Arjun

what i absolutely adore about ancient indian scriptures like the mahabharata is how dark, ‘dusky’ skin is portrayed as infinitely beautiful. look at krishna. at satyavati. at draupadi. at arjun.
it feels so amazing to read these in a world where the standard of beauty is white skin. reading these writings almost makes me feel exhilarated, like a child carrying out a rebellious act.

கார்காலம் மழைக்கும்போது ஒளிந்துகொள்ள நீ வேண்டும்
தாவண நான் உறங்க வேண்டும்
அழகான இடம் வேண்டும்
கண்களில் இடம் கொடுப்பாயா

kaarkaalam mazhaikkumboadhu oLindhukoLLa nee vaeNdum
dhaavaNik kudai pidippaayaa
anbae naan uRanga vaeNdum azhagaana idam vaeNdum
kaNgaLil idam koduppaayaa