My tumblr is handmade heaven made by me.

Girişi diyorum…

Kendimle verdiğim içsel savaşta ölen hep başkası oldu.

İnsan her ne kadar güzel duygulara sahip olsa bile onu yansıtış biçimi doğru olmalı, ne kadar güzel sözler söylerse söylesin söyleyiş tarzı düzgün olmalı, kararında olmalı, yani her ne yapıyorsan yap her şeyin bir yordamı var, ne eksik ne fazla.

Bu yüzeysellik beni bitiriyor

Allama ya pulla maya

Yüzde 30 zam mı? Al o parayı bi tarafına sok gerçekten 🤬

Şirkete giriş kartımı unuttuğumu içeri girerken fark ettim ve şu an eve geri dönüyorum. Bu kadar saçma bi düzen ömrümde görmedim bıktım bu salakça kurallardan

Bir çok şeye fazlasıyla uzak olduğumu hissediyorum.

Neden kimse beni anlamak için hiç çaba sarf etmiyor? Kimse geçip karşıma dinlemiyor? Herkes kendi bakış açısına kapılmış çevreyi sadece öyle görüyor. Anlamak anlaşılmak dünyanın kanunudur. Zorluk sevmiyorum. Hayatımı hep anlayarak geçirdim hep sustum. Biraz da anlaşılsam ne olacak?Hayatıma giren insanları çıkarmak zorunda kalmaktan öyle yoruldum ki. Varlıkları acı, yoklukları daha acı. Kendimden başka kime güveneceğim ben? Güvenmek ne ara böyle zorlaştı?