"Neyse" dedim kendi kendime. Sanki her istediğim oluyordu.

Annem ilkokul mezunuydu. Ama, çok iyi bir doktordu.

- Başım ağrıyo yav… - Saçın ıslak ıslak çıktın ondan. - Başım dönüyo… - E bi şey yemiyorsun, açlıktan.

Eczacıydı aynı zamanda… - Gözüm morardı. - Gel, patates basayım. - Kepeklerim çoğaldı. - Otur, zeytinyağı süreyim. - Arpacık çıktı galiba. - Yum, sarımsak değdireyim.

Hemşireydi… - Öfff, terledim be. - Dur, sırtına havlu sokayım.

Röntgen mütehassısıydı… - Öhh-höööaa! - İçme şu zıkkımı.

Bebekken, anestezi uzmanıydı… - Dandini dandini dastaaana.

Ürologdu… - Çişin niye sarı bakiiim?

Fizyoterapistti… - Dizim ağrıyor. - Benim de belim ağrıyor, geçer.

Diyetisyendi… - Mis gibi türlü yaptım, sakın sokakta burger filan yiyip gelme, kola da içme!

Cildiyeciydi… - Sırtımda sivilce çıktı. - Çikolata yeme.

Laboranttı… - Burnum akıyor. - Ben şimdi sana bi ada çayı kaynatayım, rezene, bal, limon, tarçınla zencefili de ılık ılık iç, uyu, uyan, sabaha bi şeyin kalmaz.

Psikiyatrdı… - Nen var oğlum? - Bi şeyim yok. - Var var, canın sıkkın. - Yav bırak, iyiyim. - Yok yok, bilirim ben. - Anne delirtme insanı! - Bak gördün mü? - Neyi gördüm mü? - Sinirlerin bozuk senin.

Genetikçiydi… - Babana çektin sen, o da sinirli, bütün kötü huylarını ondan almışın zaten.

Hastasıydım… Hastaydım ona. İyi bakın onlara…”

Anne - Yılmaz ÖZDİL