Özlüyorsun ama gelsin istemiyorsun. Mesaj atsın istiyorsun ama konuşmak istemiyorsun. Deliler gibi sesini duymak istiyorsun ama aramak istemiyorsun. Umurunda değil ama aklına geldiği zaman kalbindeki o sızıyı yok edemiyorsun. Sevmek mi, yoksa unutmak mı yavaş yavaş? Bilmiyorsun.
bu duyguları yapayalnız taşımak çocuk kalbime ağır geldi.
In the end, all I learned was how to be strong, alone.
Zarifoğlu diyor ya hani; “Onca sevgiye rağmen kalbi filizlenmemişse, toprağı sen değilsindir.” Öyle işte..
Her insanı kendim gibi sandığım için çok şey kaybettim ama hâlâ kendim gibi olduğuna inanmak istediğim insanlar var, asla akıllanmıyorum.
“Yaşamın bana verdiği iki ders; çevreni gittikçe daralt, gereksiz kalabalıkların seni üzmesine izin verme..”
— Franz Kafka
“Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir.”
— İlhan Berk
Victor Hugo'nun: “Sadece bedenleri, şekilleri, görüntüleri sevenlere ne yazık. Ölüm her şeyi yok edecek. Ruhları sevmeyi deneyin.” cümlesinde takılı kaldım.
Yaşayanlar unutmuştu bizi
Biz öldüğümüzle kalmıştık.
