πηγαδι

Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού

Να σε ρωτησω πονεσες οταν επεσες στην γη; ή κατι εξισου γελοιο της ειχα πει. Δεν εχω ιδεα τι μου βρηκε αλλα αυριο το πρωι κανονικα θα κλειναμε πεντε χρονια μαζι. Μα τελευταια δεν περναμε ωραια και τα αισθηματα αποξενωσης αρχισαν να γινονται αμοιβαια. Οι καυγαδες εχουν διαρκεια και ματαια προσπαθουμε να κρατησουμε πισω τα δακρυα . Και με πονα στην καρδια η μεταξυ μας παγωνια αλλα δεν μπορω να υποχωρησω στον καυγα. Ετσι φωναζω και χωνω στον τοιχο μπουνια , το χερι μου πονα σαν να σπασε και εκεινη γελα. Μου λεει πως δεν μαγαπα και με ειρωνευται μου λεει πως ονειρευεται μια ζωη μακρυα μου συχνα της δειχνω την πορτα της λεω να παει στο διαολο και να κανει αυτα τα ονειρα της αληθινα. Οι αναμνησεις με στοιχειωνουν τα καλα ειναι πιο πολλα και αυτο ειναι που με κανει να τη θελω ξανα μα τωρα τερμα πρεπει να κρατησω χαρακτηρα πρεπει να φερθω εγωιστικα μια φορα. Βρηκα στο σπιτι ενα βιβλιο που δαβαζε ειχε μεσα ιστοριες απο το χωριο της και της αρεσε να μου διηγειται μαγγανειες μιας μαγισσας που το πηγαδι εξω απο την εκκλησια μαγευψε. Και μου λεγε πως οποιος πιει απο το πηγαδι ξεχνουσε ολα τα σημαντικα σε ενα βραδυ . Ξυπνουσε το πρωι απροσανατολισμενος και ολος ο κοσμος γυρω του του φαινοταν ξενος. Διχως μιλια πηρα του αυτοκινητου τα κλειδια ,βγηκα στον δρομο με σκοπο να παω μεχρι το χωριο της και να πιω απο το πηγαδι μια γουλια. Δεν ξερεις τι σου γραφει η μοιρα καμια φορα. Του πηγαδιου το νερο φερνω στα χειλη ,σε λιγες ωρες ο ηλιος θα ανατειλει , μια γνωριμη φωνη ακουω πισω μου να λεει “ειμαστε δειλοι και τοσο ιδιοι” Γεια σου αγαπη μου της λεω χρονια μας πολλα αυτη δακριζει και μαζι χαμογελα . Μου λεει εχω πιει απο το πηγαδι εδω και ωρες και το εχω μετανιωσει πικρα. Την κανω μια αγκαλια και της χαιδευω τα μαλλια .. δεν εχει αλλα δακρυα για εμας μωρο μου. Φιλα με μια προτελευταια φορα , η τελευταια θα ειναι αποψε στο ονειρο μου. Αραξαμε στο προαυλιο της εκκλησιας ωσπου νυσταξαμε . Τα γαλανα της ματια ειχαν μια αποχρωση γκρι ειπαμε το στερνο και το σπασαμε. Ξυπνησα απο τον ηλιο που μπηκε απο το παραθυρο. Σε ενος ξενοδοχειο το δωματιο. Δεν εχω ιδεα πως κατεληξα εδω το βλεμμα μου πλανηθηκε στο απειρο. Ειναι σαββατο ,παλι καλα, θα με απολυσουν αν λειψω απο την δουλεια . Σηκωνομαι να παω μεχρι το καφενειο να πιω καφε και να θυμηθω τα χθεσινα. Λογικα θα ειχα βγει με τα παιδια θα κοπανησαμε ποτα δεν ειναι και πρωτη φορα που καταληγουμε σε τετοια σουρεαλ σκηνικα . Μια κοπελα πεφτει επανω μου και τον ειρμο μου σπα. Συγγνωμη μου λεει απο οταν ξυπνησα ειμαι αλλου. Και εγω αισθανομαι τρελο ντεζα βου . Τα γαλανα της ματια εχουν μια αποχρωση γκρι. Πες μου της λεω “πονεσες οταν επεσες στην γη;”.

« Της παπαρούνας τον ανθό να μην το εμυρίσεις »

anonymous asked:

Αυτο το πραγμα με τις κοντες πρεπει καποια στιγμη να σταματησει. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΨΗΛΕΣ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΚΑΤΟΥΡΗΣΑΜΕ?

Όχι, αλλά παίζει να φτάνετε να κατουρήσετε στο δέντρο ξέρω γω κλες

Στερεψε το πηγαδι των ματιων μου αποψε ματια μου.