Caraco

Santa indifferenza

Mi radico nel rifiuto del dolore come in quello della gioia, il mio amore va solo alla santa indifferenza e ormai mi confondo con lei.

A. Caraco, Post mortem [1968], Milano, Adelphi, 2009. [Trad. T. Turolla]

“Tendemos a la muerte como la flecha al blanco, y no fallamos jamás, la muerte es nuestra única certeza y siempre sabemos que vamos a morir, no importa cuándo y no importa dónde, no importa la manera. Pues la vida eterna es un sinsentido, la eternidad no es la vida, la muerte es el reposo al que aspiramos, vida y muerte están ligadas, aquellos que demandan otra cosa piden lo imposible y no obtendrán más que humo como recompensa. Nosotros, que no nos contentamos con palabras, consentimos en desaparecer y aprobamos nuestro consentir, no elegimos nacer y nos consideramos afortunados de no sobrevivir en ninguna parte a esta vida, que nos fue impuesta más que dada, vida llena de preocupaciones y de dolores, de alegrías problemáticas o malas. Que un hombre sea feliz, ¿qué demuestra? La felicidad es un caso particular y nosotros observamos sólo las leyes del género, razonamos a partir de ellas, sobre ellas meditamos y profundizamos, despreciamos a quienquiera que busque el milagro y no estamos ávidos de beatitudes, nuestra evidencia nos basta y nuestra superioridad no se encuentra en otra parte.”

İçinde yaşadığımız cehennem, şehirlerimizin cehennemine karşılık geliyor. Şehirlerimiz zihniyetlerimizin ölçüsü, ölüm istenci yaşama coşkusuna öncülük ediyor ve hangisinin bize esin kaynağı olduğunu ayırt edemiyoruz. Tekrarlanıp duran işlere koşturuyor ve doruklara yükselmekle övünüyoruz. Ölçüsüzlüğün elinde esiriz ve düşünüp taşınmadan sürekli binalar inşa ediyoruz. Dünya bir süre sonra yalnızca bir şantiye olacak. Burada, beyaz karıncalar gibi, milyarlarca kör, uğultunun ve leş kokusunun içinde otomatlar gibi didinip duracaktır soluksuz kalana dek. Günün birinde deli gibi uyanıp, bıkıp usanmadan birbirlerini boğazlarmaya koyuklacaklar. İçine gömüldüğümüz bu evrende delilik, yabancılaşmış insanın, imkanlarının gerisinde kalmış ve eserlerinin kölesi olmuş insanın kendiliğindenliğinin alacağı biçimdir. Delilik artık elli katlı konutlarımızın altında kuluçkaya yatıyor.

Albert Caraco

2 Novembre

Dobbiamo dimenticare i nostri morti in quanto morti, però ci è consentito di seguire il loro modello e perpetuare le loro opere, il resto sono tutte storie.

A. Caraco, Post mortem [1968], Milano, Adelphi, 2009. [Trad. T. Turolla]

Tanrılara kurban vermeyi ve rahipleri onurlandırmayı reddetmek aslında kimseyi öldürmez ama ekoloji konusunda cahil olmak ve biyolojiyi hor görmek, tüm insan türü için en trajik geleceği hazırlamaktadır. Bizim dinlerimiz vebadır ve onları destekleyen iktidarlar zehirleyici fesat çeteleridir, bizim ruhaniliğimiz zihinsel yetilerin mastürbasyonundan başka bir şey değildir…
—  Albert Caraco, Kaos'un Kutsal Kitabı
National Anthem

Pairing: Thomas Jefferson x reader
AU: Hamiltime
Word Count: 1,728ish
T/W: Not angst, definitely tension, but also fluff
A/N: President Jefferson ♡ (my first Jefferson fic without smut!)
Tags:  @iworshipmusicals@b-o-r-i-n-g-m-i-a@applesislife@littlewinchestergirl725@sassygayfriend@sparklingbubblesoda@sarahgurl09

Pt. 1 | Pt. 2 


“And may that Infinite Power which rules the destinies of the universe lead our councils to what is best, and give them a favorable issue for your peace and prosperity.”

With thunderous applause from the crowd, you smiled, in a charmed way. Clapping in praise of your husband as he stood at the forefront of an elaborate stage, which was decorated in red, white, and blue. You sat next to his vice president, a Mr. Aaron Burr, of whom you had heard plenty about, standing only when Thomas stepped to the side and held his hand out for you to join him. Meeting his alluring smile with your own, you walked to his side, intertwining your fingers with his, gracefully. Lifting your hand in his up to his lips, you tilted your head bashfully smiling as Thomas placed a kiss to your knuckles, with eyes focused softly on you. As he let your hands fall back to his side, you watched as he appeased the crowd with his humble, nom de plume, persona.

After the precession, you both walked hand in hand to your new residence, a fanciful place titled The White House. Thomas opened the front door himself for you, letting you step in, before following you inside. The moment the door shut, you pulled your hand away from his and headed down to the hall toward the southwest wing of the mansion, in search of refuge from crowds and people, in your bedroom. Quickly, Thomas called your name, following your path. You walked with a strong stride, tossing open the bedroom door for Thomas to catch before it hit a vase directly behind the door knob.

“Might you explain your behaviour?” Thomas raised an eyebrow, still stooped near the door, holding the handle.

Keep reading