Artık susup oturmak değil, gidip insanların hatalarını yüzlerine birbir vurmak geliyor içimden. Ama yapamıyorum amına koyayım.

banyoda duvarlara yaslanan alınları, duvarlarda duran yumrukları ve hıçkırtan ağlamayı asla unutmam.

x

"görüş açıma giriyorsun, birden dünya güzelleşiyor."

Bir daha hiç göremeyeceğim halde görmek istediğim ve asla sesini duyamayacağım halde sesini çok özlediğim insanlar var.

Uşak Üniversitesi'nde Yardımcı Doçentlik yapan A. Çağlar Deniz’i ifşa ediyoruz! RB YAPALIM!

Ağlamamak için gözlerimi gökyüzüne devirip, ellerimi var gücümle sıktığım o anı unutmam. Her şeyi unuturum ama bunu unutmam.

"Nerede olsak insan hep gidemediği yerleri özlüyor, gidemediği şehirleri, gidemediği insanları insan hep gidemediği yerlere ait oluyor."

En acısı neydi biliyor musunuz? Sevdiğim insanın, bazı şeyleri benim kadar önemsemediğini gördüğüm gündü. En büyük darbeyi o gün yedim ben.

Düşünsenize birden karsiniza birisi cikiyor ve elindeki kocaman defteri size uzatip "bunun icinde hayatın boyunca okudugun yazilar var" diyor ve buyuk bi heyecanla defteri elinize alip sayfalarini cevirmeye basliyorsunuz. İlkokul askina yazip veremedigin mektubu, cesaret edemediğin intihar için yazmış olduğun mektubu, sevdiğin çocuğun evinin kapı numarasını, en sevdiğin romanı, değer verdiğin insanlardan ilk kaybettiğin kişinin adını, bir zamanlar geceni gündüzüne katarak konustuğun kişinin en sevdiği şiiri, her gün geçtiğin sokağın adını, yüzünü gülümseten mesajları, en sevdiğin müziğin en sevdiğin mısrasını.. Hepsini tek tek okuyorsun tabi bazı yerlerde gözyaşlarından dolayı bulanık görüyorsun ama silip devam ediyorsun. Hepsini okuyup bitirdiğinde seni üzen tek şey ayrıntılarını unuttuğun üzücü anları yeniden hatırlamak. Sonra özlediğini farkettiğin herkesi arayıp "nasılsın" diyorsun birisi haricinde, çünkü o artık yok. Diğerlerinde giderdiğin hasretin de ona eklendiğini farkediyorsun. Elinde olan tek fotoğrafı koyuyorsun karşına ve bir insan gözlerini kırpmadan ne kadar bakabilirse o kadar bakıyorsun sonra gözlerini kapatıp şu hayatta gördüğün son şeyin onun olmasını dileyerek gözlerini kapatıyorsun.

-antipatikhayaller

Sonra bir fotoğrafa saatlerce bakarak kendine acımaya başlıyorsun ve en kötüsü bu oluyor.

bazen yüreğinizi parçalayan bir çok sebep olabilir ama en acısı, en kötüsü de emek, değer verdiğiniz çaba gösterdiğiniz insanı bir gün unutmak zorunda olmanız, bunun üstüne başka acı tanımıyorum