Monolake

vimeo

Our World is a Beautiful Place

10

Summary of the 1st Week of April

Sunday - We hiked to often photographed Mobius Arch in the Alabama Hills, scrambled the crazy boulders around our campsite, and hopped on some climbs.

Monday - Climbed some more at Alabama Hills before heading to Bishop.  We toured all the outdoors stores and hung out with the ducks at the local park.

Tuesday - We braved the extremely washboarded road to climb at the famous Buttermilk boulders.

Wednesday - Headed to Owens River Gorge to hit up some sport climbing.

Thursday - Bouldered at the Happy Boulders… we weren’t disappointed.  We left very happy!

Friday - We began our trek north by driving to Mammoth Lakes where we hiked around Convict Lake and explored a bit of the John Muir Wilderness.  We hiked Rush Creek, explored the tufas at Mono Lake and saw the Hot Creek Geologic Site.

Saturday - It rained and we were soggy and sick of the weather so we treated ourselves to a night in a hotel after our failed attempt to take on a very muddy dirt road that would have led us to the Bodie Ghost Town.

youtube

Monolake - Ping

Oh so smooth and lush ambient techno..

youtube

Monolake - Linear

Monolake

We moesten als oefening een stukje tekst schrijven over een artiest die we goed vinden. Dit heb ik geschreven. Het heeft me erg geïnspireerd. Ineens was alles helder en wist ik beter wat ik wilde en waarom. Het thema volwassenheid wilde ik het liefst totaal aan de kant schuiven na dit gehoord te hebben. Het sluit aan bij mijn interesse zoals hiervoor beschreven.

Monolake & Tarik Barri

“Everything which is static is boring to me. Everything which is seemingly static, and then changes if you look closely, immediately becomes extremely interesting.”

Monolake is een van de grondleggers van hedendaagse elektronische muziek. Hij geeft regelmatig live optredens in samenwerking met een Video Jockey (VJ). Tijdens TodaysArt in Den Haag trad hij samen met Tarik Barri op in het Paard van Troje.

Toen ik aankwam was de zaal gevuld met mensen. Een brommend geluid kwam uit de deur naar de zaal. Ik luister wel vaker elektronische muziek, maar dit was anders. Eenmaal binnen gekomen  was duidelijk te merken dat het geluid van alle kanten van de zaal kwam en om de menigte heen zoemde. De projectie begon heel minimaal, er was niet veel meer dan rechtlijnige ruis te zien wat langzaam bewoog op de maat van de muziek. Langzaam aan begon het beeld wat nauwelijks informatie bevatte te veranderen naar abstracte vormen. Ineens kwam er een zwaar denderend geluid in een laag tempo op wat de glazen in de bar deed rinkelen. Het geluid is het beste te omschrijven als de hartslag van ontspannen persoon, maar dan zo intens als een donderslag. Alles sidderde. Het schijnt zo te zijn dat wij in de buik van onze moeders onze hartslag aanpassen op die van hen. Op het moment dat het zwaar pompende geluid door de zaal ging schrok ik, maar daarna had ik het gevoel dat mijn hartslag zich aanpaste op de lage bas.

De abstracte vormen van de projectie gaven in combinatie met de schrik van de het geluid een dreigende sfeer. De projectie deed me denken aan inktvlekken die uitvloeiden in water. Het beeld wisselde van op de maat van de muziek tussen de organische vormen en de ruis opgebouwd uit rechte dunnen lijnen, wat ik een heel vreemde paradox vond.  Monolake maakt gebruik van langzaam vervormende industriële geluiden, die als geheel een complex en organische samenstelling vormen. De industriële geluiden doen me het meest denken aan die van heipalen en klinkende hamers op metaal. De akoestiek van de omgeving galmt als die van een metalen pijp of een lege fabriekshal. Het pompende geluid van de lage bas legt het verband met het menselijk lichaam.

Het werk van Monolake & Tarik Barri zou ik ondanks dat het paradoxaal is, het best kunnen omschrijven als een samensmelting van industriële en organische invloeden. Ik vind dit een uiting van kunst die reageert op de ontwikkelingen van de afgelopen eeuw en vooruitblikt op wat er komen gaat.

vimeo

MONOLAKE / U-MATIC + TELEMATIQUE

FAR RED, 2009/10

North
Monolake
North

North – Monolake

Nobody does atmosphere like Monolake. I’m not talking about the kind of non-specific, atmospherics achieved with submerged, thudding beats and gaseous clouds of synth pads. I mean sound design that creates a specific place in your mind’s eye. Polygon Cities is Monolake’s masterpiece, mapping the psychogeography of our urban near future. I can’t listen to this without thinking of Blade Runner or Logan’s Run–people navigating semi-automated vehicles through tubes, between towers and domed neighborhoods, and ultimately out towards forbidden zones.