紙縒

anonymous asked:

@ @ @ @

  • @jcherondals – BARBARA, TU NÃO VEM ME ARRASAR NÃO, VIU? a gente chega com uma ideia humilde de plot e quando vê já transformou algo fofo em angst, vê se pode algo assim, moçx. eu só queria um plot inspirado na minha banda e essa menina já mostrou a dor que ela quer me causar -qq brincadeiras a parte, ela é incrível e as ideias dela me humilham ç.ç 
  • @voguerps – angie é um anjo, o nome dela já diz tudinho. pensa em alguém que tu diz “eu preciso de ajuda” e no instante seguinte ela já tá lá, toda altruísta (bem falsinha nn) e pronta pra ajudar.
  • @etherwrites – é um nenê também, vontade de pegar pra mim e proteger de tudo. eu não sei como anão tenho diabetes com ela, de tanta fofura que eu sou obrigada a receber quando estamos conversando – mesmo que não seja frequentemente.
  • @ygrctte – mais uma que desconheço porque ainda me responde depois de eu a ter deixado diversas vezes no vácuo, mas preciso admitir, o senso dela de ajudar as pessoas me deixa muito feliz, porque eu adoro as ideias dela, mesmo que seja uma péssima pessoa para manter uma conversa (desculpinha, amoreco.)

[ for every ‘@’ sent (…) ]

She could almost see herself glowing much brighter than ever. 

And even though it was such a rare occurance, she could remember it very well while he approached — almost as if it was her own light, and not his. That burning sensation, that blinding light. Something lingering in the back of her head, like a feeling, or memory long lost.

She could only trap his light for a few moments. But she always felt that slight connection, as if something was amiss. 

Was he that mysterious, with his blue smile and sweet words? No. Maybe it was just her curiosity towards those moments. But deep down, she felt, there was something else, hidden between the cycles, waiting for them to find out.

There was something about them.

About him.

About her.

She could only wonder. But that didn’t mean she couldn’t enjoy that moment, even if for a little bit.

The Eclipse

I saw @illustraice AU some time ago and got hooked. What an amazing AU! so I decided to make a fanart about it cause yaaaassssss it’s so good ç~ç

“Ben çocukken o kadar sessiz ağlardım ki bazen kendim bile fark etmezdim ağladığımın. Çoğu zaman gölgelere saklanırdım. İnsanların içine çıkıncada hep şirin o başı okşanmak istenen sevimli kız olurdum. Ben hep kendimi nasıl sevdirebilirdim diye düşünürdüm. Hiç kimsen yoksa kendini sevdirmek zorundasındır. Babalarını şikayet eden kızlarını can kulağıyla dinlerdim hep. Benim kavga edecek bir babam olmadı. Bana bağırıp çağıracak sonrada pişman olup ne diyeceğini bilmeyen babam olmadı. Giydiklerime karışan bir babam olmadı. Okuduğum kitapları,dinlediğim müzikleri, izlediğim filmleri gizlice kontrol eden bir babam olmadı. Eve 5 dakika geç kaldığımda başıma bir iş gelmiş olabileceğini düşünen bir babam olmadı. Erkek arkadaşım olduğunu öğrendiğinde dünyası başına yıkılan bir babam olmadı. Çevremin beni kötü yollara düşürmeye çalışan adamlarla dolu olduğunu düşünen bir babam olmadı. Tüm kızların vardı kavgalı olduğu bir babası. Ve hepsi bütün o kavgalardan sonra dönüp dolaşıp yine barışmışlardı babalarıyla. Birbirlerini anlamış, her şeyi affetmiş eski günlere dönmüşlerdi. Çünkü Bir Kızın Kalbi Her Zaman Babasına aitti. Babanın Kalbi de, Kızına. Benim Hiç Kalbim Olmadı.”

                                                                                                           Behzat Ç.

trashkercan  asked:

I am DETERMINED to stay in this fandom just to see every one of your animatics and show them to my family because no other animatics would suffice. Basically, I LOVE YOU.

Aaaaw thank you!!! ç__ç It will take a while to finish everything

Ahaha

Dear Alexander,

Thomas took a deep breath as he walked into the garden. It was summer time, and all the flowers were in bloom. Their beauty didn’t go unnoticed.

I’m sorry to have to tell you this indirectly.

“Gilbert! Look at the flowers. Aren’t they stunning?” Alex asked excitedly. Thomas smiled. They were, indeed, quite the sight. There were rows and rows of orchids, roses, and nearly any plant one could name off the top of their head. The air smelled sweet. It was a nice day outside.

Gilbert passed away on September the 17th.

“They are pretty.” He replied smoothly. Alex turned around, and was pleasantly surprised as Thomas kissed him. Alex chuckled. “But not as pretty as you, mon amor.”

Fret not, Alex. He was at peace, and you on his mind when he died. I hope you may rest easy knowing this.

Sincerely, Adrienne

Alex looked around. It was nearly autumn. Soon the flowers would shrivel up and die.

“I wish they stayed this way all year long.” He said somberly. Thomas wrapped his arms around him.

“Maybe the flowers might wither, but I’ll always be here, Alex.” He leaned in for another kiss, and Alex happily obliged.

“I love you, Gilbert.” Alex whispered.

I know you do, Alex.

“I love you too, mon amor.”

There’s nobody else for you to love anymore.

—–

Suffer.



I

This is beautiful,disturbing and sad

I don’t know how to feel

Gil is not gonna die-

Don’t make him die in the ffs ç-ç i love him too much to make him die!