...

Mίλησε μου για εκείνα που θα μπορούσαμε να είχαμε περάσει μαζί. Και φύγε μετά. Αν μπορείς.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις.

Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω τ' άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.

Θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησις, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα

Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας

- Ο κήπος της Αχαριστίας, Καρυωτάκης, 1929

find someone that knows how to calm your storms

*psychoanalyses myself in the shower*

One day you’ll sit in the sun and things won’t feel so bad

Για αυτή τη μέρα παλεύω

Just kinda wanna be braless and eat fruit in peace tbh

— Louis C.K. (via valsedamelie)

Και όταν έφυγε από την πίστα το περίεργο κορίτσι που ενώ έκλαιγε ,χόρευε έπαψαν τ’άστερια να φωτίζουν την νύχτα.

Το κινητό χτυπά , μα δεν τ’ακούει πια 

και ο ουρανός γέμισε χρώματα.

Και ακόμα χορεύει 

και ακόμα χορεύει ,

μα κανένας δεν την είδε ξανά. 

Deep.

THISS LITERALLY JUST FUCKED ME UP

Agreed ^^

some of you literally have problems and issues

We all have, we just don’t project them on others.

(α)ληθινές ιστορίες Την τελευταία φορά που βρέθηκαν έξω έκανε παγωνιά. Όπως τότε που ταξίδευε με το κτελ να τον βρει. Όπως τότε που την περίμενε στο σταθμό να φτάσει. Τότε που περίμεναν και οι δύο να αγκαλιαστούν μέσα στο καταχείμωνο. Έξω χιόνιζε αλλά οι ανάσες και τα φιλιά τους ήταν ζεστά σαν τις καρδιές τους. Ανάμεσα σε τόσα οικόπεδα, υπήρχε ένα κομμάτι γης που ήταν το σπίτι τους. Η ζωή έμοιαζε ωραία. Θα γελούσαν, θα μαγείρευαν, θα έβλεπαν ταινίες, θα έκαναν σεξ, θα μάλωναν, θα κοιμόντουσαν αγκαλιά κάτω από ένα φθηνό πάπλωμα. Στο σπίτι αυτό όμως, εδώ και καιρό, συγκατοικούν δύο νεαροί φοιτητές που αγχώνονται για την εξεταστική και πίνουν μπύρες κάθε Τρίτη. Μιλάνε με τις ώρες και κάνουν σενάρια για τους προηγούμενος ενοικιαστές. Κάποιες φορές τους φαντάζονται ευτυχισμένους και άλλες τους βλέπουν να σπάνε πιάτα, να βρίζονται και να κλαίνε. Μοιράζονται ένα τσιγάρο και στο τέλος εύχονται να είναι καλά όπου και αν βρίσκονται. Σβήνουν τα φώτα και κοιμούνται ήρεμοι. Μέρος: Αθήνα. Ώρα: λίγο λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Καιρός: 9 βαθμοί, μερική συννεφιά. Συνάντηση: τελευταία. -Έχει περάσει η ώρα.. (είπες) -Ξεχάστηκα, συγνώμη. Θες να φύγω; (είπα) -Δε θα σου απαντήσω. Μπορούσες να φύγεις από μόνη χωρίς να με ρωτήσεις. Νόμιζα ότι το άξιζα. (είπες) -Έχεις δίκιο. Καλύτερα να φύγω.. θέλεις να φύγω; (είπα) -Θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Θα ήθελα να μην είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά. (είπες) -Θα με διέγραφες από τις αναμνήσεις σου αν μπορούσες; (είπα) -Ναι. Σίγουρα. (είπες) -Και εγώ. (είπα) Βρέθηκαν σε εκείνο, το γεμάτο αναμνήσεις, υπόγειο. Έξω φυσούσε ψυχρός αέρας αλλά στο δωμάτιο υπήρχε θέρμανση. Έκανε ζέστη μα ανάμεσα τους επικρατούσε παγωνιά.   -Σε αγαπάω. (δεν είπα) -Και εγώ σε αγαπάω. (δεν είπες) -Θα μου λείψεις. (δεν είπα) -Θα μου λείψεις περισσότερο. (δεν είπες) -Δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. (δεν είπα) -Θα σε σκέφτομαι κάθε μέρα. (δεν είπες) -Με κάνεις να ξεχνάω ότι θέλω να πεθάνω. (δεν είπα) -Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. (δεν είπες) Είχαν μεγαλώσει μαζί. Εκείνη τη νύχτα όμως κατάλαβαν ότι είχε έρθει το τέλος. Οι δρόμοι τους χώρισαν για πάντα. Μέσα στο καταχείμωνο. Ο ένας πήγε δεξιά και ο άλλος αριστερά. Και δεν είχε καμία σημασία πια όσα δεν είχαν πει.