|19.11.2017|
Είναι Κυριακή.
Τις περισσοτερες φορες
-Για να μην πω ολες και γινω μονοτονη-Σκαλιζω στο τασακι τις σταχτες με το τσιγαρο μου
Ακριβως εκεινη τη στιγμη που εκπνεω τον καπνο μου
Ειναι μια συνηθεια δικη σου
Και γω φορωντας τα ρουχα που ξεχασες στο σπιτι μου, σε μιμουμαι
Απορω γιατι τα αφησες αυτα σε μενα
Να μου δινουν την ελπιδα οτι θα γυρισεις παλι; 
Ελα, ξερουμε και οι δυο μας οτι τελειωσε 
Τωρα βεβαια δεν ξερω για εμενα 
Οσο μυριζω το αρωμα σου 
Δυσκολευομαι να σε ξεχασω
Ας ειναι
Θα τα πεταξω στ απλυτα,μαζι και’γω 
Ετσι κι αλλιως όσο μεγαλώνω συνηθίζω στις απουσίες
Και πιο γενικά,εχω μαθει τέλεια να με πετάω στην άκρη με ευκολία.

6

“It doesn’t get any better than this.” And for you, I’m afraid, that’s literally true. You’re a nice kid, and you’re obviously very smart, but you don’t belong here. So, as long as you’re part of my team, this is all you’re ever going to be doing… suction.