«Μέσα στη μουσική υπάρχει χώρος

Να κοιμηθεί ο άνεμος

Μαζί του να ταξιδέψουμε κι εμείς

Μέσα στη μουσική εφύτεψαν ένα πάθος

Παράξενο

Άνθος η ζωή μας άνθος

Από στόμα περνά σε στόμα

Κόβονται τα γόνατά μας

Όταν ανεβαίνουμε στ’ άλογα

Τρέχουμε στη μάχη χωρίς κεφάλια

Δεν μας αφήνουν τα σύννεφα

Να σηκώσουμε κάτι από τη γη

Να φέρουμε μια ενθύμηση μαζί μας

Κάπου ο κίνδυνος είναι μεγάλος

Όμως αυθόρμητα τραβάμε ίσια

Προχωρούμε όχι πια μέσα στη μουσική

Αλλά μέσα στο θάνατο

Κι ο δρόμος μας δεν έχει τέλος»

Με μια καρδιά να νοσταλγεί τα στενά σοκάκια σου, τη μυρωδιά του καφέ της παλιάς πόλης σου… τους βόλους που παίζαμε.. και τον κουτσό... το ασημένιο δρομάκι του φεγγαριού σου μέσα στη θάλασσα από το μπαλκόνι του λιμανιού… ξανάρχομαι και φεύγω… και ξαναγυρίζω… γιατί είσαι ένας σκοπός στη ζωή μου.. ΄Ενας πόνος που με κάνει να σε αναπνέω από μακρυά και να σε νοσταλγώ… γλυκιά συντεταγμένη πάνω στο χάρτη της ψυχής μου… Τίποτα και κανείς ανάμεσά μας… δίνω υπόσχεση παντοτινή… δεν ανήκεις σε κανένα… σου ανήκουμε όλοι…οι ρίζες μου βαθιές μέσα σου…κι εγώ…με ευχή γονιού… όπου κι αν είμαι… νιώθω το χώμα σου χρυσάφι πάνω μου…νυν και αεί!