KONTOS

anonymous asked:

Könntest Du dir vorstellen eines Tages in einem Unternehmen ohne deine Freunde zu arbeiten? Oder möchtest Du mit eigenen Projekten weiter mit deinen Freunden dein Geld verdienen?

Wir handhaben das Finanzielle sowieso bereits so, dass all das Geld, dass wir mit Solo- oder Gruppen-Projekten einnehmen, auf ein gemeinsames Konto geht, von dem jeder von uns monatlich eine Auszahlung bekommt, die an unsere Fixkosten angepasst ist. So helfen wir uns gegenseitig dabei uns möglichst lang mit kreativer Arbeit über Wasser halten zu können. Ob Lu ein Buch schreibt, Ardy ein Shirt designed, Mary eine EP recorded oder ich ein Video hochlade - Alles hilft allen.

ZADAJ MI PYTANIE:
(1-155)


1. Jak masz na pierwsze, drugie i trzecie imię?
2. Ile masz lat?
3. Kiedy masz urodziny?
4. Kiedy masz imieniny?
5. Twój znam zodiaku.
6. Obchodzisz imieniny?
7. Jak się czujesz?
8. Jakie masz zainteresowania?
9. Jakiej jesteś orientacji?
10. Czego się boisz?
11. Masz jakieś fobie?
12. Akceptujesz siebie?
13. Czego w sobie nienawidzisz?
14. Co w sobie lubisz najbardziej?
15. Ile ważysz?
16. Ile masz wzrostu?
17. Ile cm mają twoje włosy?
18. Jaki masz kolor oczu?
19. Jakie są twoje włosy?
20. Gdzie mieszkasz? Możesz opisać swoją miejscowość.
21. Jesteś zakochany? Czy ta osoba o tym wie?
22. Co dziś robiłeś?
23. Masz jakieś zwierzę? Jakie?
24. Uprawiasz jakiś sport?
25. Okaleczasz się lub kiedykolwiek to robiłeś?
26. Jesteś szczęśliwy?
27. Czy jest coś, co chciałbyś zmienić w swoim życiu? Co?
28. Na co czekasz?
29. Ile godzin zazwyczaj śpisz?
30. Mógłbyś się zmienić dla ukochanej osoby?
31. Byłeś kiedyś w związku przez internet? Co myślisz o takich związkach?
32. Wierzysz w przyjaźń damsko-meską?
33. Wierzysz w miłość na odległość? Co myślisz o takich związkach? Byłeś kiedyś w takim?
34. Gdybyś musiał wybierać, wybrałbyś miłość czy przyjaźń?
35. Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
36. Czy chciałbyś gdzieś wyjechać, wyprowadzić się? Dokąd?
37. Wierzysz w jakieś przesądy? W jakie?
38. Twoje największe marzenie?
39. Co widzisz przez swoje okno?
40. Potrafiłbyś wybaczyć zdradę?
41. Ilu masz obserwatorów?
42. Twoje trzy ulubione blogi?
43. Od jak dawna masz tutaj konto?
44. Jak zaczęła się twoja przygoda z tumblrem? Jaki był powód założenia bloga?
45. Masz dietę? Odchudzasz się?
46. Palisz?
47. Jesteś wredny?
48. Jakiej muzyki słuchasz?
49. Twój ulubiony zespół/wykonawca?
50. Twoja ulubiona piosenka?
51. Twój ulubiony cytat z piosenki?
52. Twój ulubiony przedmiot szkolny?
53. Twój ulubiony serial?
54. Twój ulubiony film?
55. Twoja ulubiona książka?
56. Twój ulubiony sport?
57. Twój ulubiony cytat?
58. Twoja ulubiona postać z bajek Disney’a?
59. Twój ulubiony owoc?
60. Twoje ulubione danie?
61. Jakie kraje zwiedziłeś?
62. Umiesz pływać?
63. Do której klasy chodzisz? Na jaki profil?
64. Jakie masz plany na najbliższy tydzień?
65. Tolerujesz osoby innej orientacji/wyznania/rasy?
66. Wierzysz w UFO, kosmitów?
67. Wierzysz w duchy?
68. Masz jakiś talent? Jaki?
69. Często płaczesz?
70. Malujesz się?
71. Łatwo wybaczasz?
72. Jaką książkę ostatnio czytałeś?
73. Jaki film osotatnio oglądałeś?
74. Jakie masz relacje z osobą, którą kochasz (która ci się podoba)?
75. Wymarzony zawód?
76. Kim jesteś? Opisz się jednym zdaniem/
77. Jakimi jezykami umiesz się posługiwać?
78. Upadłeś kiedyś publicznie?
79. Umiesz gotować?
80. Myślisz życzenie, gdy widizsz spadającą gwiazdę?
81. Jak nazwiesz swoje dzieci?
82. Weź jakąkolwiek książkę, otwórz na stronie 57 i podaj trzecie zdanie.
83. Gdybyś mógł w jakiej książce/filmie chciałbyś móc żyć?
84. Ostatni sms, którego wysłałeś?
85. Opisz jakąś historię ze swojego dzieciństwa.
86. Opisz swoją przyjaciółkę lub przyjaciela albo kogoś bliskiego.
87. Opisz swojego partnera, lub ex-partnera lub osobę, która ci się podoba
88. 5 faktów o twoim wyglądzie
89. Czy ktoś ci kiedyś powiedział, że nie chce cię stracić?
90. Czy miałeś kiedyś myśli samobójcze?
91. Czy rozmawianie o seksie sprawia, że czujesz się niekomfortowo?
92. Byłeś kiedyś aresztowany?
93. Jaki masz kontakt z rodzicami?
94. Tęsknisz za kimś?
95. Wolisz kino czy teatr?
96. Jaką lubisz pogodę?
97. Jesteś uczuciowym człowiekiem?
98. Jesteś w stanie przeżyć bez internetu?
99. Jakie 3 rzeczy wziąłbyś na bezludną wyspę?
100. Jaką magiczną moc chciałbyś posiadać?
101. Co sądzisz o robieniu sobie tatuaży z imieniem ukochanej osoby?‎
102. Chcesz mieć tatuaż? Jak tak to jaki i gdzie?
103. Co myślisz o kolczykach? Masz gdzieś jakieś? Gdzie?
104. Co jest dla ciebie najważniejsze w życiu?
105. Jaką piosenkę masz ustawioną na budzik?
106. Lepiej dogadujesz się z dziewczynami czy chłopakami?
107. Czy uważasz, że każdy zasługuje na drugą szansę?
108. Jak radzisz sobie z problemami?
109. Co myślisz o stereotypach?
110. Łatwo cie zranić?
111. Jesteś w jakimś fandomie?
112. Co lubisz robić w wolnych chwilach?
113. Czym dla ciebie jest miłość?
114. Często się uśmiechasz?
115. Wierzysz w Boga? Kim dla Ciebie jest Bóg?
116. 5 znanych osób, które uważasz za atrakcyjne.
117. Twój przyjaciel innej płci oznajmia Ci, że Cię kocha. Co robisz?
118. Jaka jest twoja definicja szczęścia?
119. Jakie było twoje dzieciństwo?
120. Co widzisz patrząc w lustro?
121. Najlepsza zabawa z dzieciństwa?
122. O czym teraz myślisz?
123. Wymarzony koncert?
124. Czy wygląd jest ważny w związku?
125. Na co pierwsze zwracasz uwagę, gdy poznajesz nową osobę?
126. Jesteś towarzyski?
127. Ilu partnerów miałeś?
128. Dlaczego rozpadł się twój ostatni związek?
129. Masz jakieś dziwne nawyki?
130. Masz jakieś blizny? Od czego?
131. Lubisz tańczyć?
132. Zdradziłeś kiedyś kogoś?
133. Bogaty i nieszczęśliwy czy biedny i szczęśliwy?
134. Lubisz jak ktoś bawi się twoimi włosami?
135. Ile trwał twój najdłuższy związek?
136. Jesteś optymistą czy pesymistą?
137. Twoje najsmutniejsze wspomnienie?
138. Twoje najszczęśliwsze wspomnienie?
139. Jesteś typem zazdrośnika?
140. Czy masz kogoś, komu możesz powiedzieć wszystko?
141. Masz jakiegoś idola?
142. Rozmawiasz ze swoim ex?
143. Co zrobiłbyś gdyby jutro miał być koniec świata?
144. Co według ciebie jest najważniejsze w związku?
145. Co sądzisz o internetowych znajomościach?
146. Wolisz książki czy filmy?
147. Masz jakieś motto życiowe?
148. Uważasz, ze gimnazjum zmienia ludzi? Uległeś takiej zmianie?
149. Wierzysz w horoskopy?
150. Czego nigdy byś nie zrobił?
151. Uroda czy intelekt?
152. Łatwo wstajesz rano z łóżka?
153. Masz na coś alergie?
154. Opisz jak jesteś teraz ubrany.
155. Czy jest coś czym chcesz się podzielić?
 
