kaf dağının ardındaki

'' Benim yalnızlığım insanlarla dolu. ''

yine yırtık cebime koymuşum umudumu...

sessizlik sestir duyamamak engel değildir.

Seni diye tuttum kedimi, dizlerime yatırdım. Seve seve tüylerini, uykulara götürdüm. Çekmecemde resmin vardı, baka baka bitirdim. Gözlerimde sana güller, papatyalar getirdim. Yan Kalbim - Ezginin Günlüğü

Sorarlarsa, "Bitti" dersin "Ben vazgeçtim, o gitti" dersin. "Çok ağladı, üzülmedim. Arkasından ittim" dersin Ferhat GÖÇER - Sorarlarsa

Tabak kırıldı, hayır annem kırdı bile isteye canımı acıtmak için belki de kafama atamadığı için öfkeyle.

ağladım da geldim bayım. insanlara tabi ki de göz yaşımı göstermedim. kendi kendime ağladım. bir sürü dua ettim. üstümdeki şeyin kolları ıslandı ama yine de devam ettim. şimdi nasıl mıyım? duygularım akmış gibi. ne sinir ne öfke ne bir sevgi ne de bir varlık. yok gibiyim zaten öyle çok da var gibi bir hayatım olmadığı için önemli bir detay değil bence bu durum. bayım ben artık yaşamak için sebepler bulamıyorum. yirmi yıldır yuvarlana yuvarlana geldim bir şekilde ama artık öyle gerçekler var ki beni boğuyor. aldığım çantanın parası sofradaki varlığım okulumun parası. ruhum artık dayanmıyor. kalbim beni bırakalı ise uzun zaman oldu. aklı gelgit içerisinde. kendimi bulamıyorum. ama bir şey var ki şu anlattıklarımı yanına koy şükür sebebi olur. annem beni sevmiyor. gözlerimin dolmasına sebep olan bu cümle kalbimde herhangi bir etki yapmayacak kadar alışıldık. aklım ise tepkisiz. annem beni sevmiyor. sevmek için de bir sebebi yok ben başarısızım çirkininim hiç bir güzel yönüm yok bunlarına bana o öğretti. ağzını açarak gülme çirkinsin. yılanın başı sensin senin okulun borç. sen kimsin ki. bir de karşıma geçip benim sana yaptıklarımı kimse yapmaz deyişi evet anne kimse beni senin kadar sevgisiz bırakamazdı. keşke karşı komşunun kızı senin kızın olsaydı gerçi onun annesi onu bırakmaz o güzel başarılı ben senin başına gelmiş bir felaketim

kalk bir havuçlu tarçınlı kek yap. Şekerini az koy ama tarçına da alerjim var ama az koyarsan sadece nefes darlığı çekerim ve ölmem. içine ceviz fındık ve badem bence çok yakışıyor ama koymazsan sorun etmem. fırtına ver demişlerdi güneş açmış. ne değişken bir hayatın içinde yaşıyoruz. günler geceler saatler. sevdiklerinleyken yetmeyen yalnızken artan bitmesi için gözünün içine baktığın dersler hiç bitmese de şu masadan kalkmasam dediğin o kahve masası. dedikodunun yakınında ama bir o kadar da düşünceli tavırlar ile yaşamanın karmaşası arasında kaybolmaktır belki

Ansızın aklına geleyim sızlasın için... Cemal Süreyya geldi yine benim yazma saatim. Gözlerimin doluşudur kanıtım. Yazıyorum çünkü içinde kalan zehir ancak insanı zehirler bu yüzden haykırmalıdır insan bildiği şekilde... Zaten her gün haykırmıyormuş gibi bu gün bir ayrı akıyor gözyaşlarım. Onlar da artık isyan ediyor kalbime aklıma yaptıklarıma yapamadıklarıma ama en çok yapabilecekken yapmadığım hatalara. Evet hatalara eğer yeterince hata yapmış olsaydım büyürdüm. Böyle çocuk gibi ağlamazdım. Bu akan on dokuzuncu yaş yirmiye ilerliyor. Ama aklım beşinci yaşımda haykırırken akmıştı o onun tuzlu tadı hala dilimde. Neden diye sormayı bıraktım kader kadar oluyor her şey. Öyle yüksekleri felan da istemiyorum. Büyüyen yanlarım da oldu ama insanlara daha az güveniyorum kırılmamak için ve kimseden de sevgi dilenmiyorum. bir şeylere aşırı heyecanlandığımda belli etmiyorum. Her sevdiğimi herkese söylemiyorum. Sevgi silahmış... Bu yüzden sevgilerim sevdiklerime. Yaşam yükü mü beni buraya getiren? güçsüzlüğüm mü beni bu kadar inciten? çocukluğum mu insanlara hala umutla bakan?sanırım burası bitiş kelimem kalmadı. fesleğenler gibi kokun gelincikler gibi asil bir duruşunuz. siyah güller gibi tek bir toprağınız olsun.

Bir yanım devlet devirir bir yanım kendine yenilir.

benim koşarak gittiğim yollarda da bana yürüyerek gelen insanlara tahammülüm yok

''Kimseyle konuşasım yok ama sana evdeki perdeleri bile anlatasım var..''

“Kaçtığını sanırsın ve kendine çarparsın.”

Neydi o bilindik söz ''Belirsizlik yorar. '' Şu an ben bu cümle de nefes alıyorum. Çok istediğim bir bölüm var geliyor ama şehrimde değil. Hayat şartları beni çok korkutuyor. Ailemden ayrı kalmak istemiyorum ve tabi ki de onlara yük olmak istemiyorum. Bu düşünceler ile uyuyup bu düşünceler ile uyanmak mahvediyor psikolojimi. çünkü sığamıyorum ne aklımın içine ne kalbimin kalın duvarlarına ne de içinde bulunduğum bu dünyaya. Üstümde kara bulutlar da var ama hani bir yandan da güneşi görebiliyorum. Çok büyük dileklerim de var ama küçükleri ile de mutlu olmayı bilirim ben.

Ben aşık olmak istedim. Kitap okurken, film izlerken, boş bir duvara bakarken... Ayaklarım yere basmasın. Hayır, bassın çünkü ben bir kadınım ve benim ayaklarım daima yere güçlü bir şekilde basmalı. Duygulardan oluşsam da ben de akıl sahibiyim. Elmalarla armutları bir kefeye koymamayı aptalca bulacak kadar. Aşk büyük bir duygu ve insana belki de hiç uğramayan ve bence uğradığında da anlaşılmayan bir duygu. Yaşanılıyor çünkü öyle bir yaşanılıyor ki bir ömür az geliyor iki ömür aynı anda bitiyor. Ben aşık olmak istedim. Özgürce, kısıtlanmadan ve daima anlaşılarak. Aldığım nefesler kadar olağan. Kalbimi durma noktasına getirecek kadar olağanüstü. Bir şiirin ezberden okuduğum dizesi kadar tanıdık, yeni dizeler eklemek isteyecek kadar güven veren. Bir okyanus mavisine ya da bir orman yeşiline hayır, hayır kitapların sararmış sayfalarına. Bir filmin içindeki serseri karaktere yahut bir masalın içindeki prense... Ben aşık olmak istedim.