Bloody mou||

Η ζήλια είναι ανασφάλεια. Το να ζηλεύεις κάποιον σημαίνει πως νιώθεις ανίκανος να τον κρατήσεις δίπλα σου

Το νου σου στους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, δεν ξέρεις αν μπορούν να σεβαστούν την γυμνή σου ψυχή.

μερικές ημέρες δεν αντέχω τον ίδιο μου τον εαυτό, θα αντέξω τον κόσμο;

Ή μήπως θα με αντέξει εκείνος?

the only vitamin d i ever get is depression

Wow..

κάθε επανάσταση

ξεκινάει και τελειώνει

με τα φιλιά του

- rupi kaur                      

Παρατηρώ τα πάντα. Και λέγοντας τα πάντα, κυριολεκτικά εννοώ τα πάντα. Παρατηρώ όταν κάποιος σταμάτα να μου συμπεριφέρεται όπως συνήθιζε. Παρατηρώ όταν ο τρόπος κάποιου που μιλά μαζί μου αρχίζει να αλλάζει. Παρατηρώ τα μικρά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι, και τα μικρά πράγματα που συνήθιζαν να κάνουν. Παρατηρώ όταν τα πράγματα αλλάζουν, και όταν δεν είναι πια τα ίδια. Παρατηρώ κάθε συγκεκριμένη μικρή λεπτομέρεια. Απλά δεν λέω τίποτα.

Πάτρα

talent: overthinking

Είναι το μόνο που με νοιάζει..

!!!!

jolly roger (via mustardomayoneza)

ωραία αυτό το ποστ με αποτελείωσε.ποτέ δεν μπόρεσα να σε χαιρετίσω και να γνέψω χαρούμενα ενώ σε έβλεπα να φεύγεις. είχα παγώσει στη θέση μου και ένιωθα έναν έναν τους τοίχους του σπιτιού να πέφτουν πάνω μου

Επιτηδες το κανετε…

Δεν πρόλαβα να σε χαιρετήσω με τον δικό μου τρόπο, καλό ταξίδι γιαγιά…μου λείπεις.

ksexasa ton hxo tis fwnhs sou..pou eisai?

konteuoun 2 xronia..

You are the one that I love and I’m saying goodbye

συγγνωμη που δεν ημουν εκει..

Σ´αγαπώ

3 xronia shmera theio.

..

Κοντεύουν 4 χρόνια και ακόμα μοιάζει ψέμα.. κάποτε θα ξανασυναντηθούμε μάτια μου όμορφα ♡

Θα σ'αγαπω για παντα

και εκεί που νόμιζα πως και το 2015 θα είμαστε μαζί, εσύ 4 ώρες μετά την αλλάγη του χρόνου, έφυγες..

:/

κι ας μην σας γνωρισα ποτε..

Σ'αγαπάω γιαγιά..Σ'αγαπάω..Θα μου φέρεις μαρκαδόρους να ζωγραφίσουμε;

Και τώρα το κρεβάτι είναι άδειο..μου λείπεις παππού.

…

Σε λίγο 2 χρόνια θειουλη μου.. 💛

Παππού μου ούτε καν να σε χαιρετήσω δεν πρόλαβα αλλά θέλω να ξέρεις ότι μου λείπεις και ότι σ'αγαπάω πολύ…Δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ.. Ούτε εσένα αλλά ούτε και τις ιστορίες που μου έλεγες από την ζωή σου όταν ήμουν μικρή μέχρι να κοιμηθώ

“Θέλω να σε δω να ανθίζεις” Μα δεν πρόλαβες.

Γιαγιά συγγνώμη που δεν περνούσαμε τον ίδιο χρόνο μαζί όπως όταν ήμουν μικρή, συγγνώμη που σου την έσπαγα επειδή έκανα φασαρία, συγγνώμη που δε πρόλαβα να σε αποχαιρετήσω, να σε πάρω αγκαλιά, να σου δώσω ένα κάρο φιλάκια να έχεις μαζί σου, να σου πω το ποσό σε αγαπάω, το ποσο υπέροχα περνούσα μαζί σου όταν με έπαιρνες από το χεράκι και με πήγαινες στις κούνιες. Ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι έχεις φύγει, δε μπορώ να το πιστέψω, κοιτώ το σπίτι σου και περιμένω να σε δω μα είναι κλειστά τα παντζούρια. Γιαγιά δε μ αρέσει να σε βλέπω εκεί που είσαι. Γιαγιά μου λείπεις πολύ.!!!

Μεγαλώνω μα δεν είσαι εδω για να με “καμαρώσεις”. Ισως το κάνεις απο κάπου μακριά.

Θυμάμαι που τα καλοκαίρια μας έφερνες παγωτά και καθόμασταν στη βεράντα, τρώγαμε και λέγαμε ιστορίες

Θυμάμαι το σπίτι σου ,το αγαπημένο μου σπίτι ,το λάτρευα αυτό το σπίτι ,πιο πολύ όμως λάτρευα εσένα να με περιμένεις στην πόρτα όπως πάντα χαμογελαστός ,περνάω ακόμα και το βλέπω από μακριά ,εκείνο εκεί ,εσύ πουθενά.

Μέτριες ζωές. Αναλώνονται σε δρόμους, λεωφορεία, καφετέριες και άδεια κρεβάτια.