Ben gökdelenlerden defalarca düşen bi çare aptalım.

Buna rağmen onca kaburga onca kemik kırığım olmasına rağmen bisikletten düşen dizinde hafif sıyrığı olan küçük bir çocuğun yanına gidip 

dizine üfledim.

son nefesimi.

anne frank'in günlüğünden; “ölüler yaşayanlardan daha çok çiçek alır çünkü pişmanlık minnetten daha güçlüdür.”

Benim babama hayır deme cesaretim olmadı. Okulun tuvaletinde sigara içmeye cesaretim olmadı. Sokakta yürürken uzatılan reklam afişini geri çevirmeye cesaretim olmadı. Garsona "bu çay soğuk" demeye cesaretim olmadı. Arkamdaki 5 kişiye güvenip kavgaya girmeye cesaretim olmadı. Öğretmenlerime karşı gelmeye cesaretim olmadı. Otobüste "müsait bir yerde" demeye cesaretim olmadı. Mahallede top oynarken arkadaşıma "sen girince fazla oluyoruz" demeye cesaretim olmadı. Törende şiir okumaya cesaretim olmadı. Müşteri hizmetlerine "ben bu kredi kartını istemiyorum" demeye cesaretim olmadı. 1.99 tl farkla büyük boy ice tea istemeye cesaretim olmadı. Aldığım kıyafetin kasada, etiketiden daha fazla çıktığında geri vermeye cesaretim olmadı. Benim, okuldan topluca kaçıp kafeye gitmeye bile cesaretim olmadı. Lakin ben sana, "Seni Seviyorum" dedim.

Belki de sen anksiyetemi yenebildiğim en güzel şeysin*