(mijn)

je pakt mijn hoofd vast en zegt hoe perfect
mijn hoofd in jouw handen past

ik begin stukjes van je lichaam voor me te zien
als ik mijn ogen dicht doe
vraag-je, hoor jij wel eens mijn stem als je goed luistert?
de kleur van jouw/mijn trui is mijn lievelingskleur en
je wist het niet

maar dat is de kleur die ik voor me zie als ik aan mijn eigen naam denk

Ik praat tegen mijzelf in de spiegel, om me moed in te spreken; “Vandaag doe ik het anders.”, maar ik vrees dat ik zo in elkaar zit. Altijd anderen willen helpen en mezelf op de tweede plaats zetten. Het goud zien in andere mensen, als ze het zelf niet meer kunnen zien, terwijl ik mijn eigen goud verwaarloos. 
Misschien is dat wel mijn manier om met mijn eigen problemen om te gaan, als ik ze negeer, zie ik ze niet en wat ik niet zie, is er niet. Ik pas mezelf ook altijd aan, aan de situatie. Ik wil ongemakkelijke situaties of conflicten ontwijken, want ik moet altijd de sterkste kunnen zijn. Ik kom niet uit voor mijn gevoelens, ik ben mijzelf niet. Ik ben wat het moment van mij verlangt.

anonymous asked:

Hoe deal jij met jezelf zijn? Ik beperk mijn woorden en handelingen heel erg wanneer ik met bepaalde mensen ben omdat ik niet wil dat ze me judgen, terwijl ik weet dat ik gewoon schijt moet hebben maar vind het toch nog eng ofzo? Ik durf bijvoorbeeld niet toe te geven dat ik naar anime en andere cartoons kijk en ik post niet alles wat ik wil op instagram enzo... Gewoon uit angst om raar aangekeken te worden. Any tips? Love u and thanks!!!

Hey,

Ik wilde hier eigenlijk een video over maken en had dat gedaan tot hij op 30 minuten vastliep en wegviel haha dus had er geen zin meer in, dus je vraag komt best wel op een gelegen moment!! Er volgt dus wel een heftig lang antwoord omdat ik dit al een tijdje eens goed op ‘papier’ wil zetten of hoe je het ook moet noemen

Ik heb zelf tot ongeveer mijn 14e te maken gehad met hetzelfde, ik durfde veel dingen niet omdat ik bang was voor de mening van anderen en wanneer ik eens iets deed en kutopmerkingen kreeg, trok ik me daar veel van aan en deed het vooral nooit meer aan/op/op instagram/whatever. Ik was in die tijd heel erg opzoek naar mezelf, heel erg onzeker, in een soort strijd met mezelf zijn vs. geaccepteerd worden door de rest, wist niet wie ik was en wat ik wilde etc. Ik liet mijn leven en mezelf heel erg leiden door de meningen van anderen, dat stuurde me zowat. Voelde me niks waard als een jongen me afwees of iemand me raar noemde et cetera, en dat was echt geen leuke manier van leven gewoon. Ik heb in de zomer voor de 3e klas een knop om weten te zetten in mezelf, en vanaf toen ben ik heel erg gaan ontwikkelen met dit. Dat is nog steeds bezig natuurlijk maar ik begon me steeds meer te realiseren hoe sneu het is om niet te doen, zeggen, dragen, posten, etc wat jij wil, wat je leuk vind, waar je je goed bij voelt. Waar slaat het in godsnaam op om het enige leven dat je hebt te leiden in angst en onzekerheid voor de meningen van mensen die net zoveel waard zijn als jij, die gelijk zijn aan jou, die niet boven jou staan en die al helemaal niets te zeggen hebben over jou. Like, what even. 

Anyways, hoe ouder ik word, hoe meer ik leer en ontwikkel en hoe meer ik realiseer hoe alles in elkaar zit. Ik ben over een half jaar achttien en heel erg gegroeid op het gebied van mezelf zijn en schijt hebben in een korte tijd, waar m’n omgeving me ook mee geholpen heeft. Waar ik vroeger moeilijk over deed of me kut over voelde boeit me nu niks meer, en de mensen die ik vroeger eng en stoer vond vind ik nu totaal niet boeiend. Wat ik probeer te zeggen is dat het veel tijd kost van nadenken, praten en schrijven, reflecteren, etc. Het kost tijd en moeite, ik krijg deze vraag zo vaak en het is (helaas) niet zo dat ik in een maand tijd van een onzeker meisje naar het meisje ging dat ik nu ben, dat heeft veel tijd gekost en is nog steeds aan het doorgaan met ontwikkelen.

MAARGOED het echte antwoord op je vraag, hier zijn een paar tips/aandachtspuntjes die mij te binnen schieten

  • Ga nadenken en schrijven over wie je echt bent, wat je echt wil, zet het op een rijtje: wat zijn de dingen die jij niet doet/durft/draagt/zegt/post omdat je bang bent voor anderen? Zet alles onder elkaar in een schriftje ofzo en bewaar het, en zie het een beetje als een lijstje met doelen. Probeer je te realiseren en veel na te denken over het feit dat je maar 1 keer leeft en dat het zo verschrikkelijk zonde is jezelf niet te zijn omdat er andere mensen bestaan met een mening. Ga documentaires kijken en artikels lezen. Stalk mensen waar je tegenop kijkt op instagram, laat ze je inspireren. Heb ik ook heel erg gedaan met mensen als @ olivialonsdale en @ laraverheijden. Denk na. Zoek op. Onderzoek. Reflecteer, praat, geef antwoorden op je eigen vragen, etc. Helpt zo erg. Wat maakt die mensen zo dat jij bang bent voor hun mening? Denk je dat zij ook zulke onzekerheden hebben? Wat is het nut van dingen niet doen die je wel wilt doen? (Of vertellen, etc) Wat gebeurd er als jij die en die foto post op insta en wat maakt dat uit? Wat maakt het uit als iemand je raar vind, wat geeft die mening voor waarde aan je leven? Waarom zou je een fuck moeten geven op persoon A en B die jou lelijk of raar of whatever vinden? Enz enz enz enz enz. Blijf nadenken over zulke shit 
  • Fake it until you make it. Ik heb die quote toen ik 12 was uit een Hoe Overleef Ik boek gehaald en op een of andere manier heb ik hem onthouden omdat het echt helpt. Doe maar alsof je schijt hebt en geen fuck geeft, deed ik vroeger ook. Ik was 15 of iets jonger en deed op school alsof geen enkele mening me boeide, alsof ik overal schijt aan had, ik trok alles aan wat ik wilde en zette vage shit op instagram en deed leuk tegen leraren en ging met iedereen om, kreeg nare opmerkingen maar deed alsof het me niet boeide, en pas als ik thuis was viel ik huilend in bed. Dat was een moeilijke periode maar ik heb er ZO veel van geleerd. Ik ging elke dag volledig uit m’n comfort zone en deed misschien wel alsof, maar ik begon steeds meer te zien hoe lekker het was te doen wat ik leuk vond, en begon te genieten van het irriteren van mensen die mij niet mochten omdat ik mezelf was, want wie the fuck dachten ze eigenlijk wel niet dat ze waren om mij belachelijk te maken over wie ik was. Juist door zo te zijn begon ik in te zien dat die mensen waar ik ‘bang’ van was en die meningen die ik NIET wilde horen, eigenlijk geen enkele toevoeging hadden voor mijn leven. Ik ben in dat ‘fake it until you make it’ blijven hangen totdat ik echt op het ‘make it’ stuk kwam, want uiteindelijk begon het echt zo te gaan dat ik eigenlijk niks meer voelde voor het commentaar, ik genoot er eerder van en begon expres mensen te shockeren door tekeningen van naakte meisjes te maken of “rare” kleding aan te doen. (Ik zat op een extreme kakschool dus alles was al heel gauw raar) In die periode is het voor mij echt heel erg begonnen, het worden wie ik nu ben. 

Het is niet makkelijk en niet binnen een dag gedaan, maar als je het echt wil weet ik zeker dat je het ook echt kunt. Je bent goed zoals je bent, wees trots op jezelf, en fuck de rest. Echt waar. Sinds ik zo kan leven dat wat anderen vinden/zeggen me literally geen fuck interesseert (behalve de mensen waar ik echt om geef) heb ik het zo vrij en makkelijk, zo stressloos, want serieus, het scheelt zo zo veel. Ik weet hoe het is om je van alles iets aan te trekken en ik weet hoe het is om je van niets nog iets aan te trekken en ookal is het een tough road, dat tweede is zo zo zo veel fijner om mee te leven, en je ontmoet ook veel leukere mensen als je jezelf bent en met trots en zelfverzekerdheid het leven door gaat + door je ogen kijkt. You do you <3