Çanakkale

Ruhum histerik bir melodiyle uzaklara savruluyor.

Bi kedi şart

elim ayağım birbirine karıştı. kaçacak delik bakacak yüz ağlayacak omuz aradım. olmadı.

Kendime not; Her şeyi çok fazla düşünmeyi bırak, kendi kalbini kırıyorsun.

öyle güzelsin ki. ellerin, gülüşün, saçların, yüzün. öyle nahifsin ki bir kedinin başını okşarken, sarılıp öperken. öyle özelsin ki bana kol kanat gererken, sımsıkı sarılırken. çok güzelsin, çok özelsin. en güzeli de bana kadarsın.

Kimin için vazgeç, kimin için dayan.

bayılıyorum uykum olmasına rağmen direnmeye

biz denizimizi ayıralım.

benle mutluluğum arasına saplanan mesafe dünya değildi, bombalar ve yanan binalar değildi; bendim, düşünmemdi, bir şeyleri asla koyuveremiyor olmanın kanseriydi.

çevremde başımı ağrıtan insan istemiyorum

Girse de aramıza mesafeler unutma, hep yan yana atar gerçekten seven yürekler.

bişeyler oluyo ama ne oluyo acaba

okusa çok beğeneceği bir kitapsın ama kapağını beğenmemiş.

Bizi de üzdüler ama kimsenin duygularıyla oynamadık. Oturduk rakı içtik.

—

yüzünde korkularla, içinde çığlıklarla, kalbinde simsiyahlar nereye gidiyorsun?*

çağan şengül’ün “sesini duymaya ihtiyacım var” diye bağırışı kadar. seni, çok.

Saçlarımın uçları, geçmişimin uçurtmasına düğümlüydü. Ben de geçmişimi makastan geçirdim.

ÖFA

— Samed Behrengi, Küçük Kara Balık