scofield-d

—  halo halo!! nowe pytanka! coś ktoś? :)
Zastanawiałaś się kiedyś co by było gdybyś umarła? Gdybyś popełniła samobójstwo? Gdyby porwano Cię i zabito? Albo gdybyś wracała ze szkoły ze słuchawkami w uszach i nie zauważyłabyś nadjeżdżającego samochodu, który potrąciłby Cię? Albo jeśli zachorowałabyś na jakąś nieuleczalną chorobę? Po prostu gdybyś znikła z tego świata? Jest wiele sposobów na śmierć. Na pewno kiedyś przebiegły Ci przez głowę takie myśli. Każdy czasem się nad tym zastanawia, chociaż nie każdy się do tego przyznaje. Przedstawię Ci krótką historyjkę. Obstawiam, że tak by się to wszystko skończyło. Jak zareagowałaby moja rodzina? Rodzice dowiadują się o Twojej śmierci jako pierwsi. Na początku nie dociera to do nich. Po chwili Twoja mama upada na kolana i chowa twarz w dłonie. Zaczyna przeraźliwie szlochać nie wierząc w to co przed chwilą usłyszała. Twój tata przez kilka minut nie rusza się z miejsca. Stoi i z szeroko otwartymi oczami rozmyśla. Przez głowę przelatują mu wszystkie wspomnienia. Później kuca przy Twojej rodzicielce i otula ją ramionami. Z jego oczu powoli sączą się łzy. Razem tworzą trzęsącą się kupkę nieszczęścia. Ludzi ze złamanymi sercami. Wyobrażasz sobie jak to jest mieć dziecko, wychowywać je, cieszyć się z jego sukcesów, razem z nim smucić z porażek? I tak nagle… w jednej sekundzie je po prostu stracić? Nie masz pojęcia. Oni już to wiedzą. Następnej nocy nie mogą zasnąć, ciągle rozmyślają o Tobie. Nie w głowie im są kłótnie, Twoje oceny albo wszystkie Twoje złe zachowania. Tęsknią za Tobą całym sercem. Obwiniają się, żałują wszystkiego co kiedykolwiek zrobili. Robią sobie wyrzuty, że kiedyś tam przez nich płakałaś. Jedyne czego chcą to wziąć Cię w objęcia i tulić. Z samego rana Twój tata dzwoni do Twoich dziadków. Mama nie jest w stanie im tego powiedzieć, wie, że nie da rady. Wita go radosny głos Twojej babci. Przełyka ślinę i mówi jej wszystko. W słuchawce słychać tylko głuchą ciszę, a po chwili stłumiony płacz. Z oddali dochodzi głos dziadka, który dopytuje co się stało. Żona odpowiada mu cicho. Obydwoje nie wierzą, że Cię stracili. Że nie mogli być z Tobą w twoich ostatnich chwilach, że nie mogli Cię pożegnać. Wkrótce dowiaduje się cała Twoja rodzina. Wszyscy są załamani. Ustalają datę pogrzebu oraz wszystkie inne rzeczy. Czują się jak w jakimś śnie, naprawdę. Twoja mama ciągle jest na tabletkach uspokajających, tata zaś stara się być silny, żeby jakoś jej pomóc. Lecz nie umie. Zabrano im ich promyk światła, którym byłaś. Teraz już wiesz jak wyglądałaby reakcja twojej rodziny. Niezbyt fajnie, prawda? Wiem, że się ze mną zgadzasz… Co powiedziałyby na to osoby z mojej klasy oraz nauczyciele? Przejęliby się czy raczej byłoby to im obojętne? Jako pierwszy ze szkoły dowiaduje się, oczywiście dyrektor. Jest zaskoczony i raczej smutnieje. Przekazuje wiadomość Twojej wychowawczyni. Ona zaczyna płakać. Byłaś dla niej jak jej własne dziecko, stykała się z Tobą praktycznie codziennie, bardzo się z Tobą zżyła. Inni nauczyciele słyszą o tym troszkę później. Są w szoku. Dobrze Cię pamiętają, lubią. Mimo, że czasem rozmawiałaś na lekcji, nie odrabiałaś prac domowych… to i tak byłaś ich uczennicą! Nie wyobrażają sobie tego co się stało. To jest dla nich takie obce, nieznane uczucie. Chodzą po korytarzach przygnębieni, przez najbliższe dwa tygodnie nie prowadzą lekcji tak ciekawie jak wcześniej. Patrzą na puste miejsce w Twojej ławce i czują się źle. Żałują wszystkich pał, które kiedyś Ci wstawili. Chcą cofnąć czas i już nigdy na Ciebie nie krzyknąć. Są źli na siebie, uwierz. W tym dniu akurat pierwszą lekcją jest godzina wychowawcza. Twoja nauczycielka wchodzi do klasy. Widać, że ma zapuchnięte, czerwone oczy. Uczniowie patrzą po sobie zdziwieni. Pani odchrząkuje i powoli łamiącym się z nerwów głosem oznajmia wszystkim co się stało. Oni wbijają w nią zdziwione spojrzenia. Twoja przyjaciółka zrywa się z krzesła, które upada z hukiem na podłogę. Nie zwracając uwagi na nic wybiega z klasy i kieruje się do łazienki. Zamyka się w kabinie, upada na podłogę i zaczyna płakać. Inna dziewczyna biegnie za nią. Również płacząc mówi do niej uspokajającym głosem zza drzwi. Im obu nie mieści się to w głowie. Myślą, że to jakiś żart. Tymczasem w klasie panuje niezłe zamieszanie. Wszyscy dopytują się co się stało, czy będą szli na pogrzeb. Niektórzy po cichu płaczą. Wiedzą, że bez Ciebie to nie będzie to samo. W kącie siedzi chłopak, który od dawna się w Tobie kochał, lecz nigdy nie miał odwagi Ci o tym powiedzieć. Jego głowa spoczywa na ławce. Głośno łka, mając całkowicie w dupie co pomyślą o nim inni. W tym momencie liczysz się tylko Ty, nikt więcej. Twój klasowy wróg, dziewczyna, która Ci dokuczała siedzi cicho i nie odzywa się. Po jej twarzy spływają łzy. Ma ochotę dać sobie z liścia za to wszystko co kiedyś Ci zrobiła. Po jakimś czasie w klasie robi się cicho. Każdy z osobna wspomina chwile spędzone z Tobą, miłe pogawędki albo kłótnie. Niektórzy szarpią się za włosy, po twarzach innych płyną łzy. Chłopcy tym razem też nie kryją swoich uczuć. Wszyscy ukazują swoje prawdziwe twarze, w tym momencie każdy zdjął swoją maskę. Widać w ich oczach przeogromny smutek. Już zaczynają za Tobą tęsknić. A przecież zawsze myślałaś, że jesteś dla nich nikim, prawda? Że Cię nie zauważają i mają gdzieś. Widzisz, wcale tak nie jest. Oni długo nie mogą się pozbierać po takiej stracie. Kochają Cię. Kochają Twoje dowcipy, to jak narzekasz na wfie, gdy musicie zaliczać jakieś biegi. Śmieją się gdy patrzą jak chodzisz do tablicy na matematyce i czekasz na ich podpowiedź. Są wdzięczni, że zawsze im pomagałaś, dawałaś spisać prace, pozwalałaś ściągać na klasówkach. Naprawdę Cię lubią, wiesz? Może na co dzień tego nie zauważasz, ale tak jest. Jestem przekonana, że tak wyglądałaby ich reakcja. Spodziewałaś się innej, zgadłam? Cóż, myliłaś się. A czy ON zwróci uwagę, że już mnie nie ma? On dowiaduje się o tym jako jedna z ostatnich osób. Wraca ze szkoły, lecz zatrzymuje się przy miejscu, w którym zwykle wywieszane są nekrologi. Zauważa tam Twoje nazwisko. Jego serce zaczyna bić szybciej. Oczywiście pamięta, że zawsze na niego ukradkiem zerkałaś. Pamięta jaki uroczy rumieniec wpływał na Twoje policzki. Zawsze domyślał się, że się w nim podkochujesz. On również Cię lubi. Może nie tak bardzo jak Ty jego, ale uwierz - uwielbia Cię. Jak otępiały patrzy na Twoje imię wypisane czarną czcionką. W jego oczach zbierają się łzy, które w pewnym momencie zaczynają spływać po jego policzkach. Nie dochodzi to do niego. Wyczytuje kiedy będzie Twój pogrzeb i powoli odchodzi. W swoim sercu czuje rozrywający ból. Wraca do domu i rzuca się na łóżko. Bierze komputer i wchodzi na komunikator, na którym często ze sobą pisaliście. Przewija wszystkie rozmowy i zaczyna je czytać. Od tej pierwszej, od tego nieśmiałego “cześć” do ostatniej, czyli Waszej kłótni. Jego bluzka jest już mokra od łez, lecz on nie może przestać płakać. Tak bardzo chce Cię przeprosić za te obraźliwe słowa, które posłał w Twoim kierunku, ale wie, że nie może. I nigdy już nie będzie mógł. Zaciska pięści na pościeli z bezsilności i nie wie co ma ze sobą zrobić. Głośno szlocha w poduszkę, a myślami jest ciągle przy Tobie. Kocha Cię, możesz być tego pewna, jesteś dla niego cholernie ważna. W końcu z wykończenia zasypia. Śni o Tobie, a z jego oka wypływa jedna, pojedyncza łza. Widzisz? A byłaś pewna, że nic do Ciebie nie czuje. Byłaś w ogromnym błędzie. Ludzie z Twittera zauważą? Będą tęsknić? Twoja najbliższa koleżanka, ta jedyna, która miała Twojego Twittera wie, że był on dla Ciebie bardzo ważny. Loguje się na Twoje konto i powiadamia wszystkich o zaistniałej sytuacji. Opisuje co się stało. Informuje wszystkie osoby z Internetu, na których Ci zależało. Tworzy akcję ‪#‎RIP‬*Twojeimie*. Akcja góruje w polskich trendach. Jest pod nią mnóstwo tweetów. Wszyscy płaczą, piszą, że będą tęsknić, że nie zasługiwałaś na to. Modlą się o Ciebie, są smutni. Okazuje się, że wszyscy Cię kojarzą i lubią. Twoja internetowa przyjaciółka jest załamana, nie wie co zrobi bez swojego skarba. Tak, chodzi o Ciebie. Nie kłamała, gdy mówiła, że Cię kocha. Dowiaduje się kiedy będzie pogrzeb i decyduje, że przyjedzie. Wie, że musi Cię pożegnać. Mimo, że nigdy Cię tak naprawdę nie spotkała. Ludzie piszą także do Twoich idoli. Chcą, żeby Cię zauważyli i docenili. Co z tego, że już po śmierci. Wiedzą, że bardzo by to Cię