Στιχάκι από @gatomaana

Ένα τηλεφώνημα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Δεν είναι ποτέ αργά, ακόμη κι όταν είναι αργά. Με νιώθεις;

«... Θα' σαι πάντα δικός μου, θα είμαστε πάντα μαζί».

Πρώτη Λυκείου

Ήμουν πολύ ερωτευμένη. Το αγόρι που αγαπούσα πίστευα ότι ήρθε για να μείνει. Ήμουν σίγουρη πως είναι ο κατάλληλος για μένα. Δεν πίστευα στην τύχη μου. Οι φίλες μου ασχολούνταν με τα ρούχα που θα βάλουν στο επόμενο ραντεβού τους και εγώ είχα αυτόν που ήθελα να με περιμένει μετά το σχολείο να πάμε βόλτες.

Φυσικά αυτό τελείωσε την επόμενη χρονιά. Έκλαιγα σαν να μου ξερίζωσαν την καρδιά και άκουγα Cortes. Ήταν αρχές 2016, είχε βγάλει πολύ ερωτικά κομμάτια. Ταυτιζόμουν, πολύ πληγωμένη. Υποστήριζα ότι θα μείνω μόνη για πάντα και δε θα ξανά αφήσω κανέναν να έρθει τόσο κοντά μου. Λίγους μήνες μετά ήρθε.

Ξανά ερωτεύτηκα. Ξανά πληγώθηκα. Ξανά είπα ότι θέλω να μείνω μόνη για πολύ καιρό. Ξανά ερωτεύτηκα.

Ο χρόνος γιατρεύει. Οι άνθρωποι είναι αναντικατάστατοι, αλλά μάτια που δε βλέπονται, όντως γρήγορα λησμονιούνται.

Τελειώνω το πανεπιστήμιο. Έρωτα της πρώτης λυκείου, όντως δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Όχι επειδή ήσουν ο κατάλληλος, αλλά επειδή μου λείπω εγώ στην πιο χαρούμενη, αγνή και ερωτευμένη μου περίοδο. Πλέον ξέρω ότι απλά θα ξανά ερωτευτώ. Και ότι θα περάσει.

Τρεις μήνες πριν θα μπορούσα να σου ορκιστω ότι η παρουσία σου θα μου λείπει για πάντα. Μπορούσα να ορκιστω ότι δεν θα ξεπεράσω πότε το κενό που μου άφησες καθώς σε έβλεπα να περνας τον δρόμο, να απομακρυνεσαι βήμα βήμα και να χάνεσαι ανάμεσα στο πλήθος. Μπορούσα να ορκιστω ότι το καθε βράδυ που θα ερχόταν θα με έβρισκε στο σκοτεινό μου δωμάτιο, με δάκρυα να κυλούν ακατάπαυστα για ωρες. Το φως της οθόνης του κινητού μου να καίει τα ματια μου. Με μένα να ψαχουλευω παλιές συνομιλίες, φωτογραφίες και βίντεο μας, μπας και νιώσω λίγο πιο κοντά σου.

Τρεις μήνες μετα και το μόνο που μου έμεινε είναι το κενό. Η απουσία σου. Και τελικά ίσως είχα δίκιο. Θα μου λείπεις για πολύ καιρό ακόμα. Και το θέμα είναι πως, μόλις αρχίζω να συνηθίζω και να ξεχνιέμαι, σε συναντάω, είσαι μπροστά μου αυτή τη στιγμή. 20 μέτρα μόνο μας χωρίζουν. Μισό πάρκο μακριά σου. Και με κοιτάς μέσα στα μάτια και κολλάς. Τι σκέφτεσαι;; Σκέψεις και συναισθήματα αρχίσουν να μπερδεύουν το μυαλό μου. Πεταλουδες. Ακόμα νιώθω πεταλούδες; Ένα χρόνο μετα και μου προκαλείς τόσα πολλά. Και για μια στιγμή - εκείνη τη στιγμη - νιώθω γεμάτη. Το κενό που άφησες, γέμισε, και ας είσαι 20 μέτρα μακριά. Θέλω να τρέξω. Να σε αγκαλιάσω. Να χαρείς τόσο όσο εγώ. Να με σφίξεις τόσο δυνατά, που θα βρω ξανά τον εαυτό μου. Μαζί σου. Αλλά όχι. Απλά έκατσα εκεί, να σε κοιτάζω και να με κοιτάζεις. Σαν δύο ξένοι (Μα ποσα ξέρουμε ο ένας για τον άλλον ε;). Και μετά εστριψες και συνέχισες να περπατάς. Χωρίς να ρίξεις ούτε ένα βλέφαρο πίσω σου. Δεν σε αδικώ. Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ θα κοιτούσα. Και τελευταία όλο πιάνω τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που έκανες εσύ. Να ακούω τα τραγούδια σου και να υιοθετώ μικρές σου συνήθειες. Η ψευδαίσθηση του ότι είσαι ακόμα στη ζωή μου. Μα το κενό με τον καιρό μεγαλώνει όλο και παραπάνω. Και χάνω εμένα μαζί σου.

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2020 2:10

Σκέφτηκα το πως ήμασταν και το πως είμαστε. Το ποσά περάσαμε μαζί και το ποσό εύκολα ξεχάστηκαν. Θα μου λείψεις.

