να μου λείπεις δε μου επιτρέπω και, να τ’ ακούς και να σου λείπω σου εύχομαι
ναι σα μαλακας φέρομαι το ξέρω και, αυτά παθαίνουν οι ανεκπλήρωτοι έρωτες
-
μα στάσου, γιατι μισώ τ’ όνομα σου; γιατι πετάω στη φωτιά γράμματα σου;
γιατί σπάω όλα τα πράγματα σου; τι πονάει πιο πολύ; το κοντά σου ή το μακριά σου;
καταστρέψου και χάσου, θέλω με δάκρυα βρεγμένα να βλέπω τα μάγουλα σου
δεν είμαι ενταξει, άσχετα πως φαινομαι, δεν εισ’ εδώ για να δεις πως είμαι στην πράξη
οπότε άστο, δεν μ’ ενδιαφέρεις, κι αν στο δρόμο με δεις πες πως δεν με ξέρεις
γιατί δεν είσαι αυτός που ήξερα, πίστευα πως μετά από τόσο καιρό θα ‘μουν καλύτερα
μα υστερώ σε αναισθησία όπως βλέπεις, ενώ εσύ εύκολα ερχεσαι και φεύγεις
και στου μαλακα το κρεβάτι που τη θλίψη αποφεύγεις, πρώτο ρόλο παίζεις και φεύγεις
-
ήρθες με καλές προθέσεις και μόνο, δε μου άφησες τίποτα άλλο παρα μόνο συνήθειες κακές και λίγο οξυγόνο
μόνο απωθημένα, ανασφάλεια και πόνο
εφτασα στ’ άκρα μαζί σου το ξέρεις, ενώ πίστευα ότι διαφέρεις
τώρα χώνεψε ότι δεν με ενδιαφέρεις και φέρεις ευθύνη που από τα λόγια μου υποφέρεις
-
μα μου λείπεις κι είναι περίπλοκο, ένα παράπονο δίχως παυσίπονο
πες εσυ κι εγώ, στο μαζί, πονώ, συγχωρεί το μυαλό μα η καρδιά είναι αδύνατο
have you ever been so wildly attracted to someone you can actually feel it driving you insane
Δε σε νοιάζει...
Ξέρεις ότι πεθαίνω, ότι δεν είμαι καλά.... Αλλά δε σε νοιάζει.
Ούτε τώρα, την ύστατη στιγμή δεν δείχνεις ενδιαφέρον. Ούτε τώρα... Γιατί;
Γιατί δε με αγαπάς πια; Τόσο απαίσια είμαι; Τόσο τίποτα μοιάζω στα μάτια σου;
Δε καταλαβαίνω... Τόσο πολύ σε πόνεσα πια; Μάλλον ναι...
Λυπάμαι. Λυπάμαι που νιώθεις έτσι. Αλλά δε με ενοχλεί.
Μπορώ να δεχθώ το θάνατο έτσι. Γιατί μέσα μου αισθάνομαι αγάπη. Αγάπη για εσένα. Και μόνο αυτό με ενδιαφέρει...
Θέλω μια μέρα να ξυπνήσουμε σε ένα σπίτι σε βουνό, να βλέπουμε φουλ πράσινο, να μην πιάνει ίντερνετ, να παίζει μουσική από κάποιο ράδιο, να σχεδιάζουμε εκδρομές και να υπάρχει ψυχική γαλήνη.
It sucks that you have to keep yourself busy to feel okay
Απόγευμα φθινοπώρου...
Μακάρι να ζήσουμε και άλλα πολλά...
Τελικά δε ζήσαμε...
Ελπίζω να μην αισθανθεί κανένας αυτό τον πόνο που αισθάνομαι στο στήθος και δεν μπορώ να κοιμηθώ από τα κλάματα.