İnsanlarla biraz samimi olduğum an bunu yaptığıma pişman ediliyorum. O samimiyetten önceki sınırlara ve saygıya gerçekten hayranım çünkü samimiyet insanlara üzerine vazife olmayan şeylere müdahale etme hakkı veriyormuş. Mesafe güzel şey, herkes yerini biliyor.

Cidden bundan sonra kafamı kimsenin derdine tasasına iyi olup olmamasına yormayacağım herkes her şeyin farkında ve herkes halinden memnun. Kendimi yorduğuma değmez sıfır stres mis gibi.

yaşatamadığım hisleri öldürmeyi öğrendim

:)

dedim ki. sırtı, kalbini taşımaktan ağrıyan, kalbi kendine yük olan bir kadın. bu yükü nereye nasıl indirsin.

şu an kahve içip 7 sezon dizi izlemeyi aşırı isterdim ama uyanık kalmak için kahve içip ders videoları izliyorum

hayatımdan cıkartamayacagımı dusunenler varsa aynaya bakıp ben kimim desin

Bir kadın denize haşemayla giremezse benim şort giyebilmemin değeri yok.Ben özgürce şort giyemezsem de,onun haşema giyebilmesinin yok.Ya hep beraber özgür olacağız ya da selüliti olan şort giymesin,haşema giyen denize girmesin,mini etek giyen hak etmiştir diye diye biteceğiz.

Yoğun bir keşmekeşin içinden kaçıp, mezarına sığındım anne. Biraz duruldum, biraz da yoruldum ve üstelik hastalıklıyım da. Sana sarılmanın ne demek olduğunu unuttuğum için beni bağışla..

Kendimi gerçekten çok seviyorum. Bunca şeyin altından kalkmaya çalışıp, insan gibi yaşamaya çabalayıp, kimseye dokunmadan kendi halimde kalabildiğim için. Gerçekten çabam için kendime teşekkür ediyorum. İçimden geldi.

Karanlıkta yaşamaya alışmış, karanlığı benimsemiş bir ruh.

Herkesten ne kadar zor biri olduğumu, ne kadar takıntılı olduğumu, ne kadar her şeyi büyüttüğümü duymamak için onları güldürüyorum. Ne kadar neşeli olduğumu söylüyorlar ama eve dönüş yolunu bir ben biliyorum.

“Yağmur yağarken yağmurun sesi eşliğinde evde film izlemek, kitap okumak. Hırka giymek, uzun kollularla dolaşmak. Toprak kokusunu içine çekebilmek! Yağmurun sana insanları temizler gibi gelmesi… Ben galiba kışı, yazdan daha çok sever oldum.”

“Canımı bir şey sıktığında sessizleşiyorum. Söylediklerinin önemsenmediğini görmek insanı sessizleştiren bir durum. Herkes konuşup, söyleyeceğini söyleyip gidiyor. Kimsenin durup dinlemeye niyeti yok.”