a sprítomňovania mýtického vo zvukoch. Slovami Petra Ferenca v januárovej recenzií albumu  El Tren Fantasma Chris Watson  “ve své tvorbě – neboť výběr a umístění mikrofonu, jakož i rozhodnutí, odkdy dokdy nahrávat, jsou akty kompozice; okolní svět může znít různým uším a membránám různě – je vlastně realistickým, epickým básníkem”. Mexická jazda na traťi duchov z Los Mochis do Veracruz (dnes už nefungujúca) tak podnecuje fiktívneho pasažiera k aktívnemu posluchu. Do tohto procesu Watson vstupuje estetickou úpravou, čím usmerňuje poslucháčov zrak, vnímanie atmosféry však ponecháva kompletne na ňom. Prístup fenoménu witch house k okultnej tématike je od ostatných troch značne odlišný, kedže ide o označenie so škatuľkovým efektom. Hudba rozkročená naprieč rôznorodými projektmi využívajúca vizualizácie krížov a hermetických symbolov pôsobí vo vopred vymedzených mantineloch duchárskej poetiky s predsavzatím vyzerať a znieť strašidelne. Škatuľka sa mení na nálepku vyprázdňujúcu obsah.

Posledným príkladom je tohtoročný album Ghosts projektu Roberta Henkeho Monolake, ktorý zhudobňuje autorove poznámky o vlastnej smrti, mytológií a súčasnej dobe v kontexte jeho predchádzajúcej tvorby. Prvotná fáza poklepkávajúcej nohy v rytme úvodnej skladby Ghosts prechádza do hlbín Henkeho osobného pieskoviska. Na tomto mieste Henke staviteľ projektuje zvukové opevnenie (podobnosť s Tolkienovým Minas Tirith je čiste subjektívna) obkolesené súčasnou industriálnou zástavbou, kde vôňa kadidla splýva s únikom škodlivých plynov z muničného skladu. Para hustne a hustne, plastové formičky pracujú v pravidelnom tempe. Henke autor a architekt formuje nové zvuky a ich vzájomné vzťahy. Atmosféra graduje. Občas nabáda k šialenému tancu hlucháňa hôrneho, no vzápätí sa medzi stavbami ozýva démonický závan miestnej katedrály. Návštevník putuje z miesta na miesto, číta si príslušné tabuľky s popisom videného. Tu kedysi žil… A ten dych na pleci. Koniec koncov Henke ponecháva mesto vlastnému osudu, formičky si odnáša v igelitovej taške. Ostáva na poslucháčovi, či sa stratí v mramorových uličkách alebo osud vloží do rúk prívalovej vlny deštruujúcej nielen mesto, ale aj jeho samého.

Po Silence (2009) a Ghosts (2012) prichádza vyvrcholenie trilógie. Tešme sa.

External image

Monolake

We moesten als oefening een stukje tekst schrijven over een artiest die we goed vinden. Dit heb ik geschreven. Het heeft me erg geïnspireerd. Ineens was alles helder en wist ik beter wat ik wilde en waarom. Het thema volwassenheid wilde ik het liefst totaal aan de kant schuiven na dit gehoord te hebben. Het sluit aan bij mijn interesse zoals hiervoor beschreven.

Monolake & Tarik Barri

“Everything which is static is boring to me. Everything which is seemingly static, and then changes if you look closely, immediately becomes extremely interesting.”

Monolake is een van de grondleggers van hedendaagse elektronische muziek. Hij geeft regelmatig live optredens in samenwerking met een Video Jockey (VJ). Tijdens TodaysArt in Den Haag trad hij samen met Tarik Barri op in het Paard van Troje.

Toen ik aankwam was de zaal gevuld met mensen. Een brommend geluid kwam uit de deur naar de zaal. Ik luister wel vaker elektronische muziek, maar dit was anders. Eenmaal binnen gekomen  was duidelijk te merken dat het geluid van alle kanten van de zaal kwam en om de menigte heen zoemde. De projectie begon heel minimaal, er was niet veel meer dan rechtlijnige ruis te zien wat langzaam bewoog op de maat van de muziek. Langzaam aan begon het beeld wat nauwelijks informatie bevatte te veranderen naar abstracte vormen. Ineens kwam er een zwaar denderend geluid in een laag tempo op wat de glazen in de bar deed rinkelen. Het geluid is het beste te omschrijven als de hartslag van ontspannen persoon, maar dan zo intens als een donderslag. Alles sidderde. Het schijnt zo te zijn dat wij in de buik van onze moeders onze hartslag aanpassen op die van hen. Op het moment dat het zwaar pompende geluid door de zaal ging schrok ik, maar daarna had ik het gevoel dat mijn hartslag zich aanpaste op de lage bas.

De abstracte vormen van de projectie gaven in combinatie met de schrik van de het geluid een dreigende sfeer. De projectie deed me denken aan inktvlekken die uitvloeiden in water. Het beeld wisselde van op de maat van de muziek tussen de organische vormen en de ruis opgebouwd uit rechte dunnen lijnen, wat ik een heel vreemde paradox vond.  Monolake maakt gebruik van langzaam vervormende industriële geluiden, die als geheel een complex en organische samenstelling vormen. De industriële geluiden doen me het meest denken aan die van heipalen en klinkende hamers op metaal. De akoestiek van de omgeving galmt als die van een metalen pijp of een lege fabriekshal. Het pompende geluid van de lage bas legt het verband met het menselijk lichaam.

Het werk van Monolake & Tarik Barri zou ik ondanks dat het paradoxaal is, het best kunnen omschrijven als een samensmelting van industriële en organische invloeden. Ik vind dit een uiting van kunst die reageert op de ontwikkelingen van de afgelopen eeuw en vooruitblikt op wat er komen gaat.

vimeo

MONOLAKE / U-MATIC + TELEMATIQUE

FAR RED, 2009/10

Watch on myodesopsia-blog.tumblr.com

Monolake - Avalanche

Silence (2009)