Bazen oturup düşünüyorum, sınıfta gün içinde "merhaba" bile demediğimiz insanlar var ama bir başkası onunla aynı sınıfta olmak için her şeyini verebilir. Dışarıda fotoğraf çekilirken tesadüfen birileriyle aynı fotoğrafta sonsuza kadar sıkışıp kalıyoruz, onlar bizim için arkaplan olarak kalıyor belki ama o insanlarla bir fotoğrafı olmasını hayal ederek uyuyanlar var. Biz birileri için ağlıyoruz ama ağladığımız, hayal ettiğimiz şeyleri onlarla tesadüfen yaşayanlar var. İnsanlık doyumsuz, değer bilmez. Bir başkasının hayalini yaşıyoruz ama umrumuzda olmuyor, çünkü hep bizde olmayanı isteriz. Yaşayamadığımız şeyler bizi cezbeder, hep daha fazlasını hayal ederiz. Her şeyi elde ettiğimizde, hayal kuracak bir şey kalmayacak. İşte o zaman, hayal kurabilmeyi isteyeceğiz.

“Who am I? Do you mean… where I’m from? What I one day might become? What I do? What I’ve done? What I dream? Do you mean… what you see? What you see or what I’ve seen? What I fear or what I dream? Do you mean who I love? Do you mean what I’ve lost? WHO AM I? I guess who I am is exactly the same as who you are. Not better than. Not less than. Because there is no one who has been or will ever be exactly the same as either you or me.”

Sense8 (via nomimarks1)

"yarın güzel bişeyler olsun.lütfen.lütfen"