*diy

Yıllar öncesini hatırlıyorum da, bir  bisiklet istemiştim. Masum  çocukluk işte.O zaman da ağlamıştım,o zamanda canımdan can çıkarcasına ağlamıştım.Ne dedilerse ne yaptılarsa susturamadıklarını hatırlıyorum. Burnumun dikine gitmeyi o zaman öğrenmiştim , ağlamaya devam etmiştim. Sonunda beni kıramayıp bir bisikletle geldi babam eve.  Ve ablam karşıma geçip ‘’Ağlayarak elde edemeyeceğin şeyler de olacak bu hayatta’’ demişti, geleceği görür gibi.Ben hala düştükçe ağlayan ve babamın beni düştüğüm yerden kaldırmasını ve yaralanan yerleri öpmesiyle her şeyin düzeleceğine inanan küçük bir kız çocuğuyum. Ben hala ağlıyorum, belki babam gibi  kıyamayıp gelirsin diye. Ablamı haklı çıkattırma çocuk.

-İrem Kılınç