ucieszyło. Wszyscy przeglądają Twoje stare wpisy, odpisują na nie. Piszą do Ciebie, mimo, że przecież nigdy im nie odpiszesz. Jest im strasznie przykro, do cholery, jesteś ich siostrą! Chcą Cię z powrotem. Nie mogą się pogodzić z tym, że odeszłaś. Nie wierzą w to. Ale Ciebie już nie ma. Nie tweetujesz, nie spamujesz o follow, nie dzielisz się z nimi swoimi wrażeniami z każdego dnia. Mimo to Twoje konto zawsze jest aktywne, Twoja przyjaciółka nie mogłaby go usunąć. Wie, że jest dla Ciebie bardzo ważne, są tam wszystkie Twoje wspomnienia. I ma racje, Twitter jest dla Ciebie bardzo ważny, prawda? A myślałaś, że nikt Cię tam nie docenia. Byłaś pewna, że nawet nie zauważą, że Cię nie ma. No widzisz. Znowu się myliłaś. Czy idole się o tym dowiedzą? Wszyscy o to walczą. Wszyscy Twoi przyjaciele z Twittera oraz Ci obcy. Piszą o Tobie do Twoich idoli. Aż wreszcie oni to zauważają. Dają Ci to pieprzone follow, piszą krótkiego tweeta o Tobie. Że Cię kochają i, że myślami są przy Twoich bliskich. Modlą się o Ciebie. Poświęcają kilka minut swojego życia na myślenie o Tobie. Czytają co do nich kiedyś pisałaś. Są smutni. Mają łzy w oczach, gdy widzą jak bardzo ważni dla Ciebie byli. Niby niezbyt to pocieszające, ale jednak fajnie wiedzieć, że tak - dowiedzieliby się o Twojej śmierci i byliby przygnębieni. Chociaż wiem, że chcesz ich szczęścia. Ale na pewno wieść o tym wywołałaby krótki uśmiech na Twojej twarzy, czyż nie? Wiem, że tak. Jak będzie wyglądał mój pogrzeb? Kto na niego przyjdzie? Twój pogrzeb odbywa się w sobotę, 18 kwietnia o godzinie 14 po południu. Są na nim wszystkie osoby Ci bliskie, wszyscy, na których Ci kiedykolwiek zależało. Jest Twoja rodzina w całym swoim składzie. Niektórych osób nie widziałaś latami, aż trudno Ci ich rozróżnić. Jest też sporo Twojego rodzeństwa ciotecznego, połowę z nich widzisz po raz pierwszy. Szkoda, że nie możesz się z nimi przywitać… Stawiła się Twoja wychowawczyni oraz kilku innych nauczycieli, cała Twoja klasa oraz kilka innych osób z Twojej szkoły. Wszystkie twarze są Ci znajome. Przyszli też Twoi inni znajomi: ci z podwórka lub z innych szkół. Specjalnie na tą okazję, smutną niestety, przyjechała Twoja przyjaciółka z Twittera. Rozmawia właśnie z Twoją najlepszą koleżanką i z tym ważnym dla Ciebie chłopakiem. Uśmiechasz się na ten widok. Lecz niestety tam na dole nikomu nie jest do śmiechu. Wszyscy mają poważne miny, niektórym z oczu ciekną łzy. Twoi wszyscy przyjaciele w rękach trzymają chusteczki, którymi co chwila ocierają sobie oczy. To smutny widok. Twoja mama wtulona w męża ciężkim wzrokiem patrzy na Twoje ciało w trumnie. Każdy po kolei podchodzi do Ciebie i Cię żegna. Głaszczą Cię po twarzy, po dłoniach, niektórzy schylają się i całują policzki. Widzisz, że podchodzi do Ciebie ON. Przekrwionymi oczami spogląda na Twoje już zamknięte na zawsze. Przypomina sobie jaki piękny miały kolor, gdy byłaś szczęśliwa. Lecz to już nie wróci. Spod jego powiek wypływa słona ciecz, a on ciężko wzdycha. Pochyla się nad Tobą i składa na Twoich ustach delikatny pocałunek. Przeraża go jak bardzo zimna jesteś, wzdryga się. Patrząc na Ciebie szepcze te dwa piękne słowa, które zawsze chciałaś od niego usłyszeć. Ostatni raz ogląda się za siebie i odchodzi. Po chwili trumna zamyka się i zostaje spuszczone do wykopanego dołu. Po chwili już jej nie widać. Wszyscy stoją jeszcze chwilę modląc się, a po chwili zaczynają się rozchodzić. Nie w myślach im imprezy, czy spotkania z przyjaciółmi. Idą samotnie, pogrążeni w myślach i wspomnieniach. Tęsknią za Twoim śmiechem, za rozmowami z Tobą, za całą Tobą. To był przykry pogrzeb. Ale przecież który pogrzeb jest radosny? No właśnie, żaden. Czego się spodziewałaś? Że nikt nie przyjdzie? Że przyjdą tylko rodzice, a reszta w ogóle o Tobie zapomni? Kolejny raz nie miałaś racji. Widzisz ilu osobom na Tobie tak bardzo zależy? Dla ilu osób jesteś cholernie ważna? Nie zdawałaś sobie z tego sprawy. Nie miałaś pojęcia. Ale teraz już wiesz. Wiesz co prawdopodobnie zdarzyłoby się po Twojej śmierci. Złamałaby ona serca wielu osób. Oni kochają Ciebie tak samo mocno jak Ty kochasz ich, więc nie musisz już o tym więcej myśleć. Jesteś bardzo ważna dla nich wszystkich, zapamiętaj to sobie na zawsze…
—  :(
Zastanawiałaś się kiedyś co by było gdybyś umarła? Gdybyś popełniła samobójstwo? Gdyby porwano Cię i zabito? Albo gdybyś wracała ze szkoły ze słuchawkami w uszach i nie zauważyłabyś nadjeżdżającego samochodu, który potrąciłby Cię? Albo jeśli zachorowałabyś na jakąś nieuleczalną chorobę? Po prostu gdybyś znikła z tego świata? Jest wiele sposobów na śmierć. Na pewno kiedyś przebiegły Ci przez głowę takie myśli. Każdy czasem się nad tym zastanawia, chociaż nie każdy się do tego przyznaje. Przedstawię Ci krótką historyjkę. Obstawiam, że tak by się to wszystko skończyło. Jak zareagowałaby moja rodzina? Rodzice dowiadują się o Twojej śmierci jako pierwsi. Na początku nie dociera to do nich. Po chwili Twoja mama upada na kolana i chowa twarz w dłonie. Zaczyna przeraźliwie szlochać nie wierząc w to co przed chwilą usłyszała. Twój tata przez kilka minut nie rusza się z miejsca. Stoi i z szeroko otwartymi oczami rozmyśla. Przez głowę przelatują mu wszystkie wspomnienia. Później kuca przy Twojej rodzicielce i otula ją ramionami. Z jego oczu powoli sączą się łzy. Razem tworzą trzęsącą się kupkę nieszczęścia. Ludzi ze złamanymi sercami. Wyobrażasz sobie jak to jest mieć dziecko, wychowywać je, cieszyć się z jego sukcesów, razem z nim smucić z porażek? I tak nagle… w jednej sekundzie je po prostu stracić? Nie masz pojęcia. Oni już to wiedzą. Następnej nocy nie mogą zasnąć, ciągle rozmyślają o Tobie. Nie w głowie im są kłótnie, Twoje oceny albo wszystkie Twoje złe zachowania. Tęsknią za Tobą całym sercem. Obwiniają się, żałują wszystkiego co kiedykolwiek zrobili. Robią sobie wyrzuty, że kiedyś tam przez nich płakałaś. Jedyne czego chcą to wziąć Cię w objęcia i tulić. Z samego rana Twój tata dzwoni do Twoich dziadków. Mama nie jest w stanie im tego powiedzieć, wie, że nie da rady. Wita go radosny głos Twojej babci. Przełyka ślinę i mówi jej wszystko. W słuchawce słychać tylko głuchą ciszę, a po chwili stłumiony płacz. Z oddali dochodzi głos dziadka, który dopytuje co się stało. Żona odpowiada mu cicho. Obydwoje nie wierzą, że Cię stracili. Że nie mogli być z Tobą w twoich ostatnich chwilach, że nie mogli Cię pożegnać. Wkrótce dowiaduje się cała Twoja rodzina. Wszyscy są załamani. Ustalają datę pogrzebu oraz wszystkie inne rzeczy. Czują się jak w jakimś śnie, naprawdę. Twoja mama ciągle jest na tabletkach uspokajających, tata zaś stara się być silny, żeby jakoś jej pomóc. Lecz nie umie. Zabrano im ich promyk światła, którym byłaś. Teraz już wiesz jak wyglądałaby reakcja twojej rodziny. Niezbyt fajnie, prawda? Wiem, że się ze mną zgadzasz… Co powiedziałyby na to osoby z mojej klasy oraz nauczyciele? Przejęliby się czy raczej byłoby to im obojętne? Jako pierwszy ze szkoły dowiaduje się, oczywiście dyrektor. Jest zaskoczony i raczej smutnieje. Przekazuje wiadomość Twojej wychowawczyni. Ona zaczyna płakać. Byłaś dla niej jak jej własne dziecko, stykała się z Tobą praktycznie codziennie, bardzo się z Tobą zżyła. Inni nauczyciele słyszą o tym troszkę później. Są w szoku. Dobrze Cię pamiętają, lubią. Mimo, że czasem rozmawiałaś na lekcji, nie odrabiałaś prac domowych… to i tak byłaś ich uczennicą! Nie wyobrażają sobie tego co się stało. To jest dla nich takie obce, nieznane uczucie. Chodzą po korytarzach przygnębieni, przez najbliższe dwa tygodnie nie prowadzą lekcji tak ciekawie jak wcześniej. Patrzą na puste miejsce w Twojej ławce i czują się źle. Żałują wszystkich pał, które kiedyś Ci wstawili. Chcą cofnąć czas i już nigdy na Ciebie nie krzyknąć. Są źli na siebie, uwierz. W tym dniu akurat pierwszą lekcją jest godzina wychowawcza. Twoja nauczycielka wchodzi do klasy. Widać, że ma zapuchnięte, czerwone oczy. Uczniowie patrzą po sobie zdziwieni. Pani odchrząkuje i powoli łamiącym się z nerwów głosem oznajmia wszystkim co się stało. Oni wbijają w nią zdziwione spojrzenia. Twoja przyjaciółka zrywa się z krzesła, które upada z hukiem na podłogę. Nie zwracając uwagi na nic wybiega z klasy i kieruje się do łazienki. Zamyka się w kabinie, upada na podłogę i zaczyna płakać. Inna dziewczyna biegnie za nią. Również płacząc mówi do niej uspokajającym głosem zza drzwi. Im obu nie mieści się to w głowie. Myślą, że to jakiś