Τίτλος ακόμα δεν έχει βρεθεί, αλλά νομίζω θα δεχτούμε προτάσεις.

Η μουσική από μένα, οι στίχοι από τον μεγαλύτερό μου έρωτα.

(Αλέξη συγγνώμη που ανεβάζω κάτι δικό μας χωρίς να σε ρωτήσω αλλά αν σε ρώταγα θα έλεγες όχι και αν έλεγες όχι, πως θα καταλάβαιναν όλοι ότι εσύ για μένα δεν είσαι κάτι συνηθισμένο; )

Είχα να σε δω 4 χρόνια. Πότε δεν είχαμε την τελευταία τυπική συνάντηση που έχεις με έναν άνθρωπο που ένιωσες τόσα πολλά και ο οποίος μετακομίζει στην Αθήνα μετά από τόσα χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Μετα από 4 χρόνια  ήρθα επιτέλους Αθήνα. Σε είδα ξανά μετά από τόσο καιρό. Μετά από τόσα χρόνια, ήσουν πιο όμορφος από ποτέ. Το χαμόγελο σου τόσο όμορφο όπως τότε. Με αγκαλιασες σφιχτά αποκαλώντας με "αγάπη μου" και εγώ ένιωσα λες και όλα τα σπασμένα κομμάτια μέσα μου ενώθηκαν. Μου μίλησες για τη ζωή σου, πως περνάς. Όσο μου μιλούσες εγώ κουνούσα το κεφάλι μου και σε κοιτούσα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγες γιατί κάθε φορά που σε κοιτούσα απλά σκεφτόμουν πόσο περήφανη είμαι για σένα. Σε αγκάλιασα και γω και σε ρώτησα με παράπονο "υπάρχει καμία που να νοιάζεται για σένα όσο εγώ;" Σου είπα πόσο περήφανη είμαι για σένα, πόσο μου είχες λείψει και πως χάρηκα πολύ που σε είδα. Σε αγκάλιασα για τελευταία φορά και ευχήθηκα να βρεις έναν άνθρωπο που θα σε νοιάζεται πραγματικά γιατί αυτό σου αξίζει.

Η αλήθεια είναι πως πριν συναντηθούμε είχα αποφασίσει να σου πω τόσο άσχημα πράγματα για το πόσο με πληγωσες αλλά το να σε έχω μπροστά μου με έκανε να καταλάβω κάτι. "επειδή νοιάζεσαι τόσο πολύ για έναν άνθρωπο, δεν σημαίνει ότι θα νιώσει και αυτός το ίδιο". Σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να σε ξαναδώ, το κενό που ένιωθα μέσα μου έχει πλέον γεμίσει. Θέλω μόνο να είσαι καλά και επιτέλους μπορώ να προχωρήσω. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, θα ζήσεις πάντα μέσα μου αφού είσαι κομμάτι μου αλλά πλέον μπορώ να κρατήσω μόνο τις καλές στιγμές.

Έχουν περάσει 2 χρόνια από όταν έγραψα αυτό το κείμενο. Το βρήκα σήμερα ψάχνοντας τις σημειώσεις σε ένα παλιό κινητό.

Δε σε ξαναείδα από τότε. Η αλήθεια είναι πως έλεγα ψέματα στον εαυτό μου τότε πως το κενό είχε γεμίσει. Δε γέμισε ποτέ και ίσως και να μη το κάνει. Αλλά για πρώτη φορά δε το έχω πια ανάγκη. Δεν έχω τη ανάγκη να σε δω ,ούτε να μιλήσω μαζί σου. Ξέρω πως είσαι καλά χωρίς εμένα, πάντα ήσουν. Δε σε νοιάζει καν να μάθεις αν είμαι εγώ καλά. Δεν πειράζει όμως, έμαθα πολλά από σένα. Έμαθα πως δεν μπορείς να κάνεις έναν άνθρωπο να σε αγαπήσει αν δε το θέλει ο ίδιος όσο κι αν προσπαθείς. Και πως με το να απορρίπτεις όποιον σε πλησιάζει επειδή φοβάσαι μην πληγωθείς με τον ίδιο τρόπο,σε πάει πίσω. Αρκετό καιρό χαράμισα για σένα. Τελικά το ότι έφυγες ήταν το καλύτερο πράγμα που μου έκανες ποτέ σου. Ευχαριστώ.

“ Your battle is my battle, we fight together “

- (Southpaw)

Ο θαυμασμός δεν γίνεται ποτέ ζήλεια και η ζήλεια ποτέ θαυμασμός.

- Μπαμπάς