❤️‍🔥

içimdeki fırtına kör kurşunla diner mi*

beni sürekli ittin 

ve şu an düştüğümle suçluyorsun.

“Ve kusura bakmayın,kibirinizde boğulacaksınız.”

kırgın, yorgun argın, dargın bir kadın. sabah uyanınca çiçeklerini sulamış sonra boynuna bir ip dolayıp kendini asmış.

çok güzel değilim. masumluğumu da çoktan yitirdim. omuzlarım kambura çaldı onca acıyla. yürürken hep tedirginim. ikindi vakitleri hep dua ederim. güneşi sevmem karanlığa da aşık değilim. hayat insanı yıkar bilirim. saçlarım savrulunca dünya dönmüyor benim. zaman beni kemirdi. şu kadarcık bile kalmadım geriye. bütün bahçeler yandı. insan kalpten kazındı. ölüm sırtından vuruldu. ben kaldım geriye. özür dilerim her şey için.

Evet çok düşünen biriyim, en küçük detayı bile günlerce düşünen, en çok da kendi kendine konuşan biri. Dağınığım, bazen en sevdiğimi bile itecek kadar sinirliyim. Çoğu zaman herkesten kaçmak için çabalayan, çok uyuyan biriyim. Ama bak.. bir yanım hep hayat dolu, hayal dolu. Gülmekten karnı ağrıyan, yağmurlu günleri seven, sabah kahvaltılarının delisi olan bir kız çocuğuyum aynı zamanda.. Ve bu kız çocuğu iki yanıyla da dizlerini karnına çekip oturacak yamacında kocaman gülümseyerek, kocaman gülümsemeni bekleyerek.

Sağlık

bazı şeyler çok zoruma gidiyor

hikayenin sonunda kalbi olan herkes kaybedecek

Gerçekten sevdiğim çok az insan var. saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı ve insanları tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor. Her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına; akıllı ve duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım artıyor.

ağlarsan devrileceğim

ben sizinle savaşmıyorum beni niye yenmeye çalışıyorsunuz?

sanki büyük bir kargaşanın içerisinde savunmasız bir hâlde tek başıma kalmışım gibi

Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.

“Her yutkunuşum karanlığa gömüyor dünyayı, tiksiniyorum insanlardan. ne acıymış meğer, ne yamanmış insan olmak.’

aklıma Sarah Kane geldi. “bu dünyada kimse beni sevmedi…” diyen, yirmi sekiz yaşındayken iki yüz hap yutup hastaneye kaldırılan, kendine gelince de hastane tuvaletine gidip ayakkabı ipiyle kendini asan kadın.