Hz

Hz. Ali ne çok seviyordu Fatıma'sını… O sevgisini her daim belli eden bir halifeydi, bir kuldu.

Fatıma'yı mezara doğru uzatırken Hz. Ali öyle ağlıyordu ki gözlerinden akan sicim gibi yaşlar Fatıma'nın kefenini ıslatıyordu.
Hz Ali şöyle sesleniyordu:

“Habibun leyse ya'diluhu habibun. Vema lisivahu fikalbi nasibun. Habibun raba ayni ayni vecismi vean kalbi la yağibı.”

“Sevgilim” diyordu Fatıma'sına… “Sevgilim… Senin sevgini karşılayacak bir sevgi daha yoktur. Doğrusu senden gayrisi için şu yürekte bir nasip de olmayacaktır. Her ne kadar gözlerimden ve vücudumdan uzaklaşsan da kalbimdesin sürekli ve her dem.”
sonra toprak atacaklardı Fatıma'nın üstüne…

Toprağa bulaşan ellerini çırparken Hz. Ali şöyle diyecekti:
“Doğrusu dünyada tek bir istediğim kaldı Fatıma… Babana ve sana kavuşacağım günü bekliyorum…”