żart. Tymczasem w klasie panuje niezłe zamieszanie. Wszyscy dopytują się co się stało, czy będą szli na pogrzeb. Niektórzy po cichu płaczą. Wiedzą, że bez Ciebie to nie będzie to samo. W kącie siedzi chłopak, który od dawna się w Tobie kochał, lecz nigdy nie miał odwagi Ci o tym powiedzieć. Jego głowa spoczywa na ławce. Głośno łka, mając całkowicie w dupie co pomyślą o nim inni. W tym momencie liczysz się tylko Ty, nikt więcej. Twój klasowy wróg, dziewczyna, która Ci dokuczała siedzi cicho i nie odzywa się. Po jej twarzy spływają łzy. Ma ochotę dać sobie z liścia za to wszystko co kiedyś Ci zrobiła. Po jakimś czasie w klasie robi się cicho. Każdy z osobna wspomina chwile spędzone z Tobą, miłe pogawędki albo kłótnie. Niektórzy szarpią się za włosy, po twarzach innych płyną łzy. Chłopcy tym razem też nie kryją swoich uczuć. Wszyscy ukazują swoje prawdziwe twarze, w tym momencie każdy zdjął swoją maskę. Widać w ich oczach przeogromny smutek. Już zaczynają za Tobą tęsknić. A przecież zawsze myślałaś, że jesteś dla nich nikim, prawda? Że Cię nie zauważają i mają gdzieś. Widzisz, wcale tak nie jest. Oni długo nie mogą się pozbierać po takiej stracie. Kochają Cię. Kochają Twoje dowcipy, to jak narzekasz na wfie, gdy musicie zaliczać jakieś biegi. Śmieją się gdy patrzą jak chodzisz do tablicy na matematyce i czekasz na ich podpowiedź. Są wdzięczni, że zawsze im pomagałaś, dawałaś spisać prace, pozwalałaś ściągać na klasówkach. Naprawdę Cię lubią, wiesz? Może na co dzień tego nie zauważasz, ale tak jest. Jestem przekonana, że tak wyglądałaby ich reakcja. Spodziewałaś się innej, zgadłam? Cóż, myliłaś się. A czy ON zwróci uwagę, że już mnie nie ma? On dowiaduje się o tym jako jedna z ostatnich osób. Wraca ze szkoły, lecz zatrzymuje się przy miejscu, w którym zwykle wywieszane są nekrologi. Zauważa tam Twoje nazwisko. Jego serce zaczyna bić szybciej. Oczywiście pamięta, że zawsze na niego ukradkiem zerkałaś. Pamięta jaki uroczy rumieniec wpływał na Twoje policzki. Zawsze domyślał się, że się w nim podkochujesz. On również Cię lubi. Może nie tak bardzo jak Ty jego, ale uwierz - uwielbia Cię. Jak otępiały patrzy na Twoje imię wypisane czarną czcionką. W jego oczach zbierają się łzy, które w pewnym momencie zaczynają spływać po jego policzkach. Nie dochodzi to do niego. Wyczytuje kiedy będzie Twój pogrzeb i powoli odchodzi. W swoim sercu czuje rozrywający ból. Wraca do domu i rzuca się na łóżko. Bierze komputer i wchodzi na komunikator, na którym często ze sobą pisaliście. Przewija wszystkie rozmowy i zaczyna je czytać. Od tej pierwszej, od tego nieśmiałego “cześć” do ostatniej, czyli Waszej kłótni. Jego bluzka jest już mokra od łez, lecz on nie może przestać płakać. Tak bardzo chce Cię przeprosić za te obraźliwe słowa, które posłał w Twoim kierunku, ale wie, że nie może. I nigdy już nie będzie mógł. Zaciska pięści na pościeli z bezsilności i nie wie co ma ze sobą zrobić. Głośno szlocha w poduszkę, a myślami jest ciągle przy Tobie. Kocha Cię, możesz być tego pewna, jesteś dla niego cholernie ważna. W końcu z wykończenia zasypia. Śni o Tobie, a z jego oka wypływa jedna, pojedyncza łza. Widzisz? A byłaś pewna, że nic do Ciebie nie czuje. Byłaś w ogromnym błędzie. Ludzie z Twittera zauważą? Będą tęsknić? Twoja najbliższa koleżanka, ta jedyna, która miała Twojego Twittera wie, że był on dla Ciebie bardzo ważny. Loguje się na Twoje konto i powiadamia wszystkich o zaistniałej sytuacji. Opisuje co się stało. Informuje wszystkie osoby z Internetu, na których Ci zależało. Tworzy akcję ‪#‎RIP‬*Twojeimie*. Akcja góruje w polskich trendach. Jest pod nią mnóstwo tweetów. Wszyscy płaczą, piszą, że będą tęsknić, że nie zasługiwałaś na to. Modlą się o Ciebie, są smutni. Okazuje się, że wszyscy Cię kojarzą i lubią. Twoja internetowa przyjaciółka jest załamana, nie wie co zrobi bez swojego skarba. Tak, chodzi o Ciebie. Nie kłamała, gdy mówiła, że Cię kocha. Dowiaduje się kiedy będzie pogrzeb i decyduje, że przyjedzie. Wie, że musi Cię pożegnać. Mimo, że nigdy Cię tak naprawdę nie spotkała. Ludzie piszą także do Twoich idoli. Chcą, żeby Cię zauważyli i docenili. Co z tego, że już po śmierci. Wiedzą, że bardzo by to Cię ucieszyło. Wszyscy przeglądają Twoje stare wpisy, odpisują na nie. Piszą do Ciebie, mimo, że przecież nigdy im nie odpiszesz. Jest im strasznie przykro, do cholery, jesteś ich siostrą! Chcą Cię z powrotem. Nie mogą się pogodzić z tym, że odeszłaś. Nie wierzą w to. Ale Ciebie już nie ma. Nie tweetujesz, nie spamujesz o follow, nie dzielisz się z nimi swoimi wrażeniami z każdego dnia. Mimo to Twoje konto zawsze jest aktywne, Twoja przyjaciółka nie mogłaby go usunąć. Wie, że jest dla Ciebie bardzo ważne, są tam wszystkie Twoje wspomnienia. I ma racje, Twitter jest dla Ciebie bardzo ważny, prawda? A myślałaś, że nikt Cię tam nie docenia. Byłaś pewna, że nawet nie zauważą, że Cię nie ma. No widzisz. Znowu się myliłaś. Czy idole się o tym dowiedzą? Wszyscy o to walczą. Wszyscy Twoi przyjaciele z Twittera oraz Ci obcy. Piszą o Tobie do Twoich idoli. Aż wreszcie oni to zauważają. Dają Ci to pieprzone follow, piszą krótkiego tweeta o Tobie. Że Cię kochają i, że myślami są przy Twoich bliskich. Modlą się o Ciebie. Poświęcają kilka minut swojego życia na myślenie o Tobie. Czytają co do nich kiedyś pisałaś. Są smutni. Mają łzy w oczach, gdy widzą jak bardzo ważni dla Ciebie byli. Niby niezbyt to pocieszające, ale jednak fajnie wiedzieć, że tak - dowiedzieliby się o Twojej śmierci i byliby przygnębieni. Chociaż wiem, że chcesz ich szczęścia. Ale na pewno wieść o tym wywołałaby krótki uśmiech na Twojej twarzy, czyż nie? Wiem, że tak. Jak będzie wyglądał mój pogrzeb? Kto na niego przyjdzie? Twój pogrzeb odbywa się w sobotę, 18 kwietnia o godzinie 14 po południu. Są na nim wszystkie osoby Ci bliskie, wszyscy, na których Ci kiedykolwiek zależało. Jest Twoja rodzina w całym swoim składzie. Niektórych osób nie widziałaś latami, aż trudno Ci ich rozróżnić. Jest też sporo Twojego rodzeństwa ciotecznego, połowę z nich widzisz po raz pierwszy. Szkoda, że nie możesz się z nimi przywitać… Stawiła się Twoja wychowawczyni oraz kilku innych nauczycieli, cała Twoja klasa oraz kilka innych osób z Twojej szkoły. Wszystkie twarze są Ci znajome. Przyszli też Twoi inni znajomi: ci z podwórka lub z innych szkół. Specjalnie na tą okazję, smutną niestety, przyjechała Twoja przyjaciółka z Twittera. Rozmawia właśnie z Twoją najlepszą koleżanką i z tym ważnym dla Ciebie chłopakiem. Uśmiechasz się na ten widok. Lecz niestety tam na dole nikomu nie jest do śmiechu. Wszyscy mają poważne miny, niektórym z oczu ciekną łzy. Twoi wszyscy przyjaciele w rękach trzymają chusteczki, którymi co chwila ocierają sobie oczy. To smutny widok. Twoja mama wtulona w męża ciężkim wzrokiem patrzy na Twoje ciało w trumnie. Każdy po kolei podchodzi do Ciebie i Cię żegna. Głaszczą Cię po twarzy, po dłoniach, niektórzy schylają się i całują policzki. Widzisz, że podchodzi do Ciebie ON. Przekrwionymi oczami spogląda na Twoje już zamknięte na zawsze. Przypomina sobie jaki piękny miały kolor, gdy byłaś szczęśliwa. Lecz to już nie wróci. Spod jego powiek wypływa słona ciecz, a on ciężko wzdycha. Pochyla się nad Tobą i składa na Twoich ustach delikatny pocałunek. Przeraża go jak bardzo zimna jesteś, wzdryga się. Patrząc na Ciebie szepcze te dwa piękne słowa, które zawsze chciałaś od niego usłyszeć. Ostatni raz ogląda się za siebie i odchodzi. Po chwili trumna zamyka się i zostaje spuszczone do wykopanego dołu. Po chwili już jej nie widać. Wszyscy stoją jeszcze chwilę modląc się, a po chwili zaczynają się rozchodzić. Nie w myślach im imprezy, czy spotkania z przyjaciółmi. Idą samotnie, pogrążeni w myślach i wspomnieniach. Tęsknią za Twoim śmiechem, za rozmowami z Tobą, za całą Tobą. To był przykry pogrzeb. Ale przecież który pogrzeb jest radosny? No właśnie, żaden. Czego się spodziewałaś? Że nikt nie przyjdzie? Że przyjdą tylko rodzice, a reszta w ogóle o Tobie zapomni? Kolejny raz nie miałaś racji. Widzisz ilu osobom na Tobie tak bardzo zależy? Dla ilu osób jesteś cholernie ważna? Nie zdawałaś sobie z tego sprawy. Nie miałaś pojęcia. Ale teraz już wiesz. Wiesz co prawdopodobnie zdarzyłoby się po Twojej śmierci. Złamałaby ona serca wielu osób. Oni kochają Ciebie tak samo mocno jak Ty kochasz ich, więc nie musisz już o tym więcej myśleć. Jesteś bardzo ważna dla nich wszystkich, zapamiętaj to sobie na zawsze...

(via.fb)

Zastanawiałaś się kiedyś co by było gdybyś umarła? Gdybyś popełniła samobójstwo? Gdyby porwano Cię i zabito? Albo gdybyś wracała ze szkoły ze słuchawkami w uszach i nie zauważyłabyś nadjeżdżającego samochodu, który potrąciłby Cię? Albo jeśli zachorowałabyś na jakąś nieuleczalną chorobę? Po prostu gdybyś znikła z tego świata? Jest wiele sposobów na śmierć. Na pewno kiedyś przebiegły Ci przez głowę takie myśli. Każdy czasem się nad tym zastanawia, chociaż nie każdy się do tego przyznaje. Przedstawię Ci krótką historyjkę. Obstawiam, że tak by się to wszystko skończyło. Jak zareagowałaby moja rodzina? Rodzice dowiadują się o Twojej śmierci jako pierwsi. Na początku nie dociera to do nich. Po chwili Twoja mama upada na kolana i chowa twarz w dłonie. Zaczyna przeraźliwie szlochać nie wierząc w to co przed chwilą usłyszała. Twój tata przez kilka minut nie rusza się z miejsca. Stoi i z szeroko otwartymi oczami rozmyśla. Przez głowę przelatują mu wszystkie wspomnienia. Później kuca przy Twojej rodzicielce i otula ją ramionami. Z jego oczu powoli sączą się łzy. Razem tworzą trzęsącą się kupkę nieszczęścia. Ludzi ze złamanymi sercami. Wyobrażasz sobie jak to jest mieć dziecko, wychowywać je, cieszyć się z jego sukcesów, razem z nim smucić z porażek? I tak nagle… w jednej sekundzie je po prostu stracić? Nie masz pojęcia. Oni już to wiedzą. Następnej nocy nie mogą zasnąć, ciągle rozmyślają o Tobie. Nie w głowie im są kłótnie, Twoje oceny albo wszystkie Twoje złe zachowania. Tęsknią za Tobą całym sercem. Obwiniają się, żałują wszystkiego co kiedykolwiek zrobili. Robią sobie wyrzuty, że kiedyś tam przez nich płakałaś. Jedyne czego chcą to wziąć Cię w objęcia i tulić. Z samego rana Twój tata dzwoni do Twoich dziadków. Mama nie jest w stanie im tego powiedzieć, wie, że nie da rady. Wita go radosny głos Twojej babci. Przełyka ślinę i mówi jej wszystko. W słuchawce słychać tylko głuchą ciszę, a po chwili stłumiony płacz. Z oddali dochodzi głos dziadka, który dopytuje co się stało. Żona odpowiada mu cicho. Obydwoje nie wierzą, że Cię stracili. Że nie mogli być z Tobą w twoich ostatnich chwilach, że nie mogli Cię pożegnać. Wkrótce dowiaduje się cała Twoja rodzina. Wszyscy są załamani. Ustalają datę pogrzebu oraz wszystkie inne rzeczy. Czują się jak w jakimś śnie, naprawdę. Twoja mama ciągle jest na tabletkach uspokajających, tata zaś stara się być silny, żeby jakoś jej pomóc. Lecz nie umie. Zabrano im ich promyk światła, którym byłaś. Teraz już wiesz jak wyglądałaby reakcja twojej rodziny. Niezbyt fajnie, prawda? Wiem, że się ze mną zgadzasz… Co powiedziałyby na to osoby z mojej klasy oraz nauczyciele? Przejęliby się czy raczej byłoby to im obojętne? Jako pierwszy ze szkoły dowiaduje się, oczywiście dyrektor. Jest zaskoczony i raczej smutnieje. Przekazuje wiadomość Twojej wychowawczyni. Ona zaczyna płakać. Byłaś dla niej jak jej własne dziecko, stykała się z Tobą praktycznie codziennie, bardzo się z Tobą zżyła. Inni nauczyciele słyszą o tym troszkę później. Są w szoku. Dobrze Cię pamiętają, lubią. Mimo, że czasem rozmawiałaś na lekcji, nie odrabiałaś prac domowych… to i tak byłaś ich uczennicą! Nie wyobrażają sobie tego co się stało. To jest dla nich takie obce, nieznane uczucie. Chodzą po korytarzach przygnębieni, przez najbliższe dwa tygodnie nie prowadzą lekcji tak ciekawie jak wcześniej. Patrzą na puste miejsce w Twojej ławce i czują się źle. Żałują wszystkich pał, które kiedyś Ci wstawili. Chcą cofnąć czas i już nigdy na Ciebie nie krzyknąć. Są źli na siebie, uwierz. W tym dniu akurat pierwszą lekcją jest godzina wychowawcza. Twoja nauczycielka wchodzi do klasy. Widać, że ma zapuchnięte, czerwone oczy. Uczniowie patrzą po sobie zdziwieni. Pani odchrząkuje i powoli łamiącym się z nerwów głosem oznajmia wszystkim co się stało. Oni wbijają w nią zdziwione spojrzenia. Twoja przyjaciółka zrywa się z krzesła, które upada z hukiem na podłogę. Nie zwracając uwagi na nic wybiega z klasy i kieruje się do łazienki. Zamyka się w kabinie, upada na podłogę i zaczyna płakać. Inna dziewczyna biegnie za nią. Również płacząc mówi do niej uspokajającym głosem zza drzwi. Im obu nie mieści się to w głowie. Myślą, że to jakiś żart. Tymczasem w klasie panuje niezłe zamieszanie. Wszyscy dopytują się co się stało, czy będą szli na pogrzeb. Niektórzy po cichu płaczą. Wiedzą, że bez Ciebie to nie będzie to samo. W kącie siedzi chłopak, który od dawna się w Tobie kochał, lecz nigdy nie miał odwagi Ci o tym powiedzieć. Jego głowa spoczywa na ławce. Głośno łka, mając całkowicie w dupie co pomyślą o nim inni. W tym momencie liczysz się tylko Ty, nikt więcej. Twój klasowy wróg, dziewczyna, która Ci dokuczała siedzi cicho i nie odzywa się. Po jej twarzy spływają łzy. Ma ochotę dać sobie z liścia za to wszystko co kiedyś Ci zrobiła. Po jakimś czasie w klasie robi się cicho. Każdy z osobna wspomina chwile spędzone z Tobą, miłe pogawędki albo kłótnie. Niektórzy szarpią się za włosy, po twarzach innych płyną łzy. Chłopcy tym razem też nie kryją swoich uczuć. Wszyscy ukazują swoje prawdziwe twarze, w tym momencie każdy zdjął swoją maskę. Widać w ich oczach przeogromny smutek. Już zaczynają za Tobą tęsknić. A przecież zawsze myślałaś, że jesteś dla nich nikim, prawda? Że Cię nie zauważają i mają gdzieś. Widzisz, wcale tak nie jest. Oni długo nie mogą się pozbierać po takiej stracie. Kochają Cię. Kochają Twoje dowcipy, to jak narzekasz na wfie, gdy musicie zaliczać jakieś biegi. Śmieją się gdy patrzą jak chodzisz do tablicy na matematyce i czekasz na ich podpowiedź. Są wdzięczni, że zawsze im pomagałaś, dawałaś spisać prace, pozwalałaś ściągać na klasówkach. Naprawdę Cię lubią, wiesz? Może na co dzień tego nie zauważasz, ale tak jest. Jestem przekonana, że tak wyglądałaby ich reakcja. Spodziewałaś się innej, zgadłam? Cóż, myliłaś się. A czy ON zwróci uwagę, że już mnie nie ma? On dowiaduje się o tym jako jedna z ostatnich osób. Wraca ze szkoły, lecz zatrzymuje się przy miejscu, w którym zwykle wywieszane są nekrologi. Zauważa tam Twoje nazwisko. Jego serce zaczyna bić szybciej. Oczywiście pamięta, że zawsze na niego ukradkiem zerkałaś. Pamięta jaki uroczy rumieniec wpływał na Twoje policzki. Zawsze domyślał się, że się w nim podkochujesz. On również Cię lubi. Może nie tak bardzo jak Ty jego, ale uwierz - uwielbia Cię. Jak otępiały patrzy na Twoje imię wypisane czarną czcionką. W jego oczach zbierają się łzy, które w pewnym momencie zaczynają spływać po jego policzkach. Nie dochodzi to do niego. Wyczytuje kiedy będzie Twój pogrzeb i powoli odchodzi. W swoim sercu czuje rozrywający ból. Wraca do domu i rzuca się na łóżko. Bierze komputer i wchodzi na komunikator, na którym często ze sobą pisaliście. Przewija wszystkie rozmowy i zaczyna je czytać. Od tej pierwszej, od tego nieśmiałego “cześć” do ostatniej, czyli Waszej kłótni. Jego bluzka jest już mokra od łez, lecz on nie może przestać płakać. Tak bardzo chce Cię przeprosić za te obraźliwe słowa, które posłał w Twoim kierunku, ale wie, że nie może. I nigdy już nie będzie mógł. Zaciska pięści na pościeli z bezsilności i nie wie co ma ze sobą zrobić. Głośno szlocha w poduszkę, a myślami jest ciągle przy Tobie. Kocha Cię, możesz być tego pewna, jesteś dla niego cholernie ważna. W końcu z wykończenia zasypia. Śni o Tobie, a z jego oka wypływa jedna, pojedyncza łza. Widzisz? A byłaś pewna, że nic do Ciebie nie czuje. Byłaś w ogromnym błędzie. Ludzie z Twittera zauważą? Będą tęsknić? Twoja najbliższa koleżanka, ta jedyna, która miała Twojego Twittera wie, że był on dla Ciebie bardzo ważny. Loguje się na Twoje konto i powiadamia wszystkich o zaistniałej sytuacji. Opisuje co się stało. Informuje wszystkie osoby z Internetu, na których Ci zależało. Tworzy akcję ‪#‎RIP‬*Twojeimie*. Akcja góruje w polskich trendach. Jest pod nią mnóstwo tweetów. Wszyscy płaczą, piszą, że będą tęsknić, że nie zasługiwałaś na to. Modlą się o Ciebie, są smutni. Okazuje się, że wszyscy Cię kojarzą i lubią. Twoja internetowa przyjaciółka jest załamana, nie wie co zrobi bez swojego skarba. Tak, chodzi o Ciebie. Nie kłamała, gdy mówiła, że Cię kocha. Dowiaduje się kiedy będzie pogrzeb i decyduje, że przyjedzie. Wie, że musi Cię pożegnać. Mimo, że nigdy Cię tak naprawdę nie spotkała. Ludzie piszą także do Twoich idoli. Chcą, żeby Cię zauważyli i docenili. Co z tego, że już po śmierci. Wiedzą, że bardzo by to Cię ucieszyło. Wszyscy przeglądają Twoje stare wpisy, odpisują na nie. Piszą do Ciebie, mimo, że przecież nigdy im nie odpiszesz. Jest im strasznie przykro, do cholery, jesteś ich siostrą! Chcą Cię z powrotem. Nie mogą się pogodzić z tym, że odeszłaś. Nie wierzą w to. Ale Ciebie już nie ma. Nie tweetujesz, nie spamujesz o follow, nie dzielisz się z nimi swoimi wrażeniami z każdego dnia. Mimo to Twoje konto zawsze jest aktywne, Twoja przyjaciółka nie mogłaby go usunąć. Wie, że jest dla Ciebie bardzo ważne, są tam wszystkie Twoje wspomnienia. I ma racje, Twitter jest dla Ciebie bardzo ważny, prawda? A myślałaś, że nikt Cię tam nie docenia. Byłaś pewna, że nawet nie zauważą, że Cię nie ma. No widzisz. Znowu się myliłaś. Czy idole się o tym dowiedzą? Wszyscy o to walczą. Wszyscy Twoi przyjaciele z Twittera oraz Ci obcy. Piszą o Tobie do Twoich idoli. Aż wreszcie oni to zauważają. Dają Ci to pieprzone follow, piszą krótkiego tweeta o Tobie. Że Cię kochają i, że myślami są przy Twoich bliskich. Modlą się o Ciebie. Poświęcają kilka minut swojego życia na myślenie o Tobie. Czytają co do nich kiedyś pisałaś. Są smutni. Mają łzy w oczach, gdy widzą jak bardzo ważni dla Ciebie byli. Niby niezbyt to pocieszające, ale jednak fajnie wiedzieć, że tak - dowiedzieliby się o Twojej śmierci i byliby przygnębieni. Chociaż wiem, że chcesz ich szczęścia. Ale na pewno wieść o tym wywołałaby krótki uśmiech na Twojej twarzy, czyż nie? Wiem, że tak. Jak będzie wyglądał mój pogrzeb? Kto na niego przyjdzie? Twój pogrzeb odbywa się w sobotę, 18 kwietnia o godzinie 14 po południu. Są na nim wszystkie osoby Ci bliskie, wszyscy, na których Ci kiedykolwiek zależało. Jest Twoja rodzina w całym swoim składzie. Niektórych osób nie widziałaś latami, aż trudno Ci ich rozróżnić. Jest też sporo Twojego rodzeństwa ciotecznego, połowę z nich widzisz po raz pierwszy. Szkoda, że nie możesz się z nimi przywitać… Stawiła się Twoja wychowawczyni oraz kilku innych nauczycieli, cała Twoja klasa oraz kilka innych osób z Twojej szkoły. Wszystkie twarze są Ci znajome. Przyszli też Twoi inni znajomi: ci z podwórka lub z innych szkół. Specjalnie na tą okazję, smutną niestety, przyjechała Twoja przyjaciółka z Twittera. Rozmawia właśnie z Twoją najlepszą koleżanką i z tym ważnym dla Ciebie chłopakiem. Uśmiechasz się na ten widok. Lecz niestety tam na dole nikomu nie jest do śmiechu. Wszyscy mają poważne miny, niektórym z oczu ciekną łzy. Twoi wszyscy przyjaciele w rękach trzymają chusteczki, którymi co chwila ocierają sobie oczy. To smutny widok. Twoja mama wtulona w męża ciężkim wzrokiem patrzy na Twoje ciało w trumnie. Każdy po kolei podchodzi do Ciebie i Cię żegna. Głaszczą Cię po twarzy, po dłoniach, niektórzy schylają się i całują policzki. Widzisz, że podchodzi do Ciebie ON. Przekrwionymi oczami spogląda na Twoje już zamknięte na zawsze. Przypomina sobie jaki piękny miały kolor, gdy byłaś szczęśliwa. Lecz to już nie wróci. Spod jego powiek wypływa słona ciecz, a on ciężko wzdycha. Pochyla się nad Tobą i składa na Twoich ustach delikatny pocałunek. Przeraża go jak bardzo zimna jesteś, wzdryga się. Patrząc na Ciebie szepcze te dwa piękne słowa, które zawsze chciałaś od niego usłyszeć. Ostatni raz ogląda się za siebie i odchodzi. Po chwili trumna zamyka się i zostaje spuszczone do wykopanego dołu. Po chwili już jej nie widać. Wszyscy stoją jeszcze chwilę modląc się, a po chwili zaczynają się rozchodzić. Nie w myślach im imprezy, czy spotkania z przyjaciółmi. Idą samotnie, pogrążeni w myślach i wspomnieniach. Tęsknią za Twoim śmiechem, za rozmowami z Tobą, za całą Tobą. To był przykry pogrzeb. Ale przecież który pogrzeb jest radosny? No właśnie, żaden. Czego się spodziewałaś? Że nikt nie przyjdzie? Że przyjdą tylko rodzice, a reszta w ogóle o Tobie zapomni? Kolejny raz nie miałaś racji. Widzisz ilu osobom na Tobie tak bardzo zależy? Dla ilu osób jesteś cholernie ważna? Nie zdawałaś sobie z tego sprawy. Nie miałaś pojęcia. Ale teraz już wiesz. Wiesz co prawdopodobnie zdarzyłoby się po Twojej śmierci. Złamałaby ona serca wielu osób. Oni kochają Ciebie tak samo mocno jak Ty kochasz ich, więc nie musisz już o tym więcej myśleć. Jesteś bardzo ważna dla nich wszystkich, zapamiętaj to sobie na zawsze…

German vocabulary from Duolingo [part 7]

Studieren - to study
Messen - to measure
Sich fühlen - to feel
Sich befinden - to be located, to be situated, to occupy a place
Sich lohnen - to be worthwhile, to pay off
Sich ergeben - to surrender
Sich interessieren - to be interested in
Sich freuen - to be glad, to look forward to
Sich melden - to get in touch
Sich sorgen - to worry
Sich verlaufen - to get lost
Sich erinnern - to remember
Anschauen - to look at, to behold, to observe, to view
Holen - to go get, to fetch
Anmelden - to register, to enroll
Eintragen - to enter, to record
Senden - to broadcast, to transit, to send
Erzählen - to tell, to narrate
Beißen - to bite
Reiten - to ride
Stechen - to sting
Nennen - to name, to call
Springen - to jump
Melden - to report 
Sichern - to secure
Definieren - to define
Kontaktieren - to contact
Basieren - to base
Telefonieren - to telephone
Überprüfen - to check
Dienen - to serve
Achten - to pay attention to, to care about, to keep an eye on
Erhalten - to maintain, to uphold
Erreichen - to reach, to catch, to accomplish
Erleben - to experience
Ermitteln - to ascertain, determine, investigate
Erhöhen - to heighten, to raise 
Berichten - to report
Berechnen - to calculate
Betreffen - to concern, to affect
Entwickeln - to develop
Verhindern - to prevent
Vermeiden - to avoid
Verändern - to alter, to change
Nutzen - to make use of, to deploy
Stimmen - to be true
Brennen - to burn
Wandern - to hike, to wander
Zahlen - to pay
Abgeben - to hand in, to hand over, to pass on
Vergleichen - to compare
Vergrößern - to enlarge
Beachten - to note, to notice
Bewegen - to move
Bitten - to ask, to request, to beg
Fördern - to further 
Präsentieren - to present 
Diskutieren - to discuss
Markieren - to mark, to tag
Buchen - to book
Meditieren - to meditate
Installieren - to install 
Gleichen - to equal 

Der Leser (Leser) - reader
Die Universität (Universitäten) - university 
Der Stift (Stifte) - pen
Die Grundschule (Grundschulen) - elementary school
Die Übung (Übungen) - exercise, practice
Die Note (Noten) - grade, mark, note
Die Bildung (Bildungen) - education 
Der Test (Tests) - test
Die Forschung (Forschungen) - research
Das Studium (Studien) - study, studies
Die Klasse (Klassen) - class, grade
Der Kurs (Kurse) - course
Das Seminar (Seminare) - seminar
Die Lehre (Lehren) - lesson, teaching, apprenticeship
Die Ausbildung (Ausbildungen) - training, apprenticeship
Das Training (Trainings) - training 
Die Hochschule (Hochschulen) - college 
Das Institut (Institute) - institute 
Der Unterricht - lesson, class, instruction
Die Erziehung (Erziehung) - upbringing, education, training
Die Uni (Unis) - uni
Die Weiterbildung (Weiterbildungen) - further education
Die Prüfung (Prüfungen) - examination, test
Der Kindergarten (Kindergärten) - kindergarden 
Die Wissenschaft (Wissenschaften) - science
Die Definition (Definitionen) - definition
Die Erfindung (Erfindungen) - invention 
Die Technologie (Technologien) - technology 
Die Physik - physics
Die Energie (Energien) - energy 
Die Temperatur (Temperaturen) - temperature
Die Strahlung (Strahlungen) - radiation
Die Achtung - attention
Der Motor (Motoren) - engine
Das Wissen - knowledge
Die Techknik (Techniken) - technology, technique 
Die Statistik (Statistiken) - statistics 
Die Studie (Studien) - study
Das Element (Elemente) - element 
Die Maschine (Maschinen) - machine
Die Methode (Methoden) - method 
Die Biologie - biology
Der Wissenschaftler (Wissenschaftler) - scientist 
Die Wissenschaftlerin (Wissenschaftlerinnen) - scientist (f)
Das Gas (Gase) - gas
Die Chemie (Chemien) - chemistry
Der Kunststoff (Kunststoffe) - plastic
Die Analyse (Analysen) - analysis
Der Nachweis (Nachweise) - proof, verification, confirmation
Die Atmosphäre (Atmosphären) - atmosphere 
Die Post - post
Der Brief (Briefe) - letter
Die Adresse (Adressen) - address 
Die Anrede (Anreden) - salutation
Der Gruß (Grüße) - greeting
Die Notiz (Notizen) - note, memo
Der Briefkasten (Briefkästen) - mailbox
Die Postleitzahl (Postleitzahlen) - postal code
Die Postkarte (Postkarten) - postcard
Die Briefmarke (Briefmarken) - stamp 
Die Begründung (Begründungen) - reason
Das Thema (Themen) - topic, subject, issue
Die Bestätigung (Bestätigungen) - acknowledgment, affirmation, confirmation
Der Lautsprecher (Lautsprecher) - loudspeaker
Das Radio (Radios) - radio
Der Sender (Sender) - broadcaster, transmitter, sender
Das Taschenbuch (Taschenbücher) - paperback 
Die Anmeldung (Anmeldungen) - application, booking, registration, login
Die Organisation (Organisationen) - organization 
Das Unternehmen (Unternehmen) - business, company 
Die Fabrik (Fabriken) - factory
Das Büro (Büros) - office
Der Inhaber (Inhaber) - owner
Das Gebot (Gebote) - command
Die Aktie (Aktien) - share, stock
Die Bestellung (Bestellungen) - order
Der Kollege (Kollegen) - coworker, colleague 
Die Beratung (Beratungen) - discussion 
Das Projekt (Projekte) - project 
Das Management (Managements) - management 
Der Wettbewerb (Wettbewerbe) - contest 
Das Dokument (Dokumente) - document  
Die Miete (Mieten) - rent
Der Wert (Werte) - worth, value
Der Gewinn (Gewinne) - profit
Der Handel (Händel) - deal, trade, trading
Der Verbraucher (Verbraucher) - consumer 
Der Kauf (Käufe) - purchase 
Der Käufer (Käufer) - buyer 
Der Job (Jobs) - task, assignment 
Die Bewerbung (Bewerbungen) - application 
Der Anzug (Anzüge) - suit, outfit
Die Karriere (Karrieren) - career
Die Kleinanzeige (Kleinanzeigen) - classified advertisement 
Die Bedeutung (Bedeutung) - meaning, sense, significance 
Die Idee (Ideen) - idea
Das Wörterbuch (Wörterbücher) - dictionary
Die Beschreibung (Beschreibungen) - description 
Die Schrift (Schriften) - writing, font
Die Sprache (Sprachen) - language 
Das Handbuch (Handbücher) - handbook, manual
Die Geschichte (Geschichte) - history, story
Das Wort (Wörter) - word
Die Zustimmung (Zustimmungen) - agreement
Der Text (Texte) - text
Der Bericht (Berichte) - report
Der Titel (Titel) - title
Das Konzept (Konzepte) - concept 
Die Meinung (Meinungen) - opinion
Die Erklärung (Erklärung) - explanation
Das Zeichen (Zeichen) - sign, marks, characters
Das Kapitel (Kapitel) - chapter
Das Verzeicnis (Verzeichnisse) - index, directory
Der Satz (Sätze) - sentence 
Französisch - French
Die Unterhaltung (Unterhaltungen) - conversation 
Die Zusammenfassung (Zusammenfassungen) - summary
Der Begriff (Begriffe) - concept 
Die Übersetzung (Übersetzungen) - translation 
Das Problem (Probleme) - problem 
Das Ziel (Ziele) - target, goal
Die Form (Formen) - shape
Der Hinweis (Hinweise) - hint
Das Verhalten (Verhalten) - behaviour 
Die Lösung (Lösungen) - solution
Die Änderung (Änderungen) - change, modification
Die Auswahl (Auswahlen) - selection 
Der Gebrauch (Gebräuche) - use
Der Druck (Drücke) - pressure
Die Empfehlung (Empfehlungen) - recommendation 
Die Weise (Weisen) - way, manner
Der Nutzen (Nutzen) - benefit
Die Lage (Lagen) - location, position, situation
Das Ding (Dinge) - thing
Das Engagement (Engagements) - engagement, commitment
Die Hilfe (Hilfen) - help
Die Kompetenz (Kompetenzen) - competence 
Die Entwicklung (Entwicklungen) - evolution, development
Die Sicherheit (Sicherheiten) - safety, security, certainty
Der Versuch (Versuche) - attempt
Die Qualität (Qualitäten) - quality
Die Zusammenarbeit (Zusammenarbeiten) - collaboration 
Die Gelegenheit (Gelegenheit) - opportunity 
Die Nähe (Nähen) - nearness, closeness
Das Eichhörnchen (Eichhörnchen) - squirrel
Der Fuchs (Füchse) - fox
Die Gans (Gänse) - goose
Das Schaf (Schafe) - sheep
Die Eule (Eulen) - owl
Der Zoo (Zoos) - zoo
Der Pinguin (Pinguine) - penguin
Der Eisbär (Eisbären) - polar bear 
Das Säugetier (Säugetiere) - mammal 
Der Elefant (Elefanten) - elephant 
Das Kamel (Camele) - camels 
Der Löwe (Löwen) - lion 
Die Giraffe (Giraffen) - giraffe 
Der Wal (Wale) - whale 
Der Hamster (Hamster) - hamster
Die Schildkröte (Schildkröten) - turtle, tortoise
Der Affe (Affen) - monkey
Das Zebras (Zebras) - zebra 
Die Wespe (Wespen) - wasp
Der Delfin (Delfine) - dolphin 
Das Huhn (Hühner) - hen 
Das Horn (Horne) - horn 
Der Tiger (Tiger) - tiger 
Der Streifen (Streifen) - stripe 
Die Schlange (Schlangen) - snake 
Der Hai (Haie) - shark 
Der Wolf (Wölfe) - wolf 
Das Gehirn (Gehirne) - brain 
Die Stirn (Stirne) - forehead 
Die Lippe (Lippen) - lip 
Die Zunge (Zungen) - tongue 
Das Kinn (Kinne) - chin 
Die Lunge (Lungen) - lung 
Der Bauch (Bäuche) - belly 
Der Daumen (Daumen) - thumb
Der Brustkorb (Brustkörbe) - ribcage 
Das Handgelenk (Handgelenke) - wrist 
Die Ferse (Fersen) - heel
Der Ellbogen (Ellbogen) - elbow 
Der Knöchel (Knöchel) - ankle  
Die Hüfte (Hüften) - hip 
Der Zeh (Zehen) - toe
Das Knie (Knie) - knee 
Der Oberschenkel (Oberschenkel) - thigh 
Die Leber (Lebern) - liver 
Der Knochen (Knochen) - bone 
Der Muskel (Muskeln) - muscle 
Der Darm (Därme) - intestine
Das Organ (Organe) - organ 
Das Leben (Leben) - life
Das Gefühl (Gefühle) - feeling 
Der Sinn (Sinne) - sense 
Die Spiritualität - spirituality 
Die Seele (Seelen) - soul 
Das Wunder (Wunder) - miracle, wonder 
Die Hoffnung (Hoffnungen) - hope 
Der Geist (Geister/Geiste) - ghost, spirit 
Das Schicksal (Schicksale) - destiny
Das Gleichgewicht (Gleichgewichte) - balance 
Die Wahrheit (Wahrheiten) - truth 
Das Plus (Plus/Plusse) - plus
Das Minus (Minusse) - minus 
Die Zahlung (Zahlungen) - payment 
Der Zins (Zinsen) - interest 
Die Münze (Münzen) - coin 
Der Betrag (Beträge) - amount
Die Rechnung (Rechnungen) - bill
Die Finanzierung (Finanzierungen) - financing, funding 
Die Kreditkarte (Kreditkarten) - credit card 
Das Konto (Konten) - account 
Die Frist (Fristen) - term, period (time limit)
Die Planung (Planungen) - planning 
Die Erfahrung (Erfahrungen) - experience 
Die Version (Versionen) - version 
Die Verbesserung (Verbesserung) - improvement
Die Basis (Basen) - basis 
Die Kategorie (Kategorien) - category 
Die Kraft (Kräfte) - strength 
Die Unterstützung - support 
Die Liste (Listen) - list 
Die Menge (Mengen) - quantity 
Die Eigenschaft (Eigenschaften) - feature, characteristic, property 
Das Mittel (Mittel) - means 
Die Länge (Längen) - length 
Der Zugang (Zugänge) - access
Die Position (Positionen) - position
Der Vorschlag (Vorschläge) - suggestion, proposal 
Die Höhe (Höhen) - height 
Die Spalte (Spalten) - crack
Die Rolle (Rollen) - role 
Die Einführung (Einführungen) - introduction 
Die Verwendung (Verwendungen) - use
Der Hintergrund (Hintergründe) - background 
Das Feld (Felder) - field 
Die Referenz (Referenzen) - reference 
Die Stufe (Stufen) - degree, stage, level, rank, phase
Das Gewicht (Gewichte) - weight 
Die Party (Partys) - party 
Die Einzelheit (Einzelheiten) - detail 
Die Wirkung (Wirkungen) - effect 
Der Blick (Blicke) - glance, look 
Der Überblick (Überblicke) - overview 
Die Kombination (Kombinationen) - combination 
Der Zustand (Zustände) - condition, state 
Der Kreis (Kreise) - circle 
Die Umsetzung (Umzetzungen) - implementation 
Der Einsatz (Einsätze) - use 

Großartig - great, awesome 
Wertvoll - valuable 
Verrückt - crazy
Harmlos - harmless 
Gefährlich - dangerous
Dick - fat
Dünn - thin
Wunderschön - gorgeous
Wunderbar - wonderful

Nachdem - after it, after that
Falls - if 

Naja - well
Verzeihung - pardon
Keine Ahnung - no idea