Πολιτική

June '17

Η 29χρονη Ηριάννα φυλακίζεται αναπόδεικτα για 13 χρόνια, άνευ αναστολής, γιατί σχετίστηκε με έναν αθώο. Οι σπουδές, το μέλλον που με κόπο έχτισε και τα όνειρα της γκρεμίζονται κάθε μέρα κι από λίγο. 

Η Πένη, φοιτήτρια του ΑΠΘ, στοχοποιείται, εξυβρίζεται και δέχεται όλων των ειδών τις κατάρες από το παπαδαριό επειδή παρενοχλήθηκε σεξουαλικα σε ένα αστικό. Όσα γράφονται για εκείνη ειναι πιο χυδαία κι από την ίδια την πράξη του ρασοφορου. Το Facebook αποφασίζει να κατεβάσει το λογαριασμό της. Μάλλον η ελευθερία του λόγου δεν εμπεριέχεται στην πολιτική του. 

Η 17χρονη Σοφία με τη συμμετοχή της στο Αthens Pride και το coming out της ακούει τους γονείς της “να μην έχουν πια κόρη”. Δαχτυλοδεικτουμενη από συμμαθητές και “φίλους” δεν έχει πια οικογένεια ούτε κοινωνική ζωή. Οι συνέπειες άγνωστες..

Τρεις μαθητές στο Ρέθυμνο θα εκτελέσουν κοινωνική εργασία 80 ωρών επειδή προσπάθησαν να διεκδικήσουν μια καλύτερη παιδεία, ένα καλύτερο μέλλον. 

Ο Πέτρος, από ένα χωριό κοντά στη Σπάρτη,  γράφεται στα θερινά μαθήματα. Εκείνος ανέκαθεν ήθελε να γίνει τερματοφυλακας. Η οικογένεια του, προβάλλοντας συνεχώς τον κίνδυνο ενος αβέβαιου μέλλοντος,  τον εξαναγκάζει. Μελαγχολει, ξεγραφεται από το ποδόσφαιρο και απομακρύνεται από γονείς και φίλους. 

Η κ.Ελπίδα μένει χήρα λίγο πριν τα 50. Ο άντρας της δεν άντεξε να μην της προσφέρει τα απαραίτητα. Το μόνο στήριγμα της σε αυτό τον κόσμο αυτοκτονεί λογω χρεων κι εκείνη μένει μόνη να καθαρίζει σπίτια εισπράττοντας τον οίκτο των μικροαστων. 

Ο Νορμαν, ετών 32,  έχοντας χάσει το σπίτι, τη δουλειά,  τη ζωή του στη Συρία καθώς και τη γυναίκα του στο δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα, βάζει το σκελετωμένο του παιδί για ύπνο σε μια τέντα και το σκεπάζει με το πουκάμισο του. 

Ένα 9χρονο αγοράκι πέφτει θύμα σεξουαλικης κακοποίησης από 70χρονο. Ο δράστης θα αφεθεί ελεύθερος. Ένας παππουλης είναι εξάλλου, όχι κανένας αναρχικός. Βέβαια στην περίπτωση του συνομηλίκου του καστανά το 2015, ο οποίος έβγαζε το ψωμί του στους δρόμους χωρίς άδεια, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. 6 μήνες. 

Η Bethany επιτέλους πηγαίνει στη συναυλία της αγαπημένης της τραγουδιστριας στο Μάντσεστερ. Διαλέγει το ομορφότερο φόρεμα της, φιλά τη μαμά στο μάγουλο και χάνεται στο πλήθος. Τελικά κάποιος την ήθελε σφαγείο για θυσια προκειμένου να ικανοποιήσει το θεό του.  

Οι γονείς του 11 χρόνου Μάριου στο Μενίδι φορτίζουν την κάμερα και τον πηγαίνουν στη σχολική του γιορτή. Λίγο αργότερα μια μπαλοθια θα τους τον στερήσει για πάντα. 

Η Μυρτώ έτυχε με το τέλος των πανελλαδικών να ενηλικιωνοταν. Ένα τέλος και μια αρχή. Όλα αυτά αν δεν είχε πέσει στις ράγες του ηλεκτρικού. Αν δεν είχε πάθει κρίση πανικού στο τελευταίο γραπτό. Αν δεν της ανακοίνωναν πως πρέπει να ξαναδώσει όλα τα μαθήματα το Σεπτέμβρη και συνεπώς να ζήσει άλλους 3 μήνες ανύμπορη να καταπολέμησει τις αγχώδης διαταραχές της. 

Μέσα σε αυτό το καλοκαιρινό κι ανάλαφρο κλίμα, μια παρέα πίνει μπύρες στην πλατεία. Συζητούν για τις εκδρομές και για τις καλοκαιρινές τους προσδοκίες. 
Ένα κοριτσάκι νωρίτερα στο ίδιο σημείο έχει απολαύσει το πρώτο του για φέτος παγωτό. Χαρίζει στον παππού του την τελευταία κουταλιά παρόλο που ξέρει πως ο παππούς δεν επιτρέπεται να τρώει ότι περιέχει ζάχαρη. Λίγο πιο πέρα σε ένα μπαλκόνι μια κοπέλα βγάζει τα ρούχα της δουλειάς και κάθεται στην κουνηστή ξύλινη καρέκλα με τα εσώρουχα να απολαύσει το τσιγάρο της, ενώ ο φίλος της ποτίζει τις γλάστρες που γεμίζουν τον μικρό χώρο. Δύο κολλητοί στον επάνω όροφο φτιάχνουν μουσική και στίχους. Σβήνουν, γράφουν και κάνουν πρόβες ως το πρωί.

Η πρωτεύουσα είναι γεμάτη μα σχεδόν νεκρή. Ο Ιούνιος φέτος έχει άρωμα θανάτου και ηλιοβασιλέματος.  

                                                                                 
                                                           - Σελένα
 

Τα καλύτερα πράγματα το μεσημέρι μετά το σχολείο

~κατούρημα

~tumblr

~φαί

~βγάλσιμο σουτιέν

~κρεβάτι

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη.


Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια. Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.




Το ποίημα ανήκει στη Δομηνικανή ποιήτρια Martha Rivera Garrido (1960) και η μετάφραση στα ελληνικά είναι από την Ούρσουλα Φώσκολου

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή. Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη. Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.

—  Martha Rivera Garrido, πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ
Σ’ ένα κόσμο, όπου η ανθρώπινη ζωή έχει μηδενική αξία, αρνούμαι να συμβιβαστώ
—  (via @maria-lovaticxxx )

“Στο Λύκειο είσαι ακόμα, μην παραπονιέσαι ότι δεν έχεις χρόνο”

“Γιατί δεν πρόλαβες να κάνεις την εργασία, τι έκανες όλη μέρα;”

“Δουλειά σου τώρα είναι να διαβαζεις έχεις χρονο στο πανεπιστήμιο για τα υπόλοιπα”

Και κάτι τέτοιες παπαριες ακούω καθημερινά.

Έχω χρόνο; Ενώ είμαι στο λυκειο; Μπορώ να σου πω πως ελεύθερος χρόνος και λύκειο είναι δυο εντελως αντιθετικές έννοιες.

Γυρνάω σπίτι μετά από 6 ώρες μάθημα στο σχολείο. Θέλω να ξεκουραστω, δεν ζητάω τίποτα παράλογο να ξεκουραστω ζήτησα. Όχι όμως έχω να διαβάσω για το φροντιστήριο.

Άντε διαβάζω για το φροντιστήριο, θέλω να ασχοληθώ λίγο με εμένα, να διαβάσω κανένα λογοτεχνικό βιβλίο ρε φίλε, όχι όμως όχι έχω να κάνω και εκείνες τις ασκήσεις για τα μαθηματικά στο σχολείο.

Θέλω να βγω βόλτα. Οπα όχι το ξέχασες; Έχεις να πας στο φροντιστήριο.

Βράδιασε θέλω να κάτσω να χαλαρώσω λιγάκι, να μην κάνω τίποτα. Να μην κάνεις τίποτα; Και η ιστορία που έχεις να διαβάσεις για αύριο, η πολιτική παιδεία, τα αρχαια; Πότε θα τα κάνεις; ενώ ξεκουραζεσαι; Όχι βέβαια.

Αυτή είναι η μέρα μου λοιπόν αρα βουλώσε το εσυ που λες ότι έχω χρόνο και εσύ που γκρινιάζεις γιατί δεν σου εφερα μια φορά την εργασία σου.

Δουλειά μου στα 16 είναι το διάβασμα. Μάλιστα.

Όχι φίλε μου εγώ αλλιώς τα είχα φανταστεί τα 16. Να διαβάζω σε φυσιολογικό επίπεδο. Να μην κοντεύω να πεθάνω από το άγχος μου. Να μην κλαίω κάθε βράδυ επειδή νιώθω άχρηστη από το κωλο σύστημα σας.

Να βγαίνω με τους φίλους μου οπότε θέλω και όχι οπότε μου περισσεύει χρόνος. Να έχω χρόνο να ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Να διαβάζω κανένα βιβλίο λογοτεχνικό. Να έχω χρόνο να πηγαίνω για τρέξιμο ή για ότι άλλο μ'αρέσει.

Δεν ονειρεύτηκα εγώ αυτή τη ζωή στα 16. Δεν ήθελα εγώ ποτέ τα πιο όμορφα μου χρόνια να τα περάσω έτσι και να περιμένω το Πανεπιστήμιο για να περάσω καλά.

vimeo

Χρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση

anonymous asked:

Τώρα τον έχεις ξεπεράσει τον πρώην σου; Πόσο καιρό τα είχατε & πόσο καιρό σου πήρε να τον ξεπεράσεις; (αν επιτρέπεται). Btw δίνεις υπέροχες απαντήσεις, σε συμπαθώ άπειρα κι ας μη σε ξέρω και δεν το λέω ούτε για γλείψιμο ούτε για τίποτα

Επειδή με ρωτάτε αρκετά συχνά για ποιον γράφω όλα αυτά τα κείμενα νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σας πω την ιστορία μας…το έχω ανάγκη κιολας να τα πω κάπου..

Τον γνώρισα 14 Φλεβάρη του 2015 σε ένα πάρτυ.

Με το που τον είδα έπαθα ένα σοκ μπορώ να πω…είχε έρθει όμως με άλλη κοπέλα και ούτε καν θα θυμόταν το όνομα μου.

Τον ξέχασα.

25 Μαρτίου βγαίνω για την γιορτή του τότε κολλητού μου και τον βλέπω να πλησιάζει με την παρέα του για να πουν οι άλλοι χρόνια πολλά.

Δεν μπορούσα να βγάλω τα μάτια μου από πάνω του και ούτε εκείνος..

Την επόμενη μέρα ήμουν στο σχολείο και σαν κλασικό κορασιο της διπλανής πόρτας έλεγα σε μια φίλη μου για το χθεσινό βράδυ.

Και εκείνη ακριβώς την ώρα μου έστειλε και αρχίσαμε να μιλάμε..

29 Μαρτίου βγήκαμε για πρώτη φορά…είχαμε κανονίσει να βγάλουμε τα σκυλιά μας βόλτα και είχα πάει λίγο νωρίτερα να τον περιμένω…τον είδα κάπως αργοπορημένα να πλησιάζει εμφανώς αγχωμένος μα όταν με είδε έσκασε το πιο όμορφο χαμόγελο που είχα δει ποτέ. Περπατούσαμε και μέχρι να φτάσουμε σε μια παιδική χαρά που είχα στο μυαλό μου είχαμε συζητήσει για πολιτική, θρησκεία..και όσο κράζαμε τους παππάδες ένιωθα λες και τον γνώριζα μια ζωή.

Καθήσαμε σε ένα παγκάκι και φυσούσε τον καπνό του ηλεκτρονικού στο πρόσωπο μου..τον φίλησα και από μέσα μου ήλπιζα να σταματήσει ο χρόνος σε αυτήν την στιγμή…όλα τα προβλήματα μου εξαφανίστηκαν…

1 Απριλίου τον ρώτησα τι είμαστε εμείς οι 2… με ρωτάει αν θέλω να είμαστε μαζι…εκείνη  την ώρα σταμάταει ένας κάγκουρας πίσω μας στο φανάρι και ανεβάζει ένταση στα ηχεία.

“Θέλω να με νιώσεις να μην με προδώσεις θέλω να σε ακούω να μου λες πως μαγαπάς…” τραγουδούσα κάνοντας μικρά ναζάκια (ποια εγώ που είμαι σαν τον μπάμπη τον σουγιά)

“ Σαγαπώ” μου λέει σε απόσταση αναπνοής.  

‘ Αυτή είναι η απάντηση μου” του λέω και τον φιλάω.

Με αφήνει έξω από το σπίτι μου και μου λέει ότι νιώθει άσχημα που μου είπε το σαγαπω τόσο νωρίς αλλά το ένιωθε και το είπε…του φώναξα ότι και εγώ τον αγαπάω χωρίς να με νοιάζει αν θα με άκουγε όλη η γειτονιά.

Από την δεύτερη κιόλας μέρα άρχισαν οι καυγάδες και οι ζήλειες εκ μέρους του.

Εγώ το “σκληρό αντράκι” μηδένιζα τον εγωισμό μου και ζήταγα συγνώμη χωρίς να φταίω..παράταγα σχολεία , φίλους και έτρεχα κάτω από το σπίτι του μόνο για να τον δω…έστω και για 5 λεπτά.

Πόναγα πολύ…

Άρχισα να πίνω τα βράδια…

Μα κάθε φορά που μου έστελνε ένα τραγούδι ή μου έλεγε ότι με αγαπάει όλα έσβηναν από την μνήμη μου…  

Αρκετές φορές μιλάγαμε μόνο με στίχους από τα αγαπημένα μας τραγούδια.

Μία ώρα πριν κλείσουμε μήνα (ναι τόσο πολύ κράτησε) μου έστειλε μήνυμα ότι δήθεν έμαθε ότι εκείνο το σ/κ εγώ τον κεράτωσα.

Τραγική λεπτομέρεια ήταν ότι εκείνο το σ/κ όταν μπορούσα να βγω από το σπίτι ήμουν μαζί του.

Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου μα δεν άντεξα άλλο είπα τέλος. Έζησα σχέση 1 χρόνου μέσα σε έναν μήνα.

30 Απριλίου μία μέρα μετά την “επετειο” μας έμαθα ότι έκανε σχέση με άλλη κοπέλα.. έλεγε ότι θα είναι πάντα δίπλα μου…έλεγε ότι θα με στηρίζει…έλεγε..έλεγε..έλεγε… Εκείνη την περίοδο άρχισαν τα πρώτα σοβαρά επεισόδια κατάθλιψης.. Τον είχα ανάγκη όχι γιατί ήταν ο γκόμενος μου αλλά γιατί οικογένεια , φιλοι , τα πάντα είχαν καταρεύσει… “Θα είμαι εκεί ότι και αν χρειαστείς” είχε πει.

Λίγο πριν την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας μου είχαμε τσακωθεί..είχα ανάγκη αυτόν τον άνθρωπο γιατί ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να καταλάβει τι σκατά είχα μέσα στο κεφάλι μου…με μείωσε όσο κανείς άλλος.

Είπε ότι καλύτερα θα ήταν να καθαρίσει ο κόσμος από ανθρώπους σαν και εμένα..είπε ότι είμαι ένα φίδι..είπε ότι δεν τον ενδιαφέρει για εμένα και ότι στα σκατά που είμαι μόνη μου έπεσα.

Δεν έμαθε ποτέ τι έκανα στον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν διάβασε ποτέ τι έχω γράψει για εκείνον.

Ο άνθρωπος που έλεγε ότι ήμουν η ζωή του με έσπρωξε στον γκρεμό.

Σήμερα αν τύχει να βρεθούμε στο δρόμο γυρνάει την πλάτη του..

Σήμερα μετά από τόσα χρόνια δεν έχω ξανα κάνει σχέση.

Όχι γιατί δεν τον ξεπέρασα αλλά γιατί δεν βρήκα άνθρωπο να με κάνει να νιώσω τοσο δυνατά.

Τον έχω ξεπεράσει

Απλά πλέον φοβάμαι να δεθώ.

Σιχαίνομαι την Ελλάδα που οι άνθρωποι οι οποίοι θα έπρεπε να είναι πίσω από τα κάγκελα είναι πίσω απο τις οθόνες μας.

”Παγκόσμια μέρα της γκρίνιας“ ”Παγκόσμια μέρα του «-τι έχεις; -τίποτα.»“

Fuck no.

Σιχάθηκα να βλέπω όλη μέρα τις γελοιότητες σας. Όχι, ΣΗΜΕΡΑ, είναι η παγκόσμια ημέρα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Σήμερα, γιορτάζουμε το γυναικείο φύλο, σήμερα γιορτάζουμε τον αγώνα των γυναικών του 1857 που με θάρρος και δύναμη πάλεψαν για τα δικαιώματα τους, για την ισότητα στην κοινωνία, την δουλειά, την οικονομία, την πολιτική σε σχέση με το ανδρικό φύλλο. Σταματήστε λοιπόν να γελοιοποιείται κάτι τόσο ιερό και σημαντικό, και δείξτε την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό σας σε κάθε γυναίκα του πλανήτη. Συνεχώς! Αλλά σήμερα σας το θυμίζει η κοινωνία.

Μην ερωτευτείς ποτέ μια γυναίκα που απολαμβάνει το διάβασμα , μια γυναίκα που νιώθει πολύ, μια γυναίκα που γράφει…
Μην ερωτευτείς μια γυναίκα έξυπνη, μάγκα, τρελή…
Μην ερωτευτείς μια γυναίκα που ξέρει αυτά που ξέρει και επιπλέον, ξέρει και πως να πετά …
Μην ερωτευτείς μια γυναίκα που μπορεί να γελά ή να κλαίει καθώς κάνει έρωτα και ξέρει να μετατρέπει τη σάρκα της σε πνεύμα …μια γυναίκα που πιστεύει στον εαυτό της…
Μην ερωτευτείς μια γυναίκα που αγαπά την ποίηση (αυτές είναι οι πιο
επικίνδυνες),
που μπορεί να μείνει ακίνητη για ώρα μπροστά από έναν πίνακα και να τον θαυμάζει…ή που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς μουσική…
Μην ερωτευτείς μια γυναίκα, που ενδιαφέρεται για την πολιτική που δεν αντέχει την αδικία…που είναι επαναστάτρια…
μια γυναίκα που της αρέσουν τα σπορ και δεν αντέχει με τίποτα την τηλεόραση…γυναίκα που είναι όμορφη ψυχή τε και σώματι…
Μην ερωτευτείς ποτέ μια τέτοια γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρα ,διαυγή
και χωρίς ευλάβεια…
Να εύχεσαι να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα σαν αυτή γιατί όσο και αν σε αγαπά και μένει μαζί σου… στο πλάι σου ή όχι..από μια τέτοια γυναίκα, δεν επέστρεψε ποτέ κανείς …
—  Martha Rivera Garrido

Μεγαλώσαμε πια! Δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και για να γεμίζει το σπίτι με φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουν Κανένα λόγο να πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς τον θάνατο. Τον οποίο θάνατο. Γιατί υπάρχουν πολλοί…

Τζένη Καρέζη, τετράδια ζωης

Να σου θυμισω

δεν ημουνα καλο παιδι και στους φασιστες ξυλο!

-ενας καλυτερος ανθρωπος, iratus

https://www.youtube.com/watch?v=8hnTuq9mMWY&list=PL-3opYRR2yjcRTLYBl7pYrZ5ANhCeQ9yF&index=4

Θέμα παιδείας

Η βάση για κάθε ανθρώπινο δικαίωμα είναι η ελευθερία. Αυτή θα έπρεπε να είναι η απόλυτη κορωνίδα στον αξιακό μας κώδικα.
Η αρχή και το τέλος κάθε αγώνα.
Κάθε πάλης. Πολιτικής, κοινωνικής, προσωπικής. Το δικαίωμα της ελευθερίας και οι αγώνες για αυτό δεν έχουν πρόσωπο.
Δεν έχουν φυλή.
Δεν έχουν ηλικία.
Δεν έχουν ιδιότητα.
Θέλει μονάχα αρετή και τόλμη!

Όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν είσαι, πρέπει να είσαι ελεύθερος.
Είναι δικαίωμα δικό σου και υποχρέωση δική μας. Ελεύθερος εργάτης, ελεύθερη μάνα, ελεύθερος ερωτευμένος, ελεύθερος καλλιτέχνης, ελεύθερος συνταξιούχος, ελεύθερος φοιτητής.
Ο αγώνας και η διεκδίκηση δεν έχουν προϋποθέσεις.
Δεν πρέπει να είναι προϋπόθεση να είσαι μετανάστης, να είσαι πρόσφυγας, να είσαι φτωχός, να είσαι ομοφυλόφιλος για να αγωνίζεσαι για την προσωπική σου ελευθερία.
Προϋπόθεση είναι να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν. Όχι μόνο τη δική σου αλλά και των άλλων γύρω σου.

Αυτές τις μέρες και με αφορμή τη συμμετοχή μας στο φεστιβάλ υπερηφάνειας, άκουσα πολλά και είδα ακόμη περισσότερα.
Παρότι δεν με ξάφνιασε, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με τη χυδαιότητα, την αμορφωσιά και την ανοησία κάποιων ανθρώπων, με λύπησε βαθιά.
Πλήγωσε για άλλη μία φορά το φρόνημά μου.
Την ανθρώπινη μου υπόσταση.
Πλήγωσε τη λογική μου.
Θα έπρεπε να είναι προφανές και αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα στην υπερηφάνεια όσων διεκδικούν να είναι ελεύθεροι να επιλέγουν να ζουν τη ζωή τους όπως εκείνοι επιθυμούν.

Σε κάθε επίπεδο.

Γι αυτό:
Είμαι μαζί με όσους διεκδικούν τα αυτονόητα.
Είμαι μαζί με όσους μιλούν για την αγάπη, την παιδεία, την ισότητα, την αλληλεγγύη.
Είμαι μαζί με όσους φιλούν, με όσους αγκαλιάζουν, με όσους χαμογελούν και σφίγγουν το χέρι με θάρρος και υπερηφάνεια.
Είμαι μαζί με όσους θέλουν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά.
Είμαι μαζί με όσους, απαιτούν ίσες ευκαιρίες για όλους. Σε κάθε πολιτική και κοινωνική πάλη που έχει σαν γνώμονα τον άνθρωπο, είμαι μαζί.
Δεν είμαι όμως, μαζί με σένα που φοβάσαι και τη σκιά σου. Που δεν μιλάς. Που κρύβεσαι. Που φτύνεις μίσος και που τρέμεις σαν το ψάρι ή επιτίθεσαι μπροστά σε κάθε τι διαφορετικό από σένα. Θα με βρεις απέναντι σου να πολεμάω με όση δύναμη έχει η ψυχή μου, για όσο ζω, να τολμήσεις, να σταθείς όρθιος, να φωτιστείς, να μορφωθείς, να γίνεις ένας άνθρωπος χρήσιμος στην κοινωνία.

ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Γυναίκα, 34 ετών, ανύπαντρη, άτεκνη, μουσικός.

Ανάρτηση της Νατάσσας Μποφίλιου στην σελίδα της στο Facebook