Ferreira Gullar  (via tamasianna)

My mother, I'd die for her.

Goodbye First Love (2011)

Παμε✈❤

(via nystazw-para-poly)

Μανιακός,ΦΒΣ  (via spaceniggaz)

(via gamwthnzwhmouolh)

Αγαπημενος Νικος

Νικολα εισαι μεγαλος🔝

Για εσένα.

Ναι, σε εσένα μιλάω. Σε εσένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο. Ξέρω ότι έχεις κουραστεί να νιώθεις έτσι, ξέρω σε έχουν κουράσει όλα. Ο άσχημος ψυχικά κόσμος γύρω σου, οι παρέες, οι “φίλοι” σου, τα προβλήματα που υπάρχουν στην οικογένειά σου, η μοναξιά που νιώθεις και ας είσαι με άλλους, τα συναισθήματα μίσους που βγαίνουν στον εαυτό σου, κατηγορώντας τον για όλα. Ξέρω πως είναι. Και τις περισσότερες φορές ίσως να μην μπορείς να το διαχειριστείς. Ίσως τα δάκρυα που κυλούν στα μάτια σου να μην μπορούν να ανακουφίσουν τα όσα περνάει η ψυχή σου και τα όσα αναλύει το μυαλό σου. Και δεν έχεις κανέναν εκεί. Όλοι λείπουν. Πάντα έλειπαν εξάλλου, όταν εσύ δεν μπορούσες να διαχειριστείς τον εαυτό σου, έτσι δεν είναι; Δεν κοιτάζουν το βάθος ενός ανθρώπου, μονάχα την επιφάνειά του. Μόνο που εσύ δεν είσαι έτσι. Μόνο που εσύ νοιάζεσαι πραγματικά για τους γύρω σου, αγαπάς δυνατά και με πάθος, δίνεις όλο σου τον εαυτό ή το μέγιστό σου, και μένεις με μερικά ψήγματα συναισθημάτων. Λίγοι είναι σαν εσένα. Τόσο υπέροχοι. Για αυτό μην αλλάξεις. Για τίποτα και για κανέναν. Σε έναν κόσμο που το συναίσθημα απουσιάζει, σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος και κακία, άτομα σαν και εσένα να ξέρεις τον ομορφαίνουν. Είσαι υπέροχος άνθρωπος. Βάλε το καλά στο μυαλό σου και μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο. Αυτό το υπέροχο χάος που κρύβεις μέσα σου, αυτή την όμορφη ψυχή, φύλαξέ την καλά και δείξε την μόνο σε όσους αισθάνεσαι ότι πρέπει να την δουν. Και εάν δεν το βλέπεις και εσύ, εάν δεν βλέπεις τίποτα θετικό σε εσένα, σήκω από την καρέκλα, πήγαινε και κάθισε μπροστά σε ένα καθρέφτη και κοίταξε το είδωλό σου. Δες το πρόσωπο σου. Ίσως η ένταση των ημερών να το έχει καταβάλλει. Ρίξε λίγο νερό. Προσπάθησε να χαμογελάσεις έστω και λίγο, προσποιήσου ότι για λίγο τα πράγματα πάνε καλά. Μπλόκαρε για λίγο τις σκέψεις σου. Μείνε εσύ, εσύ και ο καθρέφτης. Πάρε βαθιές ανάσες. Θα τα καταφέρεις. Και μετά κλείσε τα μάτια σου. Άφησε τα συναισθήματά σου να σε κατακλύσουν. Και τύλιξε τα χέρια σου γύρω σου. Αγκάλιασε τον εαυτό σου. Για λίγα δευτερόλεπτα μόνο. Και εκείνη την στιγμή, σου υπόσχομαι ότι δεν θα νιώθεις τόσο μόνος, δεν θα νιώθεις τόσο μόνη. Γιατί θα έχεις εσένα.

..

(via mes-twn-matiwn-sou-to-xrwma)

σώμα

Κοιτάχτηκα γυμνή στον καθρέφτη. Πόσο μισώ το σώμα μου… δεκάξι χρονών και ακόμα 1,57 και 45 κιλά. τι τρέχει με εμένα; ξεκινάω από πάνω.

 κοιτάω το μικρό στήθος μου. Ποιο αγόρι θα με κοιτάξει με τέτοιο στήθος; κανένα. Το ψηλαφίζω με το χέρι μου. Και που γεμίζει την χούφτα μου τυχερή είμαι. Κατεβαίνω. 

Κοιτάω την κοιλιά μου. Φαίνεται ολόκληρη η ραχοκοκκαλιά μου και τα κόκαλα της λεκάνης μου πετάγονται σχεδόν βίαια αλλά αυτή η γαμημένη δεν θα είναι ποτέ επίπεδη. Σκουπίζω ένα δάκρυ. Κατεβαίνω.

 Κοιτάω τις αμέτρητες ελιές στα μπούτια μου. Πόσο αηδία. Ποτέ δεν πρόσεξα ότι είναι τόσες πολλές. Δεν ξαναφοράω σορτσάκι. Κατεβαίνω. 

Κοιτάω τις ραγάδες στα γόνατα μου από το απότομο αδυνάτισμα που είχα ενάμισι χρόνο πριν. 45 κιλά και έχω ραγάδες. Γιατί με μισεί τόσο το δέρμα μου; Κατεβαίνω. 

Κοιτάω το έγκαυμα μου πάνω στο δεξί μου πέλμα. Έχουν περάσει 9 μήνες και ακόμα δεν έχει φύγει το γαμήδι. Ικέτευα τους γονείς μου να μου αγοράσουν μία κρέμα ανάπλασης αλλά όχι ήταν πολύ ακριβή και σιγά το σημάδι έλεγαν. Έτσι μου έρχεται να το γδάρω όλο με τα νύχια μου. 

Κρύβω το πρόσωπο μου να μην κοιτάω άλλο αυτήν την φριχτή φιγούρα. “Πρέπει να το αντιμετωπίσεις” σκέφτομαι. Παίρνω δύο ανάσες και ξανακοιτάω. Ξεκινάω από κάτω.

 Κοιτάω το έγκαυμα πάνω στο δεξί μου πέλμα. Πόσες γνωριμίες έκανα μέσα από αυτό; “Τι έπαθες εκεί;” Με ρωτούσαν όλοι μόλις συστηνόμασταν. Εγώ ελαφρώς κοκκινισμένη θα εξηγούσα πως η προσπάθεια μου να μαγειρέψω για τον κολλητό μου με οδήγησε τα επείγοντα με εγκαύματα δευτέρου βαθμού. Θα γελούσαν. “Είσαι απίστευτη” θα μου λέγανε. Ανεβαίνω.

 Κοιτάω τις ραγάδες στα γόνατα μου. Είναι τόσο περίεργες. Το περίεργο όμως είναι απαραίτητα και άσχημο; ο ξάδερφος μου πάντα νόμιζε πως είναι ράμματα και πάντα ρωτούσε πως τα απέκτησα. Κι εγώ πάντα θα του έλεγα τις πιο τρελές ιστορίες για τους πειρατές που πολέμησα και που μου έσκισαν τα γόνατα με τα σπαθιά τους. Γελάω με την αθωότητα του. Σχεδόν την ζηλεύω. Ανεβαίνω. 

Κοιτάω τις αμέτρητες ελιές στα μπούτια μου. Θυμάμαι το αγόρι μου να τις μετράει χαϊδεύοντας τες μία προς μία. “Ακόμα και αυτές μου ανήκουν. Το ακούς; Λατρεύω κάθε μία από αυτές και είναι όλες δικές μου.” έλεγε. Ανεβαίνω. 

Κοιτάω την κοιλία μου που ακόμη και αν  φαίνεται ολόκληρη η ραχοκοκκαλιά μου και τα κόκαλα της λεκάνης μου πετάγονται σχεδόν βίαια αυτή δεν θα είναι ποτέ επίπεδη. Θυμάμαι την μαμά μου να μου φωνάζει να φάω, τον θείο μου να μου την ζουλάει ρωτώντας συνεχώς “που είναι; που είναι; τίποτα δεν έχεις; ούτε λίγο κρέας; θα πεθάνεις.” μετά θυμάμαι να μου λένε όλοι μπράβο και πως ομόρφυνα. Σκουπίζω άλλο ένα δάκρυ. Ανεβαίνω.

 Κοιτάω το μικρό μου στήθος. Θυμάμαι την μαμά μου να λέει “Και στην τελική Μαγδαλένα μου, αν το ενδιαφέρον του καλού σου εξαρτάται από το μέγεθος του στήθους σου, τότε καλύτερα να μην ενδιαφερθεί καθόλου. Ψάξε αυτόν που θα δει το μέγεθος αυτού που έχεις μέσα από τον θώρακα σου, όχι έξω.” Αχ ρε μάνα. 

Δεκάξι χρονών και 1,57 και 45 κιλά. Θυμάμαι τον κολλητό μου μεθυσμένο να μου λέει γελώντας “Είσαι τυχερή που είσαι μικροκαμωμένη και μπορώ να σε παίρνω αγκαλιά ακόμα και πιωμένος” Και τότε ένιωθα ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο. Ξανακοιτάω τον εαυτό μου στον καθρεύτη. Θεέ μου, πόσο αγαπάω το σώμα μου…

-Μαγ

Ό,ΤΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ..