ahmet

“böyle değildim.”

Sevgilim dudaklarından çıkan hiçbir cümlenin önemi yok,ben seni izlemeye yanığım.Yangının sebebi bu.

senin dağıttığın o evde ben vardım.

önce geceleri uyumakta zorlanacak sonra durumu kabullenip sabah etmeye alışacaksınız.

Ali Çolak

bir çiçek, neden üstüne basıp geçilir.?

Bir insan, neden gönlü un ufak edilir?

Güldüm, geçtim, genceciktim.

kimse için beklentiye girmeyin.

kafanızda hayaller belirmesin. 

lakin gerçekleşmediğinde yaşanılan kırgınlık tedavi edilir gibi değil.

eğer çok çabalayıp yenildiysem bu bana kazanmaktan daha çok şey katar.

sana kırgın olmayı çok isterdim ama ben vazgeçtim.

oysa kahve içmişliğimiz de vardı: 

“bu ne hatır gönül bilmezlik” diyemedim.

her enkazın altından, sana gelmek için çıkmadıysam, söyle.

Özdemir Asaf'ın “benim söylemek için çırpındığım gecelerde siz yoktunuz.” dediği dönemdeyim.

çaba göstermeye de mecalim kalmadı artık, 

olacağına varırmış her şey,

senin olacağın yokmuş.

“İçimde büyük bir yıkım olmuşta, herkesi kurtarmış, kendimi bile bile enkaz altında bırakmış gibiyim.”

“Sevgisinin büyüklüğüne güvenip kırıp döktüğünüz kim varsa sizden vazgeçecek, birini hem itip hem de aynı yerde kalmasını beklemek aptallık”