-erwwteumenos

Σε έχω κρατήσει στην ζωή μου με μικρούς τρόπους. Ζεις καθημερινά γύρω μου και νιώθω να ρουτινιάζουμε μαζί. Το πρωί μονάχα μου λείπεις περισσότερο- κανένας δεν μου φέρνει τον καφέ μου και τότε είναι η πρώτη φορά στη μέρα που συνειδητοποιώ την απουσία σου. Είσαι εδώ όμως, στο υπόσχομαι. Στέλνω στους ανθρώπους μου τα ίδια μηνύματα που έστελνα σε εσένα. Όταν τους συναντώ, μιλάω για κενά θέματα υποκρίνοντας ότι με ενδιαφέρουν σε μια απελπισμένη προσπάθεια να κρατήσω την σπίθα στα μάτια μου και σε μια ακόμη πιο απεγνωσμένη να νιώσω κάτι παραπάνω. Περπατάω στον δρόμο ακούγοντας μουσική που μου έμαθες εσύ. Δεν το κάνω καν συνειδητά, απλά μου έγινες συνήθεια- ειλικρινά, η μόνη που μου υπενθυμίζει πως κάποτε δεν ήμουν τόσο λίγη. Στην επιστροφή λέω καληνύχτα με τον ίδιο τρόπο που την έλεγα σε εσένα. Έχω μάθει πια να πείθω τον εαυτό μου ότι ανυπομονώ να ξαναδώ τους αδιάφορους. Το βράδυ η μυρωδιά της υγρασίας το κάνει ευκολότερο να λέω "να προσέχεις" με την ίδια ζεστασιά. Όταν γυρίζω σπίτι, νιώθω άδεια γνωρίζοντας ότι και σήμερα εξαπάτησησα τον εαυτό μου, πιστεύοντας ότι είσαι ακόμη εδώ. Δεν έχει σημασία όμως- αύριο το πρωί, μετά τον καφέ, αυτό θα έχει αλλάξει.

—Μακάρι να μπορούσα να γράψω με έναν τρόπο που θα σε κάνει να ακούσεις. Χρόνια σου πολλά.

Κάπως σαν να σε θυμήθηκα, ξανά.

και δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που δεν λησμόνησε κάτι που έζησε πίσω στον χρόνο..

Και υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου.Ο μόνος άνθρωπος που θα ήθελα να είναι μαζί μου είσαι εσύ..Μα πλέον δεν ξέρω που είσαι ,τι κάνεις , πώς περνάς..

Και περιμένω ακόμα ένα μήνυμα σου, ξαφνικά, όπως παλιά..

“ Είναι τόσες οι φορές που κοίταξα ψηλά και το μόνο που είπα ήταν "να είσαι καλά". ”

Tryfindmewhenillhavelostme

(📷via: @kevinnance )

Δεν μιλάμε πλέον. Εγώ σου γράφω σε ένα τετράδιο της συμφοράς, μήπως και ξεγελάσω τον εαυτό μου. Μήπως σταματήσει το μυαλό μου να μου θυμίζει την ύπαρξη σου. Μήπως σταματήσει ο πόνος να με καίει...

Βλέπω story με το όνομα σου και νιώθω λίγο όμορφα που επιτέλους θα έχω νέα σου. Θλιβερό ε; Νιώθω πως θα έχω νέα σου από ένα στόρι. Αλλά δεν έχουμε μιλήσει εδώ και πολύ καιρό και ήταν η πρώτη φορά που πετάχτηκε κάτι δικό σου. Αχ το μυαλό πόσο εύκολα χαίρεται και πόσο εύκολα λυπάται...

Καλύτερα να μην το έβλεπα ποτέ... Είσαι στην πόλη μου. Είσαι στη πόλη μου και το μόνο που σκέφτομαι από όταν το είδα είναι να τα παρατήσω όλα και να έρθω. Να σε δω για λίγο και ας με βρίσεις. Μόνο να σε δω, δε ζητάω πιο πολλά. Ελπίζω ότι θα χτυπήσει η πόρτα και θα είσαι εσύ. Ελπίζω σε μία τρέλα σου, κι ας ξέρει το μυαλό μου ότι με έχεις ξεχάσει. Σε παρακαλώ, μόνο να σε δω... Μια στιγμή μόνο...

Γαμημένη τσιμεντούπολη, φιλοξενείς τον άγγελο μου... Πόσο ζηλεύω...

Στην σίγουρη περίπτωση που δεν κάνεις καμιά τρέλα, θα συνεχίσω να γράφω εδώ για εσένα.

Γαμώ το σάπιο μου μυαλό που σου είπε αντίο και τώρα δεν το αντέχει... Νιώθω την ψυχή μου να ουρλιάζει και να ξεσκίζει τη σάρκα μου από την ανάγκη να μιλήσουμε. Ακόμα και αν με βρίσεις. Τα ήθελα και τα έπαθα...

Δεν θα σε ενοχλήσω, μην ανησυχείς. Θα με τιμωρήσω πάλι. Όπως πάντα...

Με εβαλε να του υποσχεθώ πως θα μεινω,

Και εφυγε αυτος.

About to disappear for a month or 12

παλιό σκρινσοτ, δεν ξέρω γιατί, μα ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ στις 04:31

Και σε είδα στον ύπνο μου εχθές . Με φιλαγες και με αγαπαγες όπως τότε. Και απλά το πρωί ξύπνησα και ένιωσα ότι μου λείπεις.

<3