etrafına bomboş bakışlar atan ruhsuz bir insana dönüştüm. düşünemiyorum, hissedemiyorum ve seni artık sevemiyorum.

İçi ölmüş biriyim ben, dışarıdan nasıl göründüğüm hiç umrumda değil..

En güvendiğin yerden başın eğik dönünce anlayacaksın.

Bulunmaya muhtaç insanların, kaybolmaya çok ihtiyaç duyduklarını sanması..

Yanlış yerde doğru şeyleri aramaktan bir çok şeye heves kalmadı

şüpheye düşürmeyen bir sevgim var eğer sevgimden şüphe duyuyorsanız sizi sevmiyorumdur

çıkmaz sokakta geri adım atmak ilerlemek sayılır der eskiler. yol doğru olsa bile çıkmaza gidiyorsa, geri dönmeyi bilmeli insan. bazen geriye dönmek de ilerlemektir. hayat bazen, vazgeçebildiklerindir.

"Düşüncelerim olmasa, dünya güzel bir yer olabilirdi."

Ve bir tımarhanenin, en aklı başında delisiyim..

Hikayenin sonunu biliyorum. Ama insan bazen yanılmayı o kadar çok istiyor ki..

kafamda kurduklarım bana daha inandırıcı geliyor

her şeyin mantıklı bi açıklaması var ama genel tema canımın öyle istemesi

Mutlu değilim, üzgün değilim, sadece boş hissediyorum.

Şu kafayı duvardan duvara vurucam artık bi sus bi düşünme ya

sana son defa sarılmak istemiştim, gereksiz buluyorum dedin. bunu asla unutamam.

"Sadece bedenleri, şekilleri, görüntüleri sevenlere ne yazık! Ölüm her şeyi yok edecek. Ruhları sevmeyi deneyin."

Victor Hugo