08 12

Remember, remember the 6th of December

Οκτώ χρόνια μετά την νύχτα κατά την οποία ο 15χρόνος Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου από σφαίρα μπάτσου η οποία διαπέρασε την καρδιά του και τον σκότωσε ακαριαία.

Οκτώ χρόνια μετά το σβήσιμο του αθώου χαμόγελου ενός 15χρόνου παιδιού, το οποίο ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα αλλά δολοφονήθηκε από τα χέρια ενός ανθρώπου που υποτίθεται είναι δουλειά του να προστατεύει τους πολίτες αυτής της χώρας.

Ο θάνατος του παιδιού δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ ή να συγχωρηθεί.  Πρέπει να καταστεί σαφές ότι η έννομη βία και η αυθαιρεσία των αστυνομικών που προκύπτει από την εξουσία και την δύναμη που τους παρέχει το κράτος δεν περνάνε απαρατήρητα και τέτοια συμβάντα όπως η δολοφονία ενός παιδιού ατιμώρητα.

Οκτώ χρόνια μετά και οι πληγές ακόμα δεν έχουν σβήσει, οι μνήμες είναι ακόμα ζωντανές και η οργή προς το σύστημα που επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο το ίδιο έντονη.

Ο Αλέξης πρέπει να συνεχίσει να ζήσει μέσα από τους αγώνες μας και η σημερινή μέρα να είναι παντοτινά δική του.

Οκτώ χρόνια μετά και το άδικο τέλος του Αλέξη πρέπει να είναι μια καθημερινή υπενθύμιση για τον βαθμό της ασφάλειας και της ελευθερίας που μας παρέχεται σε αυτήν την “δημοκρατική” κοινωνία.

Το 2008 το θύμα της έννομης βίας ήταν ο Αλέξης. Την επόμενη φορά μπορεί να είσαι.

“ Για τα αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
δεν φτάνει μόνο της λύπης το τραγούδι
τα λάθη σας να ξέρεις πως δε σβήνουνε
μοναχά με ένα δάκρυ ή ένα λουλούδι.
Γι’ αυτά αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
κοιτάω τον ουρανό και σιγοτραγουδάω
και αφού νιώθω την καρδιά μου να πονάει
δεν ξεχνάω και εκδίκηση ζητάω. “