白壁土蔵街

“ben bir kadın sevdim. savcıydı amına koyim. keşke savcı olmasaydı ya da savcı olsaydı ne bileyim bu kadar idealist bir savcı olmasaydı. keşke burada olsaydı, bana sarılsaydı.

uyurken ben ona pek sarılmazdım ha. onun sarılmasını isterdim. o böyle sarıldığı zaman beni sevdiğini hissederdim. bazı akşamlar böyle, hava soğuk olduğu zaman ben ondan önce yatağa girerdim, öyle üstümü örterdim ama ayaklarımı örtmezdim la. sonra o gelirdi, bakardı bana. ilk önce ayaklarımı örterdi benim. çok hoşuma giderdi be! ben böyle numaralar çekecek adam falan değildim ha. Esra varken yapıyordum işte.”

È urgente una barca in mare.
È urgente distruggere certe parole,
odio, solitudine e crudeltà,
alcuni lamenti,
molte spade.
È urgente inventare allegria,
moltiplicare i baci, i raccolti,
è urgente scoprire rose e fiumi
e mattine limpide. È urgente l’amore.
—  Eugenio De Andrade, è urgente